سلام صبح بخیر، امروز رو روز جهانی " فقر، بی‌پولی، فشار عصبی و سوءتفاهم " اعلام می‌کنم.

دوست دارم همه چیز سریع تر اَنجام بشه؛ درواقع دوست دارم وقتی کار می‌کنم همون موقع حقوق‌م رو دریافت کنم؛ وقتی باشگاه میرم همون موقع تغییر رو حس کنم؛ یکی از روز اول دوستم داشته باشه؛ دانشگاه هر چیزی که یاد می‌گیرم رو همون روز امتحان بدم؛ وقتی بغل می‌خوام همون موقع اَنجام بشه ولی خب نمی‌شه. باید صبور بود دیجه؛ نمیشه آقا جان نمی‌شه، تلاش کردم و دنبالش گشتم نشد. نگرد.

آدم خودش باید هرکاری کنه تا از آدم های سمی اطرافش فاصله بگیره، هرچقدر مراعات کنی و کنار بیای و بسپاریش به زمان هم چیزی درست نمی‌شه.

+ سلام بر شما،،
میشه لطفا از یکی از مشتری های جالبت بگی؟؟!

- سلام من مشتری جالبی نداشتم امروز، ولی یکی از دوستام تعریف می‌کرد که رفته خرید و دیده یک پیرمردی می‌خواسته پنیر بخره؛ انگشت میزده تو اون قسمت تقریباً فلزی پنیر ها، در می‌آورده و می‌خورده و اگر نمی‌پسندیده‌ میذاشتم سرجاش :))))

+ با ارزش ترین چیزی که تو زندگی داری؟

- اکثر اوقات کار، گاهی برنامه، گاهی دوستام، گاهی هم خودم.

+ بهمون کتاب معرفی میکنی

- مثل هنرمند ها بدزدید. اگر تولید محتوا و این ها می‌کنید یا هنرمند هستید به‌درد می‌خوره.

+ اگه می‌تونستی ۳ تا شخصیت از هر کجای تاریخ رو به شام دعوت کنی اونا کی بودن؟چرا؟

- چارلی چاپلین، قلقلی، یکی از دوستام که کم حرف می‌زنه؛ از صحبت کردن موقع شام بدم می‌آد.

توجهی که به جزئیات داشت فوق‌العاده بود. آنقدر با دقت و حرفه‌ای به جزئیات توجه می‌کرد که منی که تو جزئیات زندگی می‌کنم رو متعجب می‌کرد. مثلاً؟! مثلاً من وقتی می‌خوام بگم یکی از خواب بیدارم کنه بهش میگم بین یک ربع به شیش، تا ده دقیقه به شیش بیدارم کن. میدونید اون چیکار می‌کرد؟! اون دقیقاً ساعت پنج و چهل و نُه دقیقه بیدارم می‌کرد و وقتی می‌پرسیدم چرا؟! میگفت خسته بودی؛‌ می‌خواستم بیشتر استراحت کنی.

این موزیک خیلی زیباست و نباید تنهایی گوش داده بشه؛ برو اولین نفری که تو خیابون می‌بینی رو بغل کن و بعد پلی کن این پُل زیبا به جهنم رو.

دوست دارم با یکسری از ادمین ها مثلا دوات و حامد تو همچین کلاسی حضور داشته باشم.

دایی مجید رو هم می‌بریم‌ حتی.

هرکجا رقصیدن هست منم هستم. بلرزونیم عشق کنیما :)))))

حمید جان. من اونی‌ام که اگه باشم عکس و فیلم می‌گیرم و هیچوقت نمی‌فرستم براتون.

یکی دو ماه، شاید بیشترِ قبل یکی از شاگرد های یکی از مکانیک های کنارمون آمد مثل همیشه آدامس و کیک و کوکا واسه صبحونه خرید و موقع رفتن گفتن تخفیف میدی؟! گفتم خیر، گفت چرا؟! گفتم نمی‌دم؛ گفت چیکار کنم میدی؟! گفتم والا کار خاصی در نظرم نیست. گفت باشه؛ حساب کرد و رفت. داشت از مغازه خارج میشد صداش کردم بیا و وقتی آمد بهش گفتم چقدر سواد داری؟! گفت هیچی، تا کلاس اول دوم درس خوندم و وقتی خوندن نوشتن یاد گرفتم گفتن برو کار کن. گفتم ضرب رو بلدی؟َ! گفت نه، چرا باید بلد باشم؟! گفتم اگر بلد بودی الان بهت تخفیف می‌دادم. شیش هفتا؟! گفت نمی‌دونم. گفتم اِی بابا تنها فرصتی که داشتی سوخت که، گفت خب چیزه‌... امممم یاد می‌گیرم! گفتم یاد میگیری؟! گفت آره، هر دو سه روز یک بار میام و تو یک تعدادی رو بهم یاد بده. گفتم من که وقت نمی‌کنم بهت یاد بدم؛ می‌نویسم تو خودت برو بخون؛ باشه؟! گفت باشه. معامله خوبی می‌تونه باشه؛ مثل پت و مت بهم دست دادیم و گذشت. اِمروز روزی بود که کلاً ضرب هارو یاد گرفت و یک نوشابه کوکا بزرگ + چهار تا کیک رو باهم خوردیم.

ترکیبِ صدایِ ویگن تو کافه با روضه شب اول محرم که از مسجد کنارش می‌آد اصلا چیز
جالبی نیست.

طرح پیشنهادی بنده که باید به تولید انبوه برسد.

یکی از همسایه‌هامون که معتاد هم هستش جدیداً بهم لیست میده؛ میگه اینارو از مغازه واسم بیار. اِمروز یکم چیزمیز سفارش داد؛ یک ساعت بعد بهش جواب دادم فقط همین؟! گفت چی؟! گفتم فقط همین جنس هارو می‌خوای؟! گفت چی؟! گفتم هیچی.

قشنگ مشخصه از پای بساط واسم تایپ کرده. :)))))))))))))))