مشکل اصلیم اینه که آدما رو خیلی جدی می‌گیرم.

از دست اسرائیل چند روزه اونجایی هستیم که هیدن میگه « چشا رو به اَبراست. »

وضعیت روانی‌م طوریه که اَگر بخوابم؛ آنقدر خواب بد و جنگی می‌بینم که بیدار‌ باشم و جنگ بشه کمتر حالم بد می‌شه. متوجه هستید؟!

آره عزیزم حالا بیدار بمون. صبح که چرت زدی حالیت میشه نباید غصه‌ی آدمیزاد رو بخوری.
: اِسکورپین

دیدی وقتی افسرده‌ای و انرژی هیچ کاری رو نداری همینجور که نشستی و کاری نمیکنی مرتب خودت رو سرزنش میکنی و فکر میکنی که تنبل و به درد نخور هستی؟! امروز دیدم یه جا نوشته بود اگه این افتادن و کاری نکردنت از تنبلی بود الان داشتی ازش لذت می‌بردی! پس به خودت گیر نده.
: دیکتاتور حانیه

: Omid

تاحالا به خودتون اومدید ببینید دارید لوس بازی درمیارید و به خودتون بگید جمع کن بابا؟! واقعا لعنت به self awareness
: Scam likely

وقتی برای چیزی که باید سوگواری نکردی
حالا برای همه‌چیز سوگواری.
: Baharpour.

انقدر بلند تشویقت می‌کنم
نفهمی کیا تشویقت نکردن.
: Toranj

دوستان من متوجه موضوعی شدم. دیگه وقتی عروس می‌ریم عروس و دوماد آدم بزرگ نیستن. هم‌سن خود ماهان. دوستامون عروس دومادن. می‌فهمید؟!
: یاسمن

فرق است میان این‌که در ذهنم تکرار شوی یا این‌که به زبانم بیایی.

وقتی تو جای درستی وایسادی، به طرز عجیبی تمام تیکه های پازل زندگیت سرجاشون قرار گرفتن و همه چیز تکمیله. و بدون اینکه تو تلاشی بکنی یا انرژی زیادی بذاری، همه چیز همونطور پیش میره که میخوای. چون جای درستی وایسادی و با آدم درست. اونجا مال توعه.
: شَکول

من عمیقاً و قلباً به این نتیجه رسیدم که «صاحب هنر نگیرد بر بی‌هنر بهانه.»
: گلچه

«شاید واقعیت این باشه که من هم عین بقیه‌م، یه عوضی مثل همه که خودشیفتگی بی‌پایانش نهایتن به شکل یه جهان‌بینی شکوفا می‌شه.»

کلافه‌ای؟! چایی. تازه رسیدی؟! چایی. خسته‌ای؟! چایی. دوستت داره میاد سر بزنه؟! چایی. دلت می‌خواد بمیری؟! چایی. خوشحالی؟! چایی. چایی تو واقعا کی‌ای؟! چی‌ای؟! الهی فدات بشم.
: لیلی

کاش همون‌قدر انرژی که برای حرف کشیدن از درونگراها انجام می‌شه، برای ساکت کردن برونگراها هم بشه.
: Arman

شده حس‌ کنید یک نفر آنقدر زیباست که نیازه بابت این مسئله گریه کنید؟!

وقتی موهاش رو شونه می‌کرد حس می‌کردم دارم به اَبرها دست می‌زنم.

متنفرم از ندونستن روزمرگی کسی که دوستش دارم. متنفرم ندونم صبحونه چی خورده؛ چای‌ش رو با چی خورده. متنفرم ندونم چی پوشیده و با چی رفته دانشگاه. متنفرم ندونم راننده ون یا اسنپ بهش چی گفته. متنفرم ندونم هنوزم از اسنپ می‌ترسه یا نه. متنفرم ندونم بین دو کلاس چیکار کرده و وقتی با بی‌حوصلگی از کنار آدم‌ها عبور می‌کرده چی شنیده. متنفرم ندونم تو کدوم بشقاب غذا خورده و عصر قراره سینما بره یا درس بخونه. ماشالا ماشالا چقدر چیز میز برای تنفر‌ از زنده بودن وجود داره.

این موزیک همیشه توانایی به گریه اَنداختن من‌و داره. شما رو نمی‌دونم.
دو‌ در یک

حالا دقیقاً همین حالا باید آقای چاووشی بگه « من تمومش کردم زندگی ول کن نیست. » تا بفهمی برای تمومش کردن باید زندگی رو تمام کنی.
دو‌ در یک