کشف جدید: سینا بطحایی.

اِمروز خیلی حوصله ندارم.
اَگر تهرانی بودم سوار مترو می‌شدم و تا پایان خط فقط به آدم‌ها نگاه می‌کردم.

دلم برای گذشته تنگ شده؛ تقریباً
برای تمام چیز های قدیمی جز آدم‌ها.

زندگی معنا می‌خواد.
عشق به زندگی معنا می‌ده.

می‌تونم یک مسئله، صحنه یا اِتفاق رو از 55 زاویه ببینم. چرا کارگردان نمی‌شم؟!

پر خوری عصبی اینطوریه که وقتی عصبی می‌شی چیزی رو می‌خوری که نباید؛ همین اِتفاق عصبی‌ت می‌کنه و یک چیز جدید می‌خوری. بابت دو پر خوری قبل باز عصبی می‌شی و چیز جدیدی می‌خوری. خلاصه همینطوری تا جایی که یک تیر تو پای خودت خالی کنی عصبی هستی و می‌خوری.

با خانواده خودت که ایرانیه هرطوری شده کنار میای. میرسی به خانواده پارتنرت، هرطوری شده با اون‌ها کنار میای میرسی به خانواده دوستات. با تمامِ این‌ها و مریضی‌های روحی و روانی‌ای که دارن کنار میای خودت یک خانواده ایرانی می‌سازی. درد و نفرین، درد و نفرین.

هر آدمی نیاز داره چیزی که دوست داره باشه توسط‌ کسی که دوستش ‌داره بهش یادآوری بشه.

آدم‌های فعال رو دوست دارم. فعال در درس، فعال در کار، فعال در شناخت چیزمیز های جدید، فعال در زندگی و عشق. فعال باشید.

سرچ گوگل: آموزش فراموش کردن حرف‌هایی که شنیده‌ایم و نباید می‌شنیدیم.

سرچ گوگل: چرا شب می‌شود؟! چرا در شب اَفکار منفی حمله‌ور می‌شوند؟!

سرچ گوگل: کی دیده شب بمونه؟

هیاهوی بسیار برای زندگی، تنها چیزی که داریم.

می‌دونم بعداً دلم برای این روزها تنگ می‌شه ولی هرچی بررسی می‌کنم نمی‌فهمم برای چه چیزیش.

برای من خوابیدن وقتی یک مگس در خانه یا اُتاق وجود داره از سخت‌ترین کارهای دنیاست. باید سرم رو کنم زیر پتو چون می‌ترسم بره در سوراخ گوش یا بینی‌م.

بدون حضور تو می‌لنگم، با حضور تو می‌جنگم.

سرچ گوگل: آموزش خاموش کردن خورشید.

کاش شاخ داشتم و با توجه به وضعیت روانی‌ای که دارم رنگش تغییر می‌کرد. اینطوری آدم‌ها شاید هر حرفی رو در هر وضعیتی نمی‌زدند یا هر انتظاری رو نمی‌داشتند‌.

دوست دارم کتابی به اِسم << من هم روزی آدمِ خوبی بودم. >> بنویسم.