روشن شدگی،فقط پایان گرفتنِ رنج ها و درگیری های مدام درونی و بیرونی نیست، بلکه پایانِ سلطه یِ وحشتناک فکرِ بی وقفه نیز هست.
" آه، چه رهاییِ با شکوهی"

اکهارت تله

@haghightx

گاهی یادمون می‌ره که همین‌که خودمونیم، یعنی کافی‌ایم
قلبمون ارزش داره، نورمون دیده می‌شه، و حتی اون بخش‌هایی که پنهانشون می‌کنیم هم دوست‌داشتنی‌ان
لازم نیست همیشه حرف بزنیم یا خودمون رو ثابت کنیم
گاهی فقط بودن‌مون از هر چیز دیگه‌ای بیشتر ارزش داره...

@haghightx

شب آمد....
او که راه را
از شبِ تاریک آموخته است،
هرگز گم نخواهد شد.


#سیدعلی_صالحی

هیچ آگاه شدنی بدون رنج نیست ...

رنج که نباید تو را غمگین کند، رنج قرار است تلنگری باشد که بفهمی زندگی ات نیاز به تغییر دارد.
آدم وقتی هوشیار می‌شود که زخم بردارد، مگذار رنج درمانده ات کند؛

رنج را تحمل نکن، آن را درک کن.

انسان و سمبولهایش
#كارل_گوستاو_يونگ

@haghightx

یک سالکِ مُخلَص،
به واقع موجودی دست نیافتنی است.

تنها زمانی دست یافتنی می شود،
که خود خواسته باشد.

اینطور نیست که هر کس هر زمان که هوس کرد بتواند او را در اختیار داشته باشد.

چنین کسی در اختیار هیچکس
قرار نمی گیرد زیرا پیش از این،
خود را در اختیار مطلق لایتناهی قرار داده است.

این به آن معنا نیست که خدمت نمی کند.

خدمت به مخلوقات کار اوست.

اما نه به شکل انتظار و توقع دیگران،
بل به آن شیوه ای که روحِ هستی
راهبری اش می کند.

سالکان مُخلَص،
بیشتر با کالبد رویایی دیگران کار می کنند،
تا کالبد جسمی شان.

غایت، رهایی است.

خلاصی از رنج و مُخلَص شدن است.

هرچند در هر عصری،
شامل همگان نمی شود.

@haghightx

مراقب قلب ها باشیم،
هیچ چیز آسان تر از قلب
نمی شکند..🍃

@haghightx

صبح‌بخیر

در عبور از فکر و ذهن:

خصوصیت اصلی ذهن، همواره آگاه بودن از موضوعی است. یعنی همواره ذهن موضوعی را در خود نگه می‌دارد و مشغولِ وارسی، سبک‌سنگین کردن و بالا و پایین کردنِ آن است. در هنگام سکوت و مراقبه، توجه و آگاهی که به خود داریم ما را از ذهن، همه‌چیز و از همه‌کس جدا می‌کند. "من" ِ ما نمی‌تواند در تنهایی همه‌جانبه زندگی کند و به موجودیت و هستیِ خود ادامه دهد. "من" در ارتباط و پیوند با جهانِ بیرون است که هستی دارد؛ به‌عبارت دیگر منِ ما وابسته به دنیای خارج از ذهن است. اگر در بیرون چیزی نباشد، درون نیز رنگ می‌بازد. آن‌گاه فقط آگاهیِ ناب و خدا بر جای می‌ماند.
منبع : #کتاب_به_سوی_فنا " ص ۱۲۹

@haghightx

بسم الله الرحمن الرحیم

“و لَن تَجِدَ مِن دُونِهِ مُلتَحَداً”

و هرگز جز او پناهی نخواهی یافت.

#سوره_کهف_آیه_۲۷

حقیقتاً برای مخلوق هیچ پناهی
جز خود خالق نیست.

پناه های ذهنی و وهمی ما
همه فرو ریختنی اند.

هر کس و هر چیزی که در زندگی به آن تکیه داشته ایم به گاه مرگ، محو و نابود می شوند.

نه داشته ها و نه انباشته ها
هیچکدام شان پناه ما نیستند.

آنها براحتی در غربتی فراگیر ترک مان می کنند.

تنها این خالق است که با مخلوق می ماند.

از اول هم جز او نبوده است
و ما چشم بینا نداشتیم.

سالک فرزانه آن است که دوستی
با این زنده ی جاودان را آن به آن
محکم و پا برجا بدارد.

@haghightx

‏یکی از نتایج ملاقات شمس با مولانا آن بود که فهمید تنها اصل ثابت جهان، بی‌ثباتی است.

فقط بی‌ثباتی است که ثبات دارد
و ما مدام در حال نقض این مهم‌ترین قانون جهان هستیم.
مدام می‌خواهیم قرار و ثبات را حفظ کنیم در حالی‌که
اصل جهان بر بی‌ثباتی و تغییر است!

داشتن_یا_بودن
اریک_فروم

@haghightx

تفاوت علم عرفان با خود عرفان:

نکته‌ای که باید به آن توجه داشته باشیم این است که علم عرفان با خود عرفان فرق می‌کند، در سایر علوم علمی که عالم به آن دست پیدا کرده است علم حصولی است ولی عرفانِ عارف شهودیست. عرفانی است که درنتیجه ریاضت، درنتیجه سیروسلوک و درنتیجه تقوا پس از سالیانی در دل و جانش به شهود نشسته است. امروزه کسانی به صرف دانستن یک سری اصطلاحات عرفانی فکر می‌کنند که عارف شده‌اند و آن‌ها را به خورد عوام می‌دهند.

در این خصوص در کتاب شاخصه‌های عرفان ناب شیعی آمده است:
«به کسی که علم و دریافت‌هایش فقط همین دریافت‌های حسی و عقلی است و به لحاظ معرفتی با دیگران تفاوتی ندارد، عارف گفته نمی‌شود. همین‌طور در رفتار و سلوک و نیت‌ها و درونش نیز باید چیز خاصی وجود داشته باشد که با او عارف بگوییم. این خود عرفان است و به شخصی که این خصوصیات را داشته باشد، عارف می‌گویند.»

دکتر فنایی اشکوری پس از جداییِ علم عرفان از خود عرفان، در خصوصیت اصلی عارف می‌نویسد:
علم عرفان خود عرفان نیست؛ یعنی ممکن است کسی عارف باشد ولی علم عرفان نداشته باشد، یعنی عارف واصل هم باشد، ولی اگر به او بگویید به ما درس عرفان بده، کتاب فصوص ابن‌عربی را درس بده، او می‌گوید: من بلد نیستم. اصلاً عربی بلد نیستم؛ چه رسد به ابن‌عربی. شرط عارف بودن این نیست.
کسی که کتاب‌های عرفانی را حفظ باشد و هزار بار هم درس گفته باشد، یا کسی که بتواند این کتابها را بنویسد، ولی از آن شهود بی‌بهره باشد، عارف نیست.

معرفتی که شخص را عارف می‌کند، معرفت شهودی و حضوری است. علومی که ما در کلاس‌ها یاد می‌گیریم و در کتاب‌ها می‌خوانیم، حصولی و آموختنی است. خود عرفان به این شیوه آموختنی نیست؛ یعنی به این صورت نیست که کسی در مدرسه‌ای درس بخواند و عارف بشود.
علم عرفان مثل فلسفه و هر علم دیگری از کتاب و معلم یاد گرفته می‌شود، اما معرفت شهودی، حاصل نوعی سلوک و رفتار است و تا زمانی که آن سلوک و رفتار و طهارت باطن نباشد، آن معرفت حاصل نمی‌شود.
اما علم عرفان ربطی به سلوک و رفتار ندارد و هر کسی می‌تواند آن را یاد بگیرد، حتی کسی که اعتقاد به عرفان ندارد، می‌تواند آن را بیاموزد. مستشرقان بسیاری وجود دارند که عرفان اسلامی با به خوبی یاد گرفته‌اند، نوشته‌اند، تفسیر کرده‌اند، ولی به آن اعتقادی ندارند.
بلکه عرفان همان طهارت دل است و دریافت یک معارف. یک غیر عارف نیز می‌تواند علم عرفان را یاد بگیرد، بحث کند و درس بگوید. اگر هزار سال نیز مشغول این درس‌ها و بحث‌ها باشد، این خود به تنهایی ذره‌ای نور باطنی برای انسان نمی‌آورد، مگر این‌که فرد در کنارش درپی کسب خود عرفان هم باشد.

منبع: کتاب رهروان_تنها_ صفحه ۸۷
@haghightx

هیچ چیز هیچگاه در گذشته رخ نداده است؛ در " حال" رخ داده است. هیچ چیز هیچ گاه در آینده رخ نخواهد داد؛ در حال رخ خواهد داد.
- معنا و مفهوم آنچه که در اینجا میگویم با ذهن قابل درک نیست. همین که آن را درک کنید آگاهی شما از ذهن به " وجود" واز زمان به " حضور" منتقل میشود.
در این صورت ناگهان احساس میکنید همه چیز جان دارد و انرژی " وجود " را از خود منتشر می کند.-

اکهارت تله

@haghightx

سالک مبارز تحت هیچ شرایطی نمی تواند درمانده، حیران یا وحشت زده باشد، زیرا می داند تنها فرصت در کامل بودن است و هر چیز دیگری اقتدرش را تضعیف می کند...
دون خوان

@hqghightx

يه روز میرسه گل هایی که گفتی
باز نمیشه ، باز میشه
غمی که هرگز گفتی تموم نمیشه
تموم میشه
زمانی که گفتی نمیگذره ، میگذره
زندگی یک رازه
و صبر کنی همه چیو با چشمات میبینی...

روزبخیر 🩵
@haghightx

رنج نباید تو را غمگین کند!
این همان جایی است
که اکثر مردم
دچار اشتباه می شوند،
رنج قرار است
تو را هوشیارتر کند،
به این که زندگیت
نیاز به تغییر دارد.

#یونگ
@haghightx

اون لحظه که متوجه می‌شی یه موضوعی که یه روز داشته خواب و خوراک رو ازت‌ میگرفته الان کیلومتر ها از حوزه اهمیتت فاصله داره، هزار بار تقدیم تو باد...

روزتون بخیر

@haghightx

در عبور از ذهن ،فکر و دیگران:

بند ۱۴۰ : بدون اینکه گامی در جهت شناخت ، خودشناسی و دیگر شناسی برداریم و یا اندکی روی خودمان کار کنیم، سرمان را در لاک خود کرده و دل‌خوش و مشغولِ ذکر، دعا، مطالعه و غیره هستیم و بر روی کوه آتشفشان ِ نفس خوابیده و از آن بی‌خبریم. فقط کافیست وارد رابطه و ارتباط بشویم تا ببینیم در درونمان چه آلودگی‌هایی هست و ذهن و خیال چگونه در ارتباط با دیگران فعال می‌شود.
منبع : کتاب_به_سوی_فنا " ص ۱۶۳


@haghightx

انسان بدون مراقبه هیچ چیز از شکوه هستی را نمی دانداز فرصت بی نظیری که در اختیار دارد، هیچ چیز نمیداند.او در خوابی عمیق و بیخبری از نغمه ها و ترانه ها بسر می برد.
گلها شکوفه کرده اند اما او در خواب است.در خود بهشت عدن به خواب رفته است. انسان باید بیدار شود تا بتواند گلها، ستارگان، پرندگان و درختان و شکوه فراوان هستی را ببیند.

@haghightx

باور افسرده شدن بسیار راحت‌تر از تلاش برای گرفتن حق است، باور اضطراب داشتن راحت‌تر از تغییر مسیر و شروع مجدد است. انتخاب غم، رنج و... راحت‌تر است. رنج و تحمل درد را انتخاب میکنیم، چون باور اینکه موقعیتی ناامید کننده است و شما نمی‌توانید هیچ کاری کنید باعث رنج و درد می‌شود.‌‌

و همیشه سقوط راحت‌تر از صعود است. اما بدانیم که انسانها تنها آفریده‌ای است که توانایی چیره شدن بر غرایز خود را دارد.

 #کارل_گوستاو_یونگ

@haghightx

هیچ نمی دانم

هر چه عمیق تر می شوم

ندانستنم بیشتر می شود
@haghightx

آنان که پُر اند و احساس می کنند،
همه چیز را می دانند،
به واقع پایین افتادگانند.

چنین کسانی نمی توانند تو را بالا ببرند.

فریب معلومات صوری شان را نخور.

تو اگر طالب عروجی،
خالی شدگان را بیاب.

@haghightx

در کنار تو صبحی است
که رنج شبان را
از یاد می برد
بگذار صبحم را به نام تو بیاغازم
تا پریشانی دوشینم
از یاد برده شود...

#شمس_لنگرودی


@haghightx