+ حمید چجوری بعد شکست خوردن بلند بشیم دوباره؟ چجوری امیدمونو زنده کنیم؟

- با هدف های کوچولو موچولو.

بالشتم رو خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنم باید دوست داشته باشم؛ دیشب روش نخوابیدم و کل روز گردن درد داشتم. نمي‌تونستم گردنم رو راحت بچرخانم و باید واسه نگاه کردن به کنار کامل میچرخیدم. چند تایی قرص هم خوردم و یکم هم از کارام عقب موندم. الان پیداش کردم؛ بوسش کردم و سرم رو کردم تو شکمش و چند کلمه‌ای باهاش صحبت کردم. ازش قول گرفتم دیجه گم نشه.

ایده هایی که واسه زندگی و پولام دارم رو معمولاً اول با دوستام به اشتراک می‌ذارم. با دو سه نفر هماهنگ کردم گوشی بخرم؛ با یک نفر داریم قیمت ماشین بررسی می‌کنیم. با دو سه نفر هم داریم برنامه سفر به کیش رو میچینیم. آخرش هم همونی می‌شه که دارید فکر می‌کنید.

اهدافم رو معمولاً به آدم های زیادی نمیگم تا کیر شدنم رو فقط خودمون دو سه نفر نگاه کنیم و بخندیم.

مهاجرت تبدیل شده به یکی از اصلی ترین هدف جوون های ایرانی، از بچه ده ساله بگیر تا بالا.
از چالش های مهاجرت می‌تونیم به چجوری بریم؟! بریم چیکار کنیم؟! با چه شغلی می‌شه بریم؟! تو ایران چی بخونیم که بتونیم بریم؟! و سوالاتی که همه بارها بهش فکر کردید اِشاره کرد. پادکست رادیو مهاجر، می‌ره با کسانی که مهاجرت کردن مصاحبه می‌کنه؛ مصاحبه گرم و صمیمی‌ای هم هستش و قطعاً به‌دردتون می‌خوره. لینک پادکست :
https://castbox.fm/va/5313738
اگر هم لینک باز نشد تو کست باکس سرچ کنید
" صدای مهاجر. "

معمولاً به کودکانی که با پدر و مادرشون‌ وارد مغازه می‌شن موقع حساب کتاب لبخند می‌زنم. البته گاهی هم اَخمِ ریز می‌کنم؛ می‌تونم با قطعیت بگم کودکان معنی لبخند رو متوجه می‌شن و اکثر اوقات که بهشون می‌خندم لبخند می‌زنند.

روز " من روی این صندلی نمی‌تونم بنویسم. داخل فُرم هم نوشته بودم؛ لطفاً عوضش کنید. " مُبارک.

واقعاً متوجه نمی‌شم چرا همش به شاهچراغ، این مکان زیارتی و مذهبی حمله می‌شه؛ لطفاً به بقیه مکان های زیارتی هم حمله بشه.

سیبیل واسه پسر ها مثل چتری واسه دختراست؛‌ نمی‌آد نمی‌آد نمی‌آد ولی وای از روزی که بهت بیاد.

به‌نظرم کسی که مهاجرت می‌کنه یا می‌خواد مهاجرت کنه؛ اَفکار خیلی خیلی کمک کننده و خوبی‌ داره. اَفکاری که تو اگر نخوای مهاجرت کنی هم باز حرف و عقیده اون آدم می‌تونه بهت کمک کننده باشه؛ تو اکثر زمینه ها! از رابطه گرفته تا وطن دوستی و کسب و کار.
پ.ن 1: البته می‌دونید منظورم از کسی که مهاجرت کرده هرکسی نیست دیجه، کسی که کار کرده و با توان خودش این راه رو رفته.

دیشب و امروز یه جوری گذشت که انگار از یه وان آب یخ اومدم‌ بیرون.

یکی از رُفقا گفت پنج صبح می‌خواد بره والیبال تمرین، گفتم منم می‌آم.

نکته خاصی نداره؛ خواستم باهم بخندیم به این تصمیمی که گرفتم. :)))))

بیدار شدم و دارم می‌رم. :)))

بخوام از سن و سال کسایی که باهاشون والیبال بازی کردم بگم، یادمه وقتی رفته بودم گواهینامه بگیرم؛ بابام گفت پیش آقای فِلانی آموزش ببین، اون مربی من هم بوده کارش درسته. رفتم پیش و اون و کارش واقعاً هم درست بود. اون آقای مربی داشت به بقیه می‌گفت جوان.

بنده جدیداً متوجه شدم شما اگر کم بخوابی و تو تایم هایی که بیدار هستی کار مفید انجام بدی؛ اصلاً کم خوابی اذیتت نمی‌کنه.

تو بزرگسالي یکسری از کنش های احساسی که انجام دادنش قبل از این سن واست مساوی بود با مرگ، تبدیل می‌شه به راحت‌ترین کارها. مثلاً قطع ارتباط با آدم ها، عملِ بیشتر جای فکر کردن؛ تأثیر بیشتر گرفتن از آدم های مثبت ( فکر کنم واسه همین باشه دائم مادر و پدرها پیج آدم های خیلی موفق رو فالو می‌کنند.)

قبلاً تلگرام رو با اپلیکیشن ها مقایسه می‌کرديم؛ جدیداً باید به آدم ها بگیم از تلگرام یاد بگیر. ببین چقدر متواضع و مشتی‌ داره پیشرفت می‌کنه! استوری واسه همه‌ی کاربر ها داره باز می‌شه!

مسیری که دارم میرم رو دوست دارم.
توش کُلی اشتباه می‌کنم؛ دائم به عقب برمی‌گردم و یهو پرت می‌شم به جلو، دائم زمین می‌خورم و با زانو های خونی و پوستِ ساعد خراشیده شده به آسمون نگاه می‌کنم.

کاش آخوند نبود و ما تو دنیای پینترست و پادکست و ویدئو های یوتیوبی زندگی می‌کردیم. خسته شدیم از فرض کردن و رویا پردازی.

عشق حموم روح هستش؛ تمیزت می‌کنه.