احساسات هم عضله دارن. حواست نیست، هی دمبل میدی دست دلتنگی، یهو می‌بینی بازو درآورده. بعد امید و عزت نفس، شل و ول و لش افتادن یه گوشه.

متاسفانه «افسار پریشونیِ من دست خودم نیست.»

خیلی براتون جالب نیست که هر کس داستانِ محنصر به فرد زندگی خودشو داره؟

این مسئله که ما می‌تونیم تو ذهنمون بعضی اَز رفتارها رو نشونه این بدونیم که یکی عاشقمون شده ولی درواقع طرف‌ نقطه‌ای٫ ذره‌ای به ما حس نداره هم خیلی مسخره‌است. پدرسگ.

نه آخه می‌دونی چیه؟! طرف کلی در دانشگاه با من لاس زد‌ و معاشرت داشت؛ به دوستاش گفته من از این خوشم می‌آد و خود‌ دوستاش گفتن این از تو خوشش می‌آد بعد الان دو ساعت در اینستاگرام صحبت کردیم و در پایان مکالمه برای من 🌸 می‌فرسته.

نه آخه می‌دونی چیه؟! حتی من‌و فالو نکرد. جدی دخترها چطوری می‌تونند این‌ همه جلوی خودشون رو بگیرن؟!

هیچکسی تو هیچ‌جا منتظرم نیست.
: pechi.

توی نقطه‌ای از زندگی‌ام که فکر می‌کنم فقط تنها زندگی کردن تو خونه‌ی خودم می‌تونه حالمو یه کم خوب کنه.

چقدر همه‌تون انسان مورد علاقه کسی هستید.
: سارا.

هرجا دیدم در رابطه با فیلم « کیک محبوب من » صحبت شده یاد شما اُفتادم کیک محبوب من.

درواقع دلت برای اَرزشی که بهش می‌دادی تنگ می‌شه نه خودش٫ چون بهت ثابت شده لیاقت دلتنگی‌ت ‌رو نداره.

نمی‌دونم چرا دلم واست تنگ می‌شه.
واقعاً نمی‌دونم.

گاهاً دستشون رو می‌ذارن زیر چونه‌ات و سرت که پایین اُفتاده رو می‌آرن بالا٫ فکر می‌کنی قراره نوازش بشی ولی می‌خوره تو گوشت و برق اَز سرت می‌پره.

توی یه دایرهٔ بزرگ به اسم «نمی‌دونم» دارم دست‌وپا می‌زنم.
: مارال

نمیدونم ولی به نظر میاد بزرگسالی اینطوریه که دیگه نمیتونی خیلی دوست خوبی برای دوستات باشی and that hurts.
: Arman

لطفا منو برگردونین به سرسره‌های مهدکودک، من آدم دانشگاه رفتن نیستم.
: kiddo