ایمان و عمل صالح، بخش های اول ودوم؛ ایمان به خدا و حقایق (صفات و سنت ها) ناشی از آن، امری فطری است به این دلیل است که ریشه در وجود و سرشت آدمیان دارد. به عبارت دیگر حقایق پایه دین؛ توحید، آزادی، عدالت و برابری، بخشندگی، نیكی و احسان به والدین و همنوع همه ریشه در وجود آدمی دارند، هرکس بتواند نفس خویش را از بند خود پرستی و غرور و سودجویی و دیگر تمایلات تجاوزکارانه آزاد سازد، با تأمل در خویش می تواند ندای وجدان را که به حقیقت جویی و راستی و خیرخواهی وعدل وبرابری می خواند بشنود و کششی را که از درون او را به انجام عمل خیر و رهایی بخش(صالح) برمی انگیزد احساس کند. ارزش ها و تكیه گاههای مادی و ذهنی امنیت بخش، چون از بیرون از وجود فرد نشأت می گیرند، محدود و ناپایدار بوده پیوسته درمعرض دستبرد قرار دارند و افراد را به رقابت با یكدیگر بر می انگیزند. ولی منشا ایمان در درون قلب انسان و در اتصال با هستی الهی است، و از جایی که از دسترس هر متجاوز فریبكاری در امان است به آدمی امنیت و آرامش می بخشد؛« اوست که آرامش را بر دلهای مؤمنان القاء کرد تا ایمانی بر ایمان خویش بیفزایند؛همه نیروهای آسمان و زمین در اختیار خدا است؛ و خدا دانا
و فرزانه است.» مطابق این آیه ایمان فزاینده و نو شونده است و مراتب ضعف و قوت دارد. میزان اثر بخشی آن متناسب با شدت و مداومت احساس حضور خدا در قلب خویش است. به محض آن که حس وابستگی به قدرت های مادی شعور آگاه(قلب) را از یاد و حس وابستگی و تعلق به وی غافل سازد، به خود جدا شده از ریشه وانهاده خواهیم شد.
و فرزانه است.» مطابق این آیه ایمان فزاینده و نو شونده است و مراتب ضعف و قوت دارد. میزان اثر بخشی آن متناسب با شدت و مداومت احساس حضور خدا در قلب خویش است. به محض آن که حس وابستگی به قدرت های مادی شعور آگاه(قلب) را از یاد و حس وابستگی و تعلق به وی غافل سازد، به خود جدا شده از ریشه وانهاده خواهیم شد.
سخنرانی در بزرگداشت سالروز بعثت پیمبر اسلام
هدف اصلی نزول قرآن و قیام پیامبر، آزادکردن انسانها از همه انواع قیود، نظامات، مقررات، عادات و سنت هایی است که زندگی را برآنان دشوار و از بروز و شکفتگی استعدادهای فطری شان جلوگیری می کنند. چنان که در این آیه پیامبر و رسالت وی این گونه توصیف شده است :« همان رسول و پیامبر آموزش ندیده(امی) که (خصوصیات)او را نزد خود در تورات و انجیل نوشته می یابند، (همان) که آنان را به رفتاری شایسته فرا می خواند و از ناپسند باز می دارد و نعمت های پاکیزه را برایشان ح ل و پلیدی ها را حرام می شمرد و از قیودی که ( بر جسم، فکر و اراده) خود داشته اند، آزاد می سازد، پس کسانی که به (رسالت و صداقت) او ایمان داشته حرمتش را نگاه داشتند و یاری اش کردند و نور(دانش و بصیرت)ی را که همراه اونازل شده است پیروی کردند، رستگارند.»
از منظرهستی شناسی توحیدی، حس همدردی، اشتراک ومسؤلیت نسبت به دیگر انسان ها و فراترازآن نسبت به سرنوشت دیگرموجودات طبیعت، تنها زاییده پیوند های برساخته روابط ونهادهای اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی در اشکال مختلف قبیله ای، قومی، طبقاتی، ملی، سرزمینی، نژادی و...نیست، بلکه دراصل وپیش ازآن ریشه درسرشت اجتماعی وجود( فطری الهی) انسان دارد؛ به این معنا که ساختار وجودی(شعور) و سیستم أعصاب مرکزی ـ مغز ـ به نحوی تکامل و تطابق یافته اند که به موجب آن آدمیان از بدوتولد گرایشی درونی به ایجاد ارتباط و مؤانست، همکاری، دوستی وهمبستگی واشتراک با دیگر انسان ها حس می کنند.(متیولیبرمن 1399) خودآگاهی از این خاستگاه واحد، آنان را از همبستگی و اشتراک در مبنای وجودی دیرین خویش آگاه می سازد و حس همدلی، خویشاوندی و برابری و مسؤلیت متقابل نسبت به سرنوشت یکدیگر را در آنان برمی انگیزد، متوجه می شوند که به دلیل همان اشتراک وجودی، در باور به یک رشته اصول و ارزش های اساسی مثل حقیقت جویی،خیر خواهی، عدالت و برابری همداستانند.
ادامه مطلب در فایل زیر:
هدف اصلی نزول قرآن و قیام پیامبر، آزادکردن انسانها از همه انواع قیود، نظامات، مقررات، عادات و سنت هایی است که زندگی را برآنان دشوار و از بروز و شکفتگی استعدادهای فطری شان جلوگیری می کنند. چنان که در این آیه پیامبر و رسالت وی این گونه توصیف شده است :« همان رسول و پیامبر آموزش ندیده(امی) که (خصوصیات)او را نزد خود در تورات و انجیل نوشته می یابند، (همان) که آنان را به رفتاری شایسته فرا می خواند و از ناپسند باز می دارد و نعمت های پاکیزه را برایشان ح ل و پلیدی ها را حرام می شمرد و از قیودی که ( بر جسم، فکر و اراده) خود داشته اند، آزاد می سازد، پس کسانی که به (رسالت و صداقت) او ایمان داشته حرمتش را نگاه داشتند و یاری اش کردند و نور(دانش و بصیرت)ی را که همراه اونازل شده است پیروی کردند، رستگارند.»
از منظرهستی شناسی توحیدی، حس همدردی، اشتراک ومسؤلیت نسبت به دیگر انسان ها و فراترازآن نسبت به سرنوشت دیگرموجودات طبیعت، تنها زاییده پیوند های برساخته روابط ونهادهای اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی در اشکال مختلف قبیله ای، قومی، طبقاتی، ملی، سرزمینی، نژادی و...نیست، بلکه دراصل وپیش ازآن ریشه درسرشت اجتماعی وجود( فطری الهی) انسان دارد؛ به این معنا که ساختار وجودی(شعور) و سیستم أعصاب مرکزی ـ مغز ـ به نحوی تکامل و تطابق یافته اند که به موجب آن آدمیان از بدوتولد گرایشی درونی به ایجاد ارتباط و مؤانست، همکاری، دوستی وهمبستگی واشتراک با دیگر انسان ها حس می کنند.(متیولیبرمن 1399) خودآگاهی از این خاستگاه واحد، آنان را از همبستگی و اشتراک در مبنای وجودی دیرین خویش آگاه می سازد و حس همدلی، خویشاوندی و برابری و مسؤلیت متقابل نسبت به سرنوشت یکدیگر را در آنان برمی انگیزد، متوجه می شوند که به دلیل همان اشتراک وجودی، در باور به یک رشته اصول و ارزش های اساسی مثل حقیقت جویی،خیر خواهی، عدالت و برابری همداستانند.
ادامه مطلب در فایل زیر:
این فایل صوتی از اسکایپ ضبط شده است و بدلیل ضعیف بودن اینترنت درقسمت هایی صدا واضح نیست.
در بحث از مبرم ترین مسائل جامعه و پرداختن به چشم انداز آینده با نگاهی به گذشته، سزاوار است از کسانی آغازکنم که بیش از همه از آنها اسم برده می شود و در ظاهر مرکز توجه همگان قرار دارند؛ یعنی خود مردم. در حال حاضر، هر جریان فکری- سیاسی، چه آنهایی که در عرصه حکومت هستند و چه آنهایی که در عرصه اجتماعی فعالیت می کنند واحیانا به عنوان اپوزیسیون در داخل یا بیرون از ایران شناخته می شوند، همه مدعی اند که قصدشان نجات مردم از فقر، بیکاری، بیماری، بیعدالتی، و خفقان و رهبری آنها به سوی آزادی و رفاه و پیشرفت است.
امابا شگفتی ملاحظه می شود که همین مردمی که ظاهرا مرکز توجه همگانی قراردارند، بیشتر اوقات در نگاه حاکمان ونخبگان عرصه سیاست واقتصاد، ابزار ومستمسکی هستند برای کسب مشروعیت و جوازی برای کسب موفقیت و از میدان به در کردن طرف مقابل. همه به دلیل پایمال کردن حقوق مردم یا نادیده گرفتن آن، طرف مقابل خود را میکوبند. در حالی که خود حقوق و موجودیت آنان را نادیده می گیرند، چه آنهایی که در معرض انتقاد هستند چه آنهایی که از خودشان دفاع می کنند. موضوع مهم آن است که قدرتهای متمرکزی که بیشتر از نخبگان تشکیل شده است، چه در حکومت، چه در جامعه مخالف در داخل و خارج، در رقابتی بین خود، مردم را وجه المصالحه قرار می دهند و حتی زمانی که می خواهند مردم را علیه دشمنان خودشان برانگیزانند، به ضرورت ولوازم هدایت آنان درجهت کسب خود آگاهی واستقلال وآزادی فکرواراده ورأی و حاکم شدن برخویش اهمیت نمی دهند، بلکه آنها را فقط تحریک می کنند و در سطح واکنش های حسی نگه میدارند. اگر به اخبار و تحلیل های فضای دیجیتالی نگاه کنیم و آن را در معرض ارزیابی قرار دهیم، در می یابیم که در میان انبوه داده های خبری و تحلیل هـا، کمتر به پرسشی برمی خوریم که مخاطب را وادار به اندیشیدن وادار کند. به مردم فرصت اندیشیدن و فهم موقعیت واقعی خویش داده نمی شود، ونمی خواهند که خود صاحب اختیار خویش باشند.. به همین خاطراغلب نمی دانند در چه وضعیتی هستند، فقط می شنوند که انواع مصائب ؛ از فقر و ببیکاری و گرسنگی و تورم گرفته تا خطر وقوع جنگ و شیوع بیماری و یا وقوع بلا یای طبیعی برآنها هجوم آورده اند.
در این گرداب، کسی فرصت اندیشیدن ندارد. فقط می بیند که دراین گرداب به دور خودمی چرخد و بی آن که جهت به سوی نجات را بداند.ویافرصت اندیشیدن و فکر کردن پیداکند. از نظر من این معضلی بسیارجدی است.
اگر این اعتقاد را درست ندانیم که جبری ناشی از عوامل کور تاریخی یا مادی یا طبقاتی و یا تقدیر الهی وجود دارد که از پیش سرنوشت ما را تعیین کرده است و اگر سهمی برای عاملیت انسان درتعیین سرنوشت خود، قائل باشیم، این سهم در این وضعیت به صفر رسیده است. بنابراین سرنوشت مردم به وسیله ی عوامل خارج از اراده شان در حال شکل گیری است. به رغم اینکه این میلیونها انسان، نیرویی بالقوه نیرومند و تعیین کننده سرنوشت خودشان هستند، کماکان قربانی می شوند وبرای پیشبرد مقاصد بازیگران اصلی عرصه رقابت برسر تمرکز وانحصار قدرت و ثروت وسرمایه به کار گرفته می شوند. این درحالی است که خودبه درستی نمی دانند چگونه از موجودیت، زندگی وحقوق خود صیانت کنند. گهگاه که کاسه صبرشان لبریز می شود وفرصت وبهانه ای برای بروز خشم فرو خورده واعتراض به آنچه برآنان می گذرد بدست می آورند، جواب معمولا خشونت سرکوب است، وحاصلش یاتشدید حس درماندگی و استیصال وتسلیم شدن به سرنوشت محتوم یا رها کردن مهار واکنش های ویرانگربرآمده از نفرت وخشم، که بیشتر ماهیت یک شورش دارد تا یک جنبش آگاهانه، سامان یافته وهدفمند اجتماعی. واگر به فرض کسانی بتوانند سوار براین امواج خروشان به قدرت برسند، به گواهی شواهد مفراوان تاریخی، قبل از هرچیز، خود اسباب شکست سیاسی اخلاقی خویش رافرهم می آورند. آیا راه دیگری برای رهایی و بدست گرفتن زمام سرنوشت خویش در برابر انبوه خلق تحت سلطه وستم وجود ندارد؟
ادامه سخن را در فایل زیر پی بگیرید:
امابا شگفتی ملاحظه می شود که همین مردمی که ظاهرا مرکز توجه همگانی قراردارند، بیشتر اوقات در نگاه حاکمان ونخبگان عرصه سیاست واقتصاد، ابزار ومستمسکی هستند برای کسب مشروعیت و جوازی برای کسب موفقیت و از میدان به در کردن طرف مقابل. همه به دلیل پایمال کردن حقوق مردم یا نادیده گرفتن آن، طرف مقابل خود را میکوبند. در حالی که خود حقوق و موجودیت آنان را نادیده می گیرند، چه آنهایی که در معرض انتقاد هستند چه آنهایی که از خودشان دفاع می کنند. موضوع مهم آن است که قدرتهای متمرکزی که بیشتر از نخبگان تشکیل شده است، چه در حکومت، چه در جامعه مخالف در داخل و خارج، در رقابتی بین خود، مردم را وجه المصالحه قرار می دهند و حتی زمانی که می خواهند مردم را علیه دشمنان خودشان برانگیزانند، به ضرورت ولوازم هدایت آنان درجهت کسب خود آگاهی واستقلال وآزادی فکرواراده ورأی و حاکم شدن برخویش اهمیت نمی دهند، بلکه آنها را فقط تحریک می کنند و در سطح واکنش های حسی نگه میدارند. اگر به اخبار و تحلیل های فضای دیجیتالی نگاه کنیم و آن را در معرض ارزیابی قرار دهیم، در می یابیم که در میان انبوه داده های خبری و تحلیل هـا، کمتر به پرسشی برمی خوریم که مخاطب را وادار به اندیشیدن وادار کند. به مردم فرصت اندیشیدن و فهم موقعیت واقعی خویش داده نمی شود، ونمی خواهند که خود صاحب اختیار خویش باشند.. به همین خاطراغلب نمی دانند در چه وضعیتی هستند، فقط می شنوند که انواع مصائب ؛ از فقر و ببیکاری و گرسنگی و تورم گرفته تا خطر وقوع جنگ و شیوع بیماری و یا وقوع بلا یای طبیعی برآنها هجوم آورده اند.
در این گرداب، کسی فرصت اندیشیدن ندارد. فقط می بیند که دراین گرداب به دور خودمی چرخد و بی آن که جهت به سوی نجات را بداند.ویافرصت اندیشیدن و فکر کردن پیداکند. از نظر من این معضلی بسیارجدی است.
اگر این اعتقاد را درست ندانیم که جبری ناشی از عوامل کور تاریخی یا مادی یا طبقاتی و یا تقدیر الهی وجود دارد که از پیش سرنوشت ما را تعیین کرده است و اگر سهمی برای عاملیت انسان درتعیین سرنوشت خود، قائل باشیم، این سهم در این وضعیت به صفر رسیده است. بنابراین سرنوشت مردم به وسیله ی عوامل خارج از اراده شان در حال شکل گیری است. به رغم اینکه این میلیونها انسان، نیرویی بالقوه نیرومند و تعیین کننده سرنوشت خودشان هستند، کماکان قربانی می شوند وبرای پیشبرد مقاصد بازیگران اصلی عرصه رقابت برسر تمرکز وانحصار قدرت و ثروت وسرمایه به کار گرفته می شوند. این درحالی است که خودبه درستی نمی دانند چگونه از موجودیت، زندگی وحقوق خود صیانت کنند. گهگاه که کاسه صبرشان لبریز می شود وفرصت وبهانه ای برای بروز خشم فرو خورده واعتراض به آنچه برآنان می گذرد بدست می آورند، جواب معمولا خشونت سرکوب است، وحاصلش یاتشدید حس درماندگی و استیصال وتسلیم شدن به سرنوشت محتوم یا رها کردن مهار واکنش های ویرانگربرآمده از نفرت وخشم، که بیشتر ماهیت یک شورش دارد تا یک جنبش آگاهانه، سامان یافته وهدفمند اجتماعی. واگر به فرض کسانی بتوانند سوار براین امواج خروشان به قدرت برسند، به گواهی شواهد مفراوان تاریخی، قبل از هرچیز، خود اسباب شکست سیاسی اخلاقی خویش رافرهم می آورند. آیا راه دیگری برای رهایی و بدست گرفتن زمام سرنوشت خویش در برابر انبوه خلق تحت سلطه وستم وجود ندارد؟
ادامه سخن را در فایل زیر پی بگیرید:
Peyman-Pooye-13&14.pdf
2.2 MB
خلق بیشمار: مردم، کانون عدالتطلبی و دموکراسیخواهی
ضرورت تغییر گفتمان وراهبرد توسعه سیاسی واجتماعی
این بار شورای نگهبان قانون اساسی، بارز تراز قبل مسؤلیت خود را در پاسداری از حقوق اساسی مردم نادیده گرفت، میان حق خدادادمردم در تعیین سرنوشت سیاسی و انتخاب متصدیان اداره امور و شعور واراده آزادشان حایل گردید وحق آزادی انتخاب را ازآنان سلب نمود. وبااین عمل، به جای نگهبانی از حقوق اساسی آنها، درنقش قیم ظاهر گشت و با مردمی بالغ و صاحب عقل وشعور، رفتاری شبیه آنچه باصغار وسفیهان می کنند پیش گرفت. رنج ومرارتی که این مردم مظلوم طی این سالها،علاوه بر تحریم های قدرت های زورگو ومتجاوز سرمایه داری جهانی، ازقبل ناکارامدی، غارت وتخریب روزافزون منابع طبیعی وانسانی و فرهنگی، وفساد سیستماتیک دامنگیر نظام مدیریت کشور و تسلط شبکه مافیایی مالی سیاسی چشیده ومی چشند، اثرات دردآور وتحقیر کننده این طرزعمل را دوچندان نمود. واکنش ها در مخالفت وانتقاد ازاین تصمیم از سوی بعضی شخصیت ها، گروهها وجریان های فکری سیاسی باعقلانیت ودوراندیشی همراه بود واز سوی بعضی دیگر«عکس العملی» و«جبرانی»، ودر مواردی هم احساسی و برآمده از عواطف برانگیخته شده نفرت وخشم. بااین حال همگان به استناد حقوقی که درین زمینه از جمله در قانون اساسی برای مردم ـ وانسان کماهو انسان ـ شناخته شده است، دراصل مخالفت با تصمیم شورای نگهبان محق بوده وهستند.
بنا بر شواهد واقعیت های تجربی زیر؛ تنها با حذف موانعی نظیرـ نظارت استصوابی شورای نگهبان ـ و برگزاری انتخابات آزاد وسالم یا فراتراز آن، تغییر دولت ها واصلاح ساختارها توسط دولت جدید، جامعه ومردم از نعمت دموکراسی وعدالت وتوسعه اصیل بهره مند نمی گردند. زیرا، در مواردی در گذشته دور ونزدیک که چندین انتخابات؛ ـ مثل انتخابات مجالس خبرگان قانون اساسی، شورای ملی ویا ریاست جمهوری در اوایل پیروزی انقلاب و چند انتخابات مربوط به شوراهای شهر وروستا و ریاست جمهوری ۷۶، در دهه های اخیر ـ با معیارهای متعارف، آزاد وسالم درکشور برگزار شدند، نیروهای مترقی اعم از اصلاح طلب، تحول خواه ویا رادیکال یا اساسا به قدرت راه نمی یافتند. و یا اگرهم پایگاهی در قوای مقننه ومجریه بدست می آوردند، نمی خواستند ویا نمی توانستند آن برنامه هارا به گونه ای اصیل به اجرا گذارند، و به خواسته های اساسی آن میلیون ها مردم جامه واقعیت بپوشانند.
این عدم موفقیت صرفا به دلیل اتخاذ مشی اصلاح طلبی واستفاده از سازوکار انتخابات وصندوق رأی برای حضوردر قدرت نبوده ونیست؛ گروهها واحزابی هم که برای تسخیر قدرت به عنوان شرط ضروری تحقق دموکراسی وعدالت اجتماعی، برامواج اعتراضات مردمی، جنبش های اجتماعی ویا انقلابات سوار شدند و حوزه های حکمرانی را به اشغال خود درآوردند نیز، بعداز چندی استحاله یافته برای صیانت از اقتدار وسلطه و منافعی که بدست آورده بودند اغلب به اقتدار طلبی گراییدند، یا به یک طبقه جدید ممتازه فرادست تبدیل شده به وعده ها واصول وآرمان های خود پشت کردند و دچار استحاله ماهیتی گشتند.
دلیل بی نتیجه ماندن این کوشش های اصلاح طلبانه یا رادیکال وانقلابی، از طریق انتخابات یاجنبش های اجتماعی، مسالمت جویانه ویا قهرآمیز و مسلحانه، چیست؟ آیا این آرمان ها ذاتا تحقق ناپذیرند یا انسان ها در عمل و وفاداری به آنها ذاتا ناتوان؟ اگر نه، پس مشکل را در چه عاملی باید یافت ؟
پاسخ مسأله را در فایل زیر پی گیرید:
این بار شورای نگهبان قانون اساسی، بارز تراز قبل مسؤلیت خود را در پاسداری از حقوق اساسی مردم نادیده گرفت، میان حق خدادادمردم در تعیین سرنوشت سیاسی و انتخاب متصدیان اداره امور و شعور واراده آزادشان حایل گردید وحق آزادی انتخاب را ازآنان سلب نمود. وبااین عمل، به جای نگهبانی از حقوق اساسی آنها، درنقش قیم ظاهر گشت و با مردمی بالغ و صاحب عقل وشعور، رفتاری شبیه آنچه باصغار وسفیهان می کنند پیش گرفت. رنج ومرارتی که این مردم مظلوم طی این سالها،علاوه بر تحریم های قدرت های زورگو ومتجاوز سرمایه داری جهانی، ازقبل ناکارامدی، غارت وتخریب روزافزون منابع طبیعی وانسانی و فرهنگی، وفساد سیستماتیک دامنگیر نظام مدیریت کشور و تسلط شبکه مافیایی مالی سیاسی چشیده ومی چشند، اثرات دردآور وتحقیر کننده این طرزعمل را دوچندان نمود. واکنش ها در مخالفت وانتقاد ازاین تصمیم از سوی بعضی شخصیت ها، گروهها وجریان های فکری سیاسی باعقلانیت ودوراندیشی همراه بود واز سوی بعضی دیگر«عکس العملی» و«جبرانی»، ودر مواردی هم احساسی و برآمده از عواطف برانگیخته شده نفرت وخشم. بااین حال همگان به استناد حقوقی که درین زمینه از جمله در قانون اساسی برای مردم ـ وانسان کماهو انسان ـ شناخته شده است، دراصل مخالفت با تصمیم شورای نگهبان محق بوده وهستند.
بنا بر شواهد واقعیت های تجربی زیر؛ تنها با حذف موانعی نظیرـ نظارت استصوابی شورای نگهبان ـ و برگزاری انتخابات آزاد وسالم یا فراتراز آن، تغییر دولت ها واصلاح ساختارها توسط دولت جدید، جامعه ومردم از نعمت دموکراسی وعدالت وتوسعه اصیل بهره مند نمی گردند. زیرا، در مواردی در گذشته دور ونزدیک که چندین انتخابات؛ ـ مثل انتخابات مجالس خبرگان قانون اساسی، شورای ملی ویا ریاست جمهوری در اوایل پیروزی انقلاب و چند انتخابات مربوط به شوراهای شهر وروستا و ریاست جمهوری ۷۶، در دهه های اخیر ـ با معیارهای متعارف، آزاد وسالم درکشور برگزار شدند، نیروهای مترقی اعم از اصلاح طلب، تحول خواه ویا رادیکال یا اساسا به قدرت راه نمی یافتند. و یا اگرهم پایگاهی در قوای مقننه ومجریه بدست می آوردند، نمی خواستند ویا نمی توانستند آن برنامه هارا به گونه ای اصیل به اجرا گذارند، و به خواسته های اساسی آن میلیون ها مردم جامه واقعیت بپوشانند.
این عدم موفقیت صرفا به دلیل اتخاذ مشی اصلاح طلبی واستفاده از سازوکار انتخابات وصندوق رأی برای حضوردر قدرت نبوده ونیست؛ گروهها واحزابی هم که برای تسخیر قدرت به عنوان شرط ضروری تحقق دموکراسی وعدالت اجتماعی، برامواج اعتراضات مردمی، جنبش های اجتماعی ویا انقلابات سوار شدند و حوزه های حکمرانی را به اشغال خود درآوردند نیز، بعداز چندی استحاله یافته برای صیانت از اقتدار وسلطه و منافعی که بدست آورده بودند اغلب به اقتدار طلبی گراییدند، یا به یک طبقه جدید ممتازه فرادست تبدیل شده به وعده ها واصول وآرمان های خود پشت کردند و دچار استحاله ماهیتی گشتند.
دلیل بی نتیجه ماندن این کوشش های اصلاح طلبانه یا رادیکال وانقلابی، از طریق انتخابات یاجنبش های اجتماعی، مسالمت جویانه ویا قهرآمیز و مسلحانه، چیست؟ آیا این آرمان ها ذاتا تحقق ناپذیرند یا انسان ها در عمل و وفاداری به آنها ذاتا ناتوان؟ اگر نه، پس مشکل را در چه عاملی باید یافت ؟
پاسخ مسأله را در فایل زیر پی گیرید:
Audio
🎧 سخنرانی و پرسش و پاسخ با آقای
حبیب الله #پیمان
🔸️موضوع :حقیقت ورای رخداد عاشورای حسین (ع)
@jonbeshsabziran
حبیب الله #پیمان
🔸️موضوع :حقیقت ورای رخداد عاشورای حسین (ع)
@jonbeshsabziran
Audio
سخنرانی دکتر پیمان با موضوع رهنمودهای قرآن برای تحقق آرمانهای توحیدی
Audio
جلسه اول شرح سوره نبا توسط دکتر پیمان ۲ دی ماه ۱۴۰۰
سخنرانی دکتر حبیب الله پیمان تحت عنوان ؛ موانع تحقق آرمانهای انقلاب. محل برگزاری؛ دفتر مرکزی انجمن اسلامی مدرسین دانشگاهها، ۲۷ بهمن ۱۴۰۰