چند روز پیش به یکی از رُفَقا گفتم گوشیِ من دایورته رو خط بابام، و اگر بهم زنگ بزنی و گوشیم خاموش باشه میره روی خط اون، تورو خدا، خواهش می‌کنم؛ به اون شیری که خوردی قسم وقتی زنگ می‌زنی اول مکالمه فحش نده یا چیز داستان داری نگو، اصلا یک کاری کن؛ وقتی زنگ زدی اول یک سوال شخصی‌ای رو بپرس بعد که مطمئن‌ شدی خودم هستم حرفت رو بزن. گفت باشه داش خیالت جمع؛ بهش گفتم مهرداد جان حواست باشه و یادت نره ها، من صِدام خیلی شبیه به بابام هستش گاف ندی ها. گفت باشه داداش مگه احمقم؟! گفتم باشه؛ اُمیدارم اتفاق بدی رخ نده. یهو اِمروز بابام زنگ زد گفت تو سیگار می‌کشی؟! گفتم من؟! نه والا، چطور چیشده؟! گفت دوستت زنگ زد گفت حمید، اگر خودتی بگو اسم سیگاری که می‌کشی چیه؟! :)))))))))))))))))))

وضعیت خوب نیست.
تو رابطه با پدر و مادرم دُچار مشکل شدم؛ تو رابطه با بهترین دوستام تو واقعیت دُچار مشکل شدم؛ تو رابطه با بهترین دوستای مجازی‌م دُچار مشکل شدم؛ در رابطه با ورزش کردنم دُچار مشکل هستم؛ در رابطه با کسب درآمد دُچار مشکل هستم. خسته‌ام، خیلی خسته.

حسِ اضافی بودنی که دارم از سر خود بزرگ‌بینی و غرور و کم بودن دوروبری‌هام نیست؛ از ناتوانی و ضعیف بودن خودمه.

ببین اِنسان، تو درخت نیستی با اشک رشد کنی؛ تو با اَشک ضعیف‌تر می‌شی. گریه نکن.

من سکوت رو دوست ندارم؛ مخصوصاً وقتی کنار تو باشم. من نیاز دارم صدای پلک زدن تو رو بشنوم؛ نه سیگارت که وقتی کام میگیری داد می‌زنه نه. صدای خوردن دونه های سَبک و کم وَزن برف به شیشه زیباست ولی نه اندازه لبات که خُشک شده و وقتی تِکونشون میدی صدای شکسته شدن تَرک هاش می‌آد.

بغل تیزر بهشته.

نمی‌دونم وقتی هشت صبح می‌رم دانشگاه و یهو میگن کلاس تشکیل نمی‌شه باید خوشحال باشم یا ناراحت، بی‌شرف‌ها.

آروم آروم با قدم های ریز جلو آمد و پرسید آدامس ها کجاست؟! با چشم بهش نشون دادم و رفت جلو قفسه آدامس ها،‌ یکم به آدامس ها نگاه کرد و گفت اینا انرژی رو زیاد می‌کنه؟! به آدامس اکشن تو دستش نگاه کردم و گفتم فکر نمی‌کنم؛ شاید، نمیدونم. گفت آدامسی داری تا انرژی‌م رو زیاد کنه؟! گفتم میخوای یک دونه از آدامس اکشن خودم بهت بدم؟! گفت بده؛ بهش دادم و گفتم بخور؛ اگر انرژیت زیاد شد بیا بخر. از جلوی میز بدو بدو رفت ته مغازه، برگشت؛ رفت ته مغازه برگشت؛ دو بار این کار رو تکرار کرد و با صورت عرق کرده آمد جلوی میزد گفت انرژی‌م زیاد شد. بده. :))))))

چون نمی‌تونم مدت طولانی‌ای رو چیزی تمرکز کنم؛ ممکنه وسط دیدن یک فیلم پنجاه بار برم سراغ یک کار دیجه و بعد برگردم اِدامه بدم به دیدن. نود درصد اوقات آنقدر این کار رو می‌کنم که یادم میره تا کجا دیدم و همین دلیلی می‌شه واسه دیگه ندیدنش.

یک بار عزم خودم رو جزم کردم واسه دیدن یک فیلم و تو بیست دقیقه فقط پنج بار استُپ‌ کردم و رفتم سراغ کار دیگه،‌ برای بار ششم که این کار رو اَنجام دادم همینطوری زدم جلو زدم جلو زدم جلو تا برسم به جایی که دیده بودم؛ یهو دیدم رسیدم به انتهای فیلم و فیلم کامل واسم اسپویل شده. آره اینطوری دیووانه شده‌ام.

چرا به هر آدمی میگم مزه آب رو متوجه میشم باور نمی‌کنه؟! شما مگه مزه آب رو نمی‌فهمید؟!

هیچ‌وقت از فاصله آنقدر نزدیک گاو بودن رو تجربه نکرده بودم.

چند روز پیش همسر یکی از اقوام می‌ره مأموریت،‌ و قبل از رفتن به مأموریت به همسرش میگه ستونم؛ قراره مأموریت من فُلان‌روز طول بکشه. فلان روز چقدره؟! سه چهار روز بیشتر از تاریخ تمام شدنِ واقعی مأموریت. چرا این کار رو میکنه؟! چون تولد همسرش می‌خورده به همین روزها و این تصمیم می‌گیره این کار رو کنه تا همسرش رو سوپرایز کنه. طرف مأموریتش تموم میشه و برمیگرده واسه اَنجام کارهای تولد و سوپرایز، انجام میده انجام میده انجام میده تا شب تولد که با خانواده و اقوام می‌ره خونه‌اش، و می‌بینه همسرش با یکی‌دیجه، درواقع زید تو خونه‌است. پایان پُست.

ما افراد دو قطبی نمی‌تونیم آشپزی کنیم؛
چون غذامون یا شور میشه یا بی‌نمک.

این مسئله که مردم اسپانیا تو هوای 34 درجه دارن می‌‌میرن هم خیلی جالبه.

یعنی اروپایی ها گرماشون هم با ما فرق داره؟!

چی بگم والا.