مشکل همینه دیگه، تو فکر می‌کنی فقط خودت پیشرفت می‌کنی ولی نه، بقیه هم پیشرفت می‌کنند و دور از انتظار نیست که سرعتشون از تو بیشتر باشه. فرقی هم نداره پیشرفت در چه چیزی. هم خوب بودن هم بد بودن؛ هم زدن یک ساز و هم نادان بودن.

چقدر تعداد چیزهایی که بهت توهم می‌ده زیاد شده. توهم دانایی، توهم عاشق بودن؛ توهم باهوش بودن؛ توهم عاقل و پولدار بودن و هزاران چیز میز دیگه. بیاید واقع‌گرا باشیم.

عشق تو مسیر نگه می‌داره.

یهو زیبایی‌ها قابل‌ لمس‌تر می‌شن.

اولش اولين بند انگشتم رو روش کشیدم
یکم مزه‌مزه کردمش و بعد بغلش کردم.

قبل از رفتن به رختِ خواب پنجاه‌بار هم دستشویی بری باز وقتی تا گردن زیر پتو هستی دستشویی‌ت می‌گیره. نمی‌فهمم چرا اینطوری می‌کنه این مثانه زبان نفهم.

آخرین سنگر شما چیه؟!

هیچ‌وقت نفهمیدم چرا به رپ‌فارسی اهمیت زیادی میدم.

از این به بعد قراره کوتاه‌ صحبت کنم؛
یک نهایت دو خط.

اگر فکر می‌کنی از پنج سال پیش وارد مسیر اشتباهی شدی بدون داری اِشتباه فکر می‌کنی؛ نهایت یک یا دو.

تو نیازمندی های جمعه به داشتن اکیپ و طبیعت‌گردی باید اِشاره‌ی زیادی کرد.

وقتی پسر بچه‌اش رفت بیرون گفت رژیم گرفتی؟! گفتم آره، گفت اِی بابا. گفتم چرا؟! گفت قبلاً که گُنده بودی به بچه‌ام می‌گفتم وقتی ميريم مغازه این عمو اگر اذیت کنی میگیم بخورت؛ الان دیگه ازت نمی‌ترسه. :))))

دنبال دلیلی برای آشتی کردن با آدم‌ها هستم.

بابت بلد نبودن چیزی که خودشون باید بهم یاد می‌دادند و ندادن باهام بد رفتار هستند.

پاهای خودم رو سپردم به دست عشق
بذار بره هرجایی که صلاح می‌دونه.

[ خوشحالی‌‌ای کنار هم خالی از هر تردید و اضطراب. ]

یادم نیست قرار بود بعد از کنکور چجوری خوشحال باشم و عشق و حال کنم؛
فقط می‌دونم هیچ‌کاری نکردم.

چقدر دروغ گفتم به خودم.

اینستاگرام باعث می‌شه به حس تنفر علاقه‌مند بشی و حس احمق بودن و کلافگی بکنی بابت این تناقض.

باور دارم توی رابطه، امنیت وقتی به وجود اومد، دیگه نباید زیر سایه‌ی مفهوم لیاقت باشه. امنیت تو واسه دیگری و امنیت او برای تو، لازمه ذاتی باشه. چون وقتی اون اطمینان و یکی‌شدن و خانواده‌شدن رو رج به رج بافتید و پدید آوردید، به تجربه یا فطرت، می‌دونید شما دیگه در حق هم کار اشتباهی قرار نیست انجام بدید. عمداً و غیر عمد هم نداره. راستش باید بپذیریم بدی‌ها رو در لحظه یا از قبل، انتخاب می‌کنیم که مرتکب بشیم و وقتی برای کسی «امن» بشید، دیگر از هر بدی پاک و مبرا می‌شید. پس چرا امنیت رو شرطی می‌کنید؟ مثلاً می‌گید « اگر خیانت کنی»، «اگر دروغ بگی»، «اگر کار بدی در حق من کنی»… در صورتی که امنیت حقیقی وقتی هست، بخاطر اینه که عشق حقیقی هست و عشق به معنای واقعی کلمه وقتی که هست، دیگه از بین نمیره در نتیجه امنیت هم از بین نمیره و لازم نیست بگیم الان لیاقت فلان چیز رو داری و اگر نداشته باشی، بهمان میشه. چون مگه لیاقتِ چیزی در ابعاد و هیبت امنیت وقتی دو طرفه به وجود میاد، امکان داره از بین بره؟ یا موقعیتی هست که امین‌بودن اشخاص برای هم خدشه‌دار بشه؟ اگر امکانش هست و اگر احتمالش میره پس هنوز اعتماد و باور به قد و قواره عشق نرسیده و این یعنی اون حس درون شما به بالای دیوار عشق دست دراز نکرده! وقتی هنوز احتمال خنجر خوردن میره، عشق جعبه شیرینی بالای یخچاله و شما کودکی چهار ساله! دیده میشه اما دوره.

پیدا شدنت بهم یادآوری کرد هیچ‌وقت نباید
نا اُمید باشم.