سکوت بعد از گرفتن تصمیمی که غمگینت می‌کنه <<<<<
: مائِدِ

دیگه نمی‌دونم از دست خودم چی‌کار کنم.

دلم برای اون بازی که دوتا عکس می‌ذاشتن می‌گفتن تفاوت هاشونو پیدا کنید تنگ شده.

می‌گه یه وقت‌هایی می‌ترسی ولی انجامش می‌دی. همین داستانت رو عوض می‌کنه.

مشکل از ما نیست؛ ما ولنگار نیستیم، تنبل نیستیم، بی‌خیال نیستیم. اتفاقا پرتلاشیم عزیزم، جنگجو و عاشق زندگی کردن اما جایی گیر افتادیم که هر روز، تموم امیدی که بهش چنگ زده بودیم، از دستمون می‌ره. حیف از ما و جوونی ما.

مقنعه یعنی حقارت، بردگی، اسارت. مقنعه یه جور دیگه‌ای برام منفوره، تو یه لیگ دیگه‌ای.
: لیلیت

کمال‌گرایی ظاهر شیک و تمیزی داره، ولی اغلب ریشه‌اش ترس از بی‌ارزشیه. آدمی که فکر می‌کنه «کافی نیست»، مدام تلاش می‌کنه بی‌نقص باشه. اما هیچ‌وقت اون احساس کمبود واقعی پر نمی‌شه، مگر اینکه به زخم اصلی نگاه بشه.
: MEDinfinit

این قضیه‌ی ونگوگ که می‌گفت غم برای همیشه باقی خواهد ماند داره خیلی جدی می‌شه.
: خلافکار

تنها کسایی که تو این مملکت از ما بدبخت‌ترن، گربه‌هان.
: شاپور

این "هرکی داشته از قبل داشته" دیگه راجع‌به هرچیزی صدق می‌کنه. پول، خونه، سلامت روان حتی ساعت خواب درست.
: Araz

آرام بودنم از سر آسودگی نیست؛
حوصله رنج کشیدن را هم ندارم.
: Colnel

زیاد به این فکر می‌کنم چرا دوستم نداشتی و اگر دوستم می‌داشتی چی می‌شد.

چرا می‌دونستی و انجامش ندادی؟!

من خیلی آدم «حالا اشکال نداره تحمل می‌کنم، اهمیت نمی‌دم، سعه صدر به‌خرج می‌دم، ولی دیدی یهو اون روی سگم بالا اومد از 16 جهت جرت دادم»ی هستم.
: The D

این سوگواری برای احتمالات دست از ‌سر ما برنمی‌داره.
: رعنا

از آدم‌هایی که با بالارفتن سن نمی‌خشکن خوشم می‌آد. کنار طرف که می‌شینی، صحبتش فقط از پول و قدرت و... نیست. هنوز ذوق هنر داره: یک جو فهم زیبایی‌های کوچک. آلبوم فلان‌موزیسین، فلان‌کتاب، شعر، دقت به آدم‌ها بدون خرده‌گیری، خوش‌قلبی، عاطفه، فهم، بامزگی، خاطره، به‌هم‌ریختگی، و...
: آصف ‌بارزی

«اُمیدوارم هیچ دردی، طوری شما رو رنج نده که فکر کنین دنیا به آخر رسیده.»
: مینالیزا

هوای پاییز مثل Situationship می‌مونه، هیچ‌وقت نمی‌دونی قراره چه اتفاقی بیوفته.
: پویا

یکی از دلایلی که حال خیلی هامون بده اینه که انسان 100 هزار سال عادت داشته کار فیزیکی بکنه چیزی رو با دستش بسازه یکی رو لمس کنه، نصف روز بیرون خونه باشه نهایتاً از حال 20 نفر باخبر باشه و تهش خودش رو با همون 20 نفر مقایسه کنه نه این وضعیتی که ما برای خودمون ساختیم.
: Mohammad Kahrobi

وارد مغازه شد و سلام کرد. کتابم که قراره بعداً بهتون معرفی کنم رو بستم و گفتم سلام! 🤠٫ گفت یه‌پاکت موند مشکی و یه‌ آب کوچیک بده. بهش دادم و یهو دیدم رفت پشت مغازه و کمربند شلوارش رو باز کرد. وقتی دید دارم متعب بهش نگاه می‌کنم گفت من واقعاً بدبخت و بیچاره هستم. با لبخند بهش گفتم چرا؟! گفت 45 ساله دارم سیگار می‌کشم. گفتم آره خب٫ سیگاری بودن بد دردیه. گفت سیگاری بودن بد دردی نیست. ترسو بودن بد دردیه. ده سال اول سیگاری‌ شدن از ترس بابام یواشکی سیگار می‌کشیدم؛ ده پونزده سال دوم از ترس پدر زن و منزل٫ به بعدش هم دکتر و پسرم. لبخندم عمیق‌تر‌ شد؛ پاکت سیگار رو تو جیب شلواری که زیر پوشیده بود گذاشت؛ به پسرش که داشت بوق می‌زد زیر لب فحش داد و رفت. اُمیدارم دیگه نترسه.