کانال خبری حکان

🌃 شب نشینی های روستای باصفای حکان

از آنجائیکه حکان درمنطقه ای سرد سیر قرار گرفته و به جهت نزدیکی به کوه های قاراقان وسرمای شدید این منطقه و از طرفی به خاطر شغل اکثر ساکنین آن که دامداری و کشاورزی می باشد؛با اتمام کار کشاورزی ،فصل پاییز و زمستان سرد فرصت مناسبی بود تا خانواده ها بیش از پیش به رفت و آمد با فامیل و همسایه بپردازند
♻️ شب نشینی ،سنتی دیرین در کشور ایران دارد که درروستای حکان هم از حال و هوای خاصی برخوردار بود . آنچه که در سرمای زمستان طروات خاصی به فضای عمومی و فرهنگی روستاها می دهد وجود حس نوع دوستی و مهمان نوازی در بین روستائیان بود .
اون موقع ها در زمستان در روستاهای ما ، از هر کوچه ای که رد می شدی و اگر می خواستی به خانه ای سر بزنی در اکثر خانه ها معنای صمیمیت و مهربانی وسادگی را می یافتی.
♻️همیشه یاد شب نشینی ها زمان کودکی و نوجوانی خود می افتم که حال و هوایی خاص داشت . یاد آن زمان که کرسی های چوبی و با گرمای پهن خشک شده(قالاخ)از سرما، اهل خانه را نگه می داشت. یاد آن روزی های که فامیل و مهمانان دور کرسی جمع می شدیم و پدربزرگ ها و مادر بزرگ ها برای کوچکترها داستان و نقیل تعریف می کردند . پدران از کشاورزی و دامداری با یک دیگر می گفتند و مادران از اتفاقاتی که افتاده و از مشکلات کار در خانه ، بچه ها هم از بازی ها و شیطنت هایشان.

♻️ یاد آنروزهایی که تلویزیون هنوز مثل یک غول ما را در خود نبلعیده بود و بزرگترها شروع می کردن به طرح معما و چیستان مطرح کردن یا به زبان ما « تاپماجا » گفتن ، و ما مجبور بودیم هی فکر کنیم که جواب آن چه می شود ، یا اینکه به داستانهای پدرانمان در باره گذشته و زمان قحطی و ارباب و رعیتی وخان ها از این قبیل نقل قول ها گوش دهیم و الان به برکت همین تعریف هاست که کمی از تاریخ منطقه در ذهن بچه های آن زمان مانده است. به راستی که پدران ومادران ما خود مربی ومعلم مابودند و تاریخ شفاهی منطقه سینه به سینه به نسل بعد منتقل می گردید.
ما بچه ها اکثرا در شب نشینی ها آن زمان نقطه بازی می کردیم و یا اسم فامیل بازی می کردیم بعضی وقت ها دختر ها یک تیم می شدن و پسر ها یک تیم دیگه به رقابت در اسم و فامیل بازی می پرداختیم .
♻️ یا آن روزهای که هنوز ریا و تجملات رنگ خانه های ما را عوض نکرده بود و خیلی ساده بودیم امّا زلال ، بایکدیگر بحثمان میشد امّا کینه نداشتیم ، سفره هامان ساده بود مثل قلبمان ، شاید در شب نشینی ها در کمتر خانه ای میوه بود .روی کرسی ها پر بود از شب چره هایی (شوم شراز) از تخمه و کشمش و نخودچی و هویجی که تازه از زیر خاک در آورده بودند برگه زرد آلو و کمی هم لواشک که مادرانمان درست کرده بودند.اما آنچه لذت این تنقلات شب نشینی ها را زیاد می کرد خود آنها نبود بلکه این بود که همه آنها وطنی بودند روئیده شده از خاک پاک روستای خودمان بود ، به دست مادران و پدران درست شده بودند ، و از همه مهم تر از روزی حلال بود و ذره ای در آن شبهه ای وجود نداشت .
یاد آن شب هایی وقتی میخواستیم به شب نشینی برویم یک چوب دستی دستمان می گرفتیم تا مبادا در کوچه های تاریک روستا سگی یا گرگی به ما حمله نکند و یک چراغ نفتی « چراغ دستی » به دست ،به شب نشینی می رفتیم .
♻️ یاد آن شب ها که مادرانمان می نشستند و برای پسران جوان خود دختران روستا را یک به یک با یکدیگر برای ازدواج سبک سنگین می کردند ، و از همین شب نشینی ها چه ازدواج هایی که انجام نشد و چه زندگی هایی که سر و سامان نگرفت .واقعا هم به همین سادگی اینجور ازدواج ها به سامان میرسید وچقدر این مردان وزنان خوشبخت بودند.
♻️ یاد آن شب هایی که وقتی مهمان خانه مان می آمد علاوه بر پذیرایی مرسوم می رفتیم از انبار از خمره ترشی، انگور که به آن « قورا » می گفتند یا خیار یا خربزه یا کدو یا چغندر که تو تنور می انداختیم ، می آوردیم...
✅یاد همه آن روز های سخت ولی قشنگ به خیر ….
کانال خبری روستای حکان
@hakananlain

873 viewsedited 15:29