ولی من هیچوقت در طول زندگیم آدم کلمات نبودم و نخواهم بود

اره کلمات قشنگن، خطرناکن، وسیله‌ی ارتباطن، ولی بنظرم هیچوقت کافی نیستن برای نشون دادن هر حسی، حالا چه علاقه باشه، چه دوستی و یا حتی تنفر

برای همین خیلی همیشه برام سخته کلمات و حرفهای بقیه رو دنبال کنم و باور صدرصدی بهشون داشته باشم و همیشه هم بابتش عصبی میشم چون درک میکنم برای یک سری افراد واقعا مهمه.

چون خودم همیشه هرچی بوده رو نشون دادم
ازت بدم میاد؟ رو مخمی؟ دوست عزیزی هستی واسم؟ دوستت دارم؟ همش رو میتونی از روی رفتار و کارهام بفهمی
و واقعا سخته در ارتباط با بقیه‌ی افراد این رو ملاک قرار ندم

کلمات راحتن ولی رفتار، کنترل کردن و پیچوندنش سختتر از این حرفاست

12 fucking years you told me that i have to be the best at everything, and fucked my mental for 20
and now you're okay with 15? and even you gave him reward for that?
i can't believe you man

congratulations i guess

چی میشه اگر جای خدا اسم خودمو بذارم توی زیرنویس؟

you n me we are not the same
i am a sinner, you are a saint

fyi