کاش یک آدمِ درس‌خوان بودم و کل وقتم با کتاب و مقاله و اَساتید و خلاصه‌نویسی و این‌ها در اُتاقم دور از آدم‌ها می‌گذشت.

بچه‌ها شما هم گاهی به اینکه ممکنه به این زندگی نکبت بار عادت کنید و فردا که وضعیت یکم بهتر شد ازش لذتی نبرید فکر می‌کنید؟!

دلتنگ شدنم مثل pms می‌مونه؛ نمی‌دونم وضعیت با بودن پارتنرم بهتر می‌شه یا مرگ.

شما هی می‌نویسید که وای اگه فلانی (داریوش، گوگوش و..) بمیره باید چیکار کنیم؟!
فلانیِ من دقیقاً فرامرز اصلانی بود.
: mahan

در نود و نه درصد مواقع، زمانی که کودکان با والدینشون وارد مغازه شدن وقتی پدر یا مادر سلام کرد کودکان سلام کردند. برعکس این هم هست؛ هروقت والدین سلام نکردند کودکان هم سلام نکردند.

کاش بعد از یک‌سری اِتفاقات می‌شد مغز رو Restart کرد.

نمی‌دونم حافظه ضعیف خوبه یا بد فقط می‌دونم در کوتاه مدت خوب و در بلند مدت اَذیت کننده می‌شه و باعث می‌شه گریه کنی و روی‌دستت با خودکار بنویسی یک‌سری چیزهارو.

یکی از نشونه‌های بزرگ شدن اینه که میفهمی اینکه وقتی بچه بودی و بیشتر از سنت میفهمیدی خفن نبوده، درسته که بقیه بخاطرش بهت افتخار میکردن ولی چیز خوب و سالمی نبوده و برای همینه الان در بزرگسالی داری به گا میری.
: mahsa

برام از جزئیاتی حرف بزن که فکر می‌کنی برای کسی مهم نیست.
: shahin

روزی که کافه خودمو زدم توی منوم بشقاب میوه هم می‌ذارم چون آدم گاهی دلش می‌خواد بیرون یه چیزی بخوره ولی نه اون‌قدر گرسنه‌ست که غذا بخواد نه چایی و قهوه و شیرینی می‌خواد.
اون‌جاست که تنقلات سالم به دادت می‌رسن.

همیشه تنهایی انتخاب اَولمه.
با خانواده دعوام می‌شه؟! با پارتنرم دعوام می‌شه؟! کسی عصبی‌م می‌کنه؟! از کار خسته می‌شم؟! سرم درد می‌گیره؟! کمرم درد می‌گیره؟! از آدم‌ها خسته می‌شم؟! فیلم و سریال و موزیکِ خوبی پیدا نمی‌کنم؟! از آدم‌ها نااُمید می‌شم؟!
من در تمام حالت‌ های بالا تنهایی رو انتخاب می‌کنم. نمی‌دونم این تصمیم خوبه یا بد ولی می‌دونم حداقل اَمنیت دارم.

سعی کنید همیشه تو زندگی یکی رو داشته باشید تا بتونید در کنارش راحت بلند بلند فکر کنید. بلند بلند فکر کردن ویژگی‌های زیادی داره. اَصلی‌ترین ویژگی اینه که چون داری اَفکارت رو به یکی‌ دیگه منتقل می‌کنی به هر مسئله بد و اَذیت کننده‌ای فکر نکنی؛ یا وقتی بلند بلند فکر می‌کنی باگ های فکر‌های تو سرت رو راحت‌تر پیدا می‌کنی.

وقتی‌ کنارش هستم گوشی‌م رو می‌ذارم روی flight mode چون روی زمین نیستم.

چقدر بدم می‌آد از وقتی که از چیزی می‌ترسم؛ تموم سلول های مغزم که وظیفه فکر کردن دارند در چند ثانیه می‌میرند و اصلاً نمی‌تونم به چیزی فکر کنم. کفِ دستم عرق می‌کنه و شروع می‌کنه به لرزیدن. آدم‌هارو به چشمِ گرگ می‌بینم. پاهام سُست می‌شه. برای چند دقیقه کلاً فلج می‌شم؛ هم جسمی و هم مغزی.

خیلی بدم می‌آد آدم‌ها، گذشته، شهر و کشوری که دارم رو مقصر بدونم؛ اَز یک جایی به بعد هرکی رو جز خودت مقصر بدونی؛ اینطوری به‌نظر می‌آد که خودت رو زدی به کوچه علی چپ، ولی خب واقعیت اینه که همه‌ی این‌ها مقصر هستند. من آنقدر عصبی، ناراحت، پُر از استرس و اضطراب هیچ وقت نبودم و دوست ندارم باشم ولی تک‌تک چیزهایی که بالا گفتم حال من رو بد می‌کنند.

روز به روز بیشتر به این نتیجه میرسم که باید زندگی private تری داشته باشم.
: وهم

آرزو میکنم هیچ وقت غمهاتون برای کسی که دوسش دارین بی اهمیت نباشه؛ رنجی بالاتر از این نداریم.
: متواری

به نظرم خیلی بامزه‌ست وقتی بهش فکر می‌کنی که چطور آدم‌هایی که الان توی زندگیت هستن، مسیرهای متفاوت با زمان‌بندی متفاوت رو طی کردن تا الان همتون باهم برسید به این نقطه و کنارِ هم. جالب.
: نیگین

هروقت بخوای می‌شه چشم‌هارو بست و ندید؛ دهن رو بست و ساکت شد یا چیزی نخورد ولی هیچ راهی برای نشنیدن نیست. چقدر مسخره‌است اینکه نمی‌شه یک‌دفعه تو جمع هیچ صدایی رو نشنید.

درس جدیدی از بزرگسالي:
خیلی از چیزها رو می‌تونی در گذر زمان یاد بگیری؛ خرید دوره و مشاوره گرفتن و این‌ها پولی هستش که شما برای زمانِ خودت پرداخت می‌کنی. درواقع پولدار که باشی می‌تونی زمان بخری.