تو گرما بدبختی‌های آدم دو برابر میشه.
: سبا

وقتی می‌بینم آدم‌ها به‌خاطر نداشتن برنامه و عصبی بودن زندگیِ خوبی ندارن خیلی ناراحت می‌شم. آنقدر زیاد نباید این دو مسئله سایه بندازه روی زندگی.

اینکه ندونی کسی که دوستش داری داره چیکار می‌کنه بد دردیه.

یک ساعت تلفنی صحبت کردن = هفتاد ساعت چت کردن.

مرد جسور انتخاب کنید دوستان.
مرد جسور تمام ماجراست عزیزانم.
: آذرک

من امام زمانم، دوستم داشته باش و برام صبر کن.
: وابتی

هرجوری که بلدی یادش بنداز بهش فکر می‌کنی یا به یادش هستی. خوب و مُفید و خوشحال کننده‌است.

هدف جدید: رفتن به اِستادیوم ( ترجیحا سانتیاگو برنابئو. ) با پارتنر.

همیشه تنهایی انتخاب اَولمه.
با خانواده دعوام می‌شه؟! با پارتنرم دعوام می‌شه؟! کسی عصبی‌م می‌کنه؟! از کار خسته می‌شم؟! سرم درد می‌گیره؟! کمرم درد می‌گیره؟! از آدم‌ها خسته می‌شم؟! فیلم و سریال و موزیکِ خوبی پیدا نمی‌کنم؟! از آدم‌ها نااُمید می‌شم؟!
من در تمام حالت‌ های بالا تنهایی رو انتخاب می‌کنم. نمی‌دونم این تصمیم خوبه یا بد ولی می‌دونم حداقل اَمنیت دارم.

مشکلات من ریشه در کودکیم نداره.
ریشه در رفتارهای کودکانه آدم‌ها داره.

فوتبال اَثر هنریه.

بگذریم. آدم‌ها هیچ‌وقت تمام من رو ندیدن. گریه، خنده، تلاش، بدو بدو؛ تیکه تیکه شدن؛ عاشق شدن و بودن؛ کار کردن؛ احساساتی شدن؛ منطقی بودن؛ گذشته و آینده من هیچ‌وقت دیده نشد. و می‌دونی نکته دردناک‌تر ماجرا کُجاست؟! هیچ‌وقت کسی که باید ببینه هم ندید. من نادیده ترین آدم دنیا هستم. من که گفتم؛ بگذریم.

من بابتش گریه می‌کنم
یعنی کردم و خواهم کرد.

زندگی خودت با خانواده ایرانی یک درده؛ زندگیِ کسی که دوستش داری با خانواده ایرانی هزار درد. ناراحت و کلافه هستم.

این حجم از ایرانی بودن رو نمی‌تونم.
کاش صبح‌ها ایرانی بودم و شب‌ ها گاوی مریض در دانمارک.

دانشگاه: راهی برای فرار از خونه
خونه: راهی برای فرار از دانشگاه
خواب: راهی برای فرار از خونه + دانشگاه
: عثل

دلم اتفاقِ خوبِ یهویی و ناگهانی می‌خواد. خسته شدم از اِتفاقات خوبی که کلی واسشون تلاش کردم و فعالیت و برنامه داشتم.

انقد دایره ارتباطم کوچیک شده گوشیم که زنگ می‌خوره میدونم کیه.
: dia

عصبانیت من کوتاهه، سطحیه و بسیار تبخیرپذیر. دلشکسته شدنم اما طولانیه، عمیقه و مقاوم. همیشه اگر ازت عصبانی بشم خیلی بهتره تا دلخور.
: ریواس

اگه فکر کردی من میرم بیرون تنهام، سخت در اشتباهی. گربه‌های شهر همه دوستامن.

آمدی و خوش نشستی در قلبم، وجودم، در تک به تک نفس‌هایم. و مگر آدمی‌ می‌تواند از جان و نفس خود بگذرد؟ آدمی‌زادست و جان شیرینش، ای جان شیرین من.