امروز اپیزودِ "برای ایران" از اغما رو زیرِ بارون گوش دادم...
نمی‌دونم بارون بیشتر می‌بارید یا اشک‌های من.

-هرچی پیش‌تر می‌رفت، کمتر بچه‌ی جنوب بودم و بیشتر بچه‌ی ایران.
شنبه، همین اولِ هفته، بچه‌ی تهرون بودم.
پریروز که اصفهان و نطنز رو زدن، توی اصفهان بزرگ شده بودم.
دیروز بچه‌ محلام شکاریای تبریز بودن.
فردا بچه‌ی هرجا که باشم، مطمئنم بچه‌ی خاکِ همین سرزمینم.
چه ساختمون و برجی توش مونده باشه و چه به معنای واقعی تبدیل به خاک بشه...
و شاید ما هم همراهش، همین‌طور.

چرا هیچکس تا به حال بهم نگفته بود لوبیای سیاه هم وجود داره؟!😭

وای زیباترییییین لوبیاییه که تا به الان تو عمرم دیدم!!!((((((؛

به قربونِ ذوقِ هنریت برم خداجون؛
که هر بار، ما رو هم با هنرت ذوق‌زده می‌کنی.🙂‍↔️

سیاهِ ماتِ ململانی!(((((:
جدی حس می‌کنم که هر غذایی باهاش درست بشه جادوییه.

…

خوشابه‌حالِ هرکی که الان حرم امام‌رضاست...

به جد می‌گم که دریده‌تر و دهن‌چموش‌تر از وطن فروش‌ و سطلی جماعت ندیدم!

کامنت اپیزودارو می‌خونم و لعنت می‌فرستم به این بخت که با همچین وحوشی هم‌زبونم!

طلفکی گیاهام.):
از بس که نادیده‌شون می‌گیرم، آخرسر آه‌شون دامن‌گیرم می‌شه...

زیتون می‌گه داشتنِ خواهر/برادر یه دردسرِ بزرگه؛ این یعنی علاوه بر غصه‌های خودم، باید همیشه غم‌خوارِ اونا هم باشم و شب‌هامو با سناریوهای مختلفِ اتفاق‌های بدی که ممکنه براشون بیفته، سر کنم.
ولی من می‌گم داشتنِ خواهر/برادر، اندِ شانس و خوشبختیه.
آره، غصه‌ها و دل‌نگرانی‌هاشون همیشه با آدمه...
ولی بودنشون، انقدری می‌ارزه که اون نگرانی‌ها به چشم نیاد.(((: