یک سری عقیده‌ها و نظرها رو از زبون خانوادم میشنوم که واقعا ته دلم خالی میشه. با خودم میگم جدی‌ان؟ متوجهن چی دارن میگن و ادامه میدن؟ یعنی انقدر کور و احمقن؟

‏نوید افکاری؟ غایب قربان، مهسا امینی؟ غایب قربان، پویا بختیاری؟ غایب قربان، ستار بهشتی؟ غایب قربان، امیرحسین خادمی؟ غایب قربان، کیان درخشان؟ غایب قربان. اون ۱۵۰۰ نفر دیگه کجان؟ قربان از آبان ۹۸ که رفتن کسی ندیدتشون، مسافرای هواپیمای اوکراین به مقصد رسیدن؟ نه قربان خیلی وقته تو آسمونن.
متروپل اوضاعش چجوره؟ قربان اونکه برا بار دومم ریخت همین چند وقت پیش. پلاسکو و سانچی رو کسی پیگیری کرد؟ اونم مثل بقیه چیزا قربان.
پس کی زندست؟ کی مونده؟
‏ظلم قربان، دیکتاتور قربان، جانیا زندن راست راستم راه میرن دهنمونم باز کنیم شکایت کنیم میزنن تو سرمون میکشنمون میگن ایست قلبی بوده، خطای انسانی بوده، مریض بوده، اصلا میگن به ماچه. اوضاع خیلی بده قربان خیلی بد. کاش یه اتفاق خوب بیفته قربان.

توسط سعید کرمی آرتیست کمیک بوک‌های مارول

=)))))

کاری که این مرد با اعصاب و روان من میکنه از این نظام حال بهم زن هم بدتره

بیخیال، ۵ صبح؟

wow.

people talking about cold weather but my اهوازی ass doesn't get it

این روز ها تنها حسی که دارم کلافگی، غم، استرس و بی حوصلگیه. هیچ کدوم از کارهای موردعلاقم رو نمیتونم انجام بدم. هیچ کاری نیست که بتونه حواسم و از اتفاقای دورم پرت کنه. احساس خوبی نسبت به خودم ندارم؛ چون میدونم همین الان که من اینجا راحت نشستم یکی داره بازداشت، کشته یا شکنجه میشه.

هرباری که بهش فکرمیکنم واقعا اعصابم خورد میشه

این چندروز انقدر از همه طرف داره فشار اورده میشه به اعصاب و روانم که نمیدونم چطوری باید توصیفش کنم

احساس میکنم هرچقدر فحش بدم کمه خالی نمیشم