پاهای خودم رو سپردم به دست عشق
بذار بره هرجایی که صلاح می‌دونه.

[ خوشحالی‌‌ای کنار هم خالی از هر تردید و اضطراب. ]

یادم نیست قرار بود بعد از کنکور چجوری خوشحال باشم و عشق و حال کنم؛
فقط می‌دونم هیچ‌کاری نکردم.

چقدر دروغ گفتم به خودم.

اینستاگرام باعث می‌شه به حس تنفر علاقه‌مند بشی و حس احمق بودن و کلافگی بکنی بابت این تناقض.

باور دارم توی رابطه، امنیت وقتی به وجود اومد، دیگه نباید زیر سایه‌ی مفهوم لیاقت باشه. امنیت تو واسه دیگری و امنیت او برای تو، لازمه ذاتی باشه. چون وقتی اون اطمینان و یکی‌شدن و خانواده‌شدن رو رج به رج بافتید و پدید آوردید، به تجربه یا فطرت، می‌دونید شما دیگه در حق هم کار اشتباهی قرار نیست انجام بدید. عمداً و غیر عمد هم نداره. راستش باید بپذیریم بدی‌ها رو در لحظه یا از قبل، انتخاب می‌کنیم که مرتکب بشیم و وقتی برای کسی «امن» بشید، دیگر از هر بدی پاک و مبرا می‌شید. پس چرا امنیت رو شرطی می‌کنید؟ مثلاً می‌گید « اگر خیانت کنی»، «اگر دروغ بگی»، «اگر کار بدی در حق من کنی»… در صورتی که امنیت حقیقی وقتی هست، بخاطر اینه که عشق حقیقی هست و عشق به معنای واقعی کلمه وقتی که هست، دیگه از بین نمیره در نتیجه امنیت هم از بین نمیره و لازم نیست بگیم الان لیاقت فلان چیز رو داری و اگر نداشته باشی، بهمان میشه. چون مگه لیاقتِ چیزی در ابعاد و هیبت امنیت وقتی دو طرفه به وجود میاد، امکان داره از بین بره؟ یا موقعیتی هست که امین‌بودن اشخاص برای هم خدشه‌دار بشه؟ اگر امکانش هست و اگر احتمالش میره پس هنوز اعتماد و باور به قد و قواره عشق نرسیده و این یعنی اون حس درون شما به بالای دیوار عشق دست دراز نکرده! وقتی هنوز احتمال خنجر خوردن میره، عشق جعبه شیرینی بالای یخچاله و شما کودکی چهار ساله! دیده میشه اما دوره.

پیدا شدنت بهم یادآوری کرد هیچ‌وقت نباید
نا اُمید باشم.

من اگر یک روزی کافه بزنم؛ حامد رو می‌کنم مسئول اول برای انتخاب موزیک، این بچه واقعاً استعداد خوبی در زمینه موزیکِ خوب‌یابی داره‌.

و می‌دونم وقتی کنار هم باشیم و از بخشی از این فشارها عبور کنیم؛ خیلی جا اُفتاده‌تر و با دستان بازتر می‌تونیم بهترین و افسانه‌ای‌ترین عشق رو به هم بورزیم.

چرا متوجه نمی‌شیم مسابقه نیست زندگیه؟!

میخوام بلاگر حوزه اورتینک بشم.
: حشمت

می‌خوام بلاگر حوزه ناراحتی بشم.

با این وضعیت روانی نباید بیدار موند.

تلاش می‌کنم برای درک کردن
ناموفق بودن تقصیر من نیست.

شما می‌فهمید پایان بد مربوط به مسیر نیست؟! یعنی ممکنه مسیر خوب باشه ولی پایان بد؟!

آشنایی‌های جدید یادم می‌اَندازه زنده هستم.

یک‌سری از حرف‌ها رو هر روز از کسانی شنیدم که دوستشان نداشتم و همین دلیل کافی بود برای لجبازی. نمی‌دونم رضایت دارم از خودم و این کار یا نه، مهم نیست.

نتیجه زحمت‌ها با رسیدن دیده می‌شه.

آدمیزاد به مو بنده؛ جدی می‌گم.

از «پس من چی بگم که...» متنفرم. چه به زبون بیاد، چه به پوزخند، چه به بادی لنگوعیج، چه به نگاه. چقدر تنها می‌کنیم آدم‌ها رو با این لفظ.

تنهایی رو ترجیح می‌دم به بودن با آدم نامناسب‌.