احتیاج دارم یه فیلم ببینم که شخصیت اصلیش به اندازه‌ی من ندونه باید چیکار کنه. دلم می‌خواد حس کنم یکی دیگه‌ام این حجم ندونستن رو تجربه کرده‌.
: Somayeh

من هیچوقت جنگ‌جو نبودم
مجبور بودم تن بدم به جنگ.
: علی ماتوئیدی

یه افسردگی هم هست حاصل اینکه می‌دونی پتانسیلت چقده ولی کون گشاد اجازه نمی‌ده بهش برسی.
: آیزولد

روتین پوستیم اینه که هرروز پوستم داره توو این مملکت کنده می‌شه.
: human

بزرگترین آسیبی که فرد در خانواده‌ی غیر حمایتگر می‌بیند، عدم حمایت و همراهی نیست، این است که او درمی‌یابد که به هیچ‌کس نمی‌تواند اعتماد و تکیه کند.
: سولماز باقری | روان‌کاو

«گاهی به مراجعینم یادآوری می‌کنم که دیر یا زود باید این هدف که بتونن گذشته‌ی بهتری داشته باشن رو بی‌خیال بشن.»
- اروین یالوم ( روان‌شناس هستی‌گرای آمریکایی. )
: لوکوموتیو

اگر راجع‌به قطعی اینترنت در افغانستان صحبتی نمی‌کنم دلیلش کم اهمیتی یا بی‌تفاوتی نیست. نمی‌دونم باید چی بگم و چیکار کنم. لعنت به طالبان و دین و آئینی که می‌پرستند.

آدم‌ها از آنچه که در سوشال مدیا میبینید معمولی‌ترند، جدی نگیرید.
: Shaghayegh

آسمون ما نمیای لاو لایف هیجان‌ انگیز و جالب؟!
: Sana

این پایان ارتباط ماست. ( پروفایل تلگراممو برات بستم. )
: nikitun

‏«با پشتکار و در کمال جدیت تنبلی می‌کنم، پراکنده و گاه بیگاه چیزی می‌خوانم و پیوسته پیایی وقت تلف می‌کنم.»
‏- روزها در راه؛ شاهرخ مسکوب.
: آن

من چرا انقدر منتظرم؟!
درونم پر از انتظاره، بسه.
: فرشته

خیلی بی‌حوصله‌ام٫ حتی اگه تو بهم پیام بدی.
نه که خوشحال نشم، می‌شم ولی واقعاً بی‌حوصله‌ام.
: روژین

خسته شدم از دوباره ساختنِ ارتباط‌هایی که مقصرِ خراب شدنش نیستم؛ رها می‌کنم از این به بعد.
: VBL.

موفقیت آدم‌های آشنا رو که می‌بینم عمیقاً خوشحال می‌شم. به‌خصوص توی این اوضاع و شرایط. باید زد زیر گوش دشواری‌ها و جسارت و قدرت نشون داد.
: alireza

کاش کیک‌ آدم رو چاق نمی‌کرد، همه چی انقدر گرون نبود و گربه‌ها بلاخره می‌تونستن جواب سلامت رو بدن.
: نسار

اولین شرط برای آرامش و رشد فردی، پذیرش واقعیت گذشته‌ست.

یکی دیگه از چیزهایی که از این ملت دزدیده شد و فکر نکنم به این زودی‌ها برگرده؛ سوادِ شناخت آدم‌هاست. آدم‌ها این روزها اصلاً متوجه نمی‌شن کی باهاشون خوبه٫ کی بد٫ کی داره بهشون لطف می‌کنه و کی داره آزارشون می‌ده. کی بخشنده‌ست و کی دزده. تو جامعه و بازار که باشی متوجه این مردم دیگه ذره‌ای شعور و توانایی فهم و شناخت آدم‌ها رو ندارند و چه بد!

ادبیات٫ سلامت‌روان٫ زیبایی٫ سلامتی٫ پول٫ منابع طبیعی٫ کتاب٫ هنر٫ غم و شادی تمام چیزهایی بود که آخوند می‌تونست یکی‌ش رو از این مردم بگیره و رها کنه ولی نکرد. تک تک چیزهایی که گفتم رو گرفت؛ گرفت و اگر هم نتونست بگیره به ابتذال و فلاکت و پوچی رسوندش. هیچ چیزی برای ما باقی نذاشت و در هر چیزی بی‌رحمانه نفوذ کرد. فیلم خوب؟! موزیک خوب؟! کتاب خوب؟! برنامه‌ی خوب؟! سلامت روان؟! بدن سالم؟! هنر؟! هنرمند؟! هیچ‌کدوم دیگه به معنای واقعی و دوست داشتنی خودش تو این مملکت نیست. همه‌چیز داغون شده.