ترس در ذهن بزرگ میشه و با اقدام کاهشی.

@GreenGenius

چرا ناراحت شدی یهو
یهو نبود عزیزم شما برای یک مدت طولانی داشتی منو ناراحت میکردی
بنده هم به اشتباه یک مدت طولانی اخلاق گند شمارو تحمل کردم، الان تصمیم گرفتم که دیگه بسه

@GreenGenius

⁨ ⁨.
قشنگه که هنر آهسته زندگی کردن و لذت بردن ازش رو یاد بگیریم✨
یه وقتایی مدام دور خودمون میچرخیم و فکر می کنیم از زندگی عقب افتادیم
زندگی رو برای خودمون سخت می کنیم و همش به فکر اینیم که نکنه دیر بشه…
انقدر یه وقتا درحال بدو بدوایم که یادمون میره تو لحظه زندگی کنیم و همون لحظه رو خوشحال باشیم و ازش لذت ببریم...

@GreenGenius

وقتی شبکه های اجتماعی جای آدم‌ها را می‌گیرد!


◽️ در دنیای امروز، بسیاری از ما ساعت‌های طولانی را در شبکه‌های اجتماعی می‌گذرانیم، بی‌آنکه متوجه شویم این فضا به تدریج جای ارتباط‌های واقعی را می‌گیرد. مغز ما هنگام دریافت لایک یا پیام، دوپامین ترشح می‌کند؛ همان ماده‌ای که حس پاداش و لذت را ایجاد می‌کند. به همین دلیل، ذهن به مرور به این تحریک‌های سریع وابسته می‌شود.

◽️ اما این نوع ارتباط، اغلب سطحی و زودگذر است. گفت‌وگوهای مجازی نمی‌توانند آن تماس چشمی، لحن صدا و حضور فیزیکی را که پیوندهای عمیق انسانی می‌سازند، جایگزین کنند. در نتیجه، هرچه بیشتر در این فضا غرق می‌شویم، احساس تنهایی و بی‌معنایی نیز افزایش می‌یابد.

◽️ بازگشت به ارتباط‌های واقعی، نه با حذف تکنولوژی، بلکه با یادگیری «حضور کامل» در لحظات واقعی زندگی ممکن است؛ جایی که تماس یک دوست یا گفت‌وگوی ساده، ارزشمندتر از هر اعلان مجازی است.

@GreenGenius

این مردم اگه بارون بیاد تو مراسم خاکسپاریت شرکت نمیکنن یه وقت موهاشون و لباسشون خیس نشه بعد تو نگران حرف این مردمی!
رها کن و برای خودت زندگی کن..

@GreenGenius

در این روزها، چه می‌توان کرد؟
در چنین وضعیتی، یک انسان چطور می‌تواند از خودش محافظت کند؟

وقتی در شرایطی زندگی می‌کنیم که هیچ چیزش ثبات ندارد
هر روزش شبیه راه‌رفتن روی مین است
و آدم بیشتر وقت‌ها فقط برای بقا می‌جنگد؛
وقتی روزها این‌قدر سنگین می‌شوند
وقتی بدن مدام در حالت هشدار است و اضطراب مثل موج می‌آید
وقتی با کوچک‌ترین صدا یا خبر دل می‌ریزد
و ذهن نمی‌تواند خودش را جمع کند...

این سؤال، نقطه‌ی درستی برای شروع است.
چون چیزی که تجربه می‌کنیم «مشکل ذهنی» نیست
فشاری‌ست که مستقیم بر بدن، بر سیستم عصبی، بر روان، و بر توان تصمیم‌گیری و ارتباط ما فرود می‌آید.
اما سؤال مهم‌تر پشتِ سؤال تو این است:

وقتی بیرون امن نیست
آیا می‌شود درون را کامل بی‌دفاع رها نکرد؟

آیا می‌شود به‌جای فروپاشی، ظرفیت ماندن ساخت؟
آیا می‌شود بدون فِرِج‌شدن، با واقعیت سخت روبه‌رو ماند؟
پاسخ ساده نیست. اما یک چیز روشن است:

در چنین روزهایی، مسئله‌ی «حالِ خوب» نیست.
مسئله این است که چقدر می‌توانی
در میانهٔ نا امنی
ترک نخوری، خاموش نشوی،
و در واکنش‌هاگم نشوی.

این همان جایی‌ست که مسیرهای مراقبتی
اگر درست، عمیق و انسانی طراحی شده باشند —
اثر واقعی‌شان را نشان می‌دهند.

کار این مسیرها آرام‌کردن بیرون نیست.
کاری که می‌کنند، ساختن ظرفی درون توست
که بتواند روزهای سنگین را نگه دارد
بدون اینکه هر بار ترک بردارد.

سه بنیان اصلی ظرفیتِ مواجهه
تمرین‌های کوچک اما پیوسته
سه تغییر بنیادی در ما ایجاد می‌کنند
تغییراتی که هستهٔ تاب‌آوری را می‌سازند.

آگاهی | آمادگی | قاطعیت


۱) آگاهی: دیدنِ خود پیش از غرق‌شدن
در روزهای نا امن،
ذهن و بدن در حالت هشدار قفل می‌شوند.

آگاهی روزانه کمک می‌کند بفهمی:
آنچه الان در تو فعال شده
درد قدیمی‌ست یا واکنش لحظه؟
ترس است یا حدس؟
خشم است یا خستگی؟

این دیدن، طلوعِ اولین آزادی است.
شروع بازگشت به خود.
و ریشه‌ی تاب‌آوری.

۲) آمادگی: با تنظیم سیستم عصبی

بدنی که مدام در وضعیت «جنگ» است،
نمی‌تواند زندگی کند؛ فقط دوام می‌آورد.
تمرین‌های کوتاهِ تنفسی، مَکث، لمس‌کردن بدن،
حتی اگر چند دقیقه باشند،
بدن را از حالت دفاعی پایین می‌آورند.

این لحظه‌های کوتاه
در بلندمدت مثل یک بازسازی عمیق عمل می‌کنند:
انسان دوباره توانِ مواجهه پیدا می‌کند.


۳) قاطعیت: فاصله‌ای کوچک که انتخاب را ممکن می‌کند

وقتی فرسوده‌ای،
تصمیم‌هایت هم فرسوده می‌شوند.
همه‌چیز واکنش است.

اما وقتی آگاهی و آمادگی شکل می‌گیرد،
میان «اتفاق» و «واکنش»
فاصله‌ای کوچک متولد می‌شود.

در همین فاصله،
تو دوباره صاحب انتخاب می‌شوی.

این انتخاب‌گری قاطعیت درونی‌ست.
ستونی که آدم را نگه می‌دارد
وقتی همه‌چیز از بیرون سست است.


پس در این روزها، چه می‌توان کرد؟
راه‌حل بزرگی وجود ندارد.

اما مجموعه‌ای از کارهای کوچک می‌توانند
بدن و روان را از فروپاشی حفظ کنند:

. لحظه‌های کوتاه اتصال به بدن
. تنفس‌هایی که سیستم عصبی را آرام می‌کنند
. تمرین‌هایی که آگاهی را روشن نگه می‌دارند
. مَکث‌هایی که از واکنش کور جلوگیری می‌کنند
. روتین‌های کوچک که احساس کنترل می‌آورند
.ارتباط‌های امن که بدن را از هشدار پایین می‌آورند
. ثبت احساس‌ها، نام‌گذاری، دیدن، شنیدن، مَکث کردن
. چند دقیقه حضور، هر روز، حتی اگر کوچک

unknown
@GreenGenius

بیماری خاموشی هست به نامِ:
"عادت کردن به نعمت ها"🤩
نشونه هاش اینه که به نعمت های خدا خو بگیری طوری که دیگه اونارو نعمت ندونی؛
هر روز به خونه ات بیای و خانوادت رو در سلامتی ببینی اما یادت بره شکر خدارو به جا بیاری‌؛
بتونی هرچی رو که میخوای بخری،بی آنکه به یاد بخشنده نعمت بیوفتی...
صبح بیدار بشی،در امنیت و ارامش،اما سپاس خدارو به زبون نیاری...
سپاسگزاری رو همراه همیشگیت کن که نعمت ها با شکر خدا پایدار میمونن و با بی توجهی از بین میرن...🤩🤩

@GreenGenius

تو زندگی نمی‌بازی چون بدشانسی، داری می‌بازی چون کسی اون قانون‌های نانوشته رو بهت یاد نداده.
این ویدیو ۵۰ تا حقیقت تلخ داره که اگه بتونی هضمشون کنی، زندگیت از این رو به اون رو میشه.
بدون حرف قشنگ، بدون انگیزه‌ی الکی. فقط واقعیت محض.
بشین، گوش بده، و آماده شو برای یه تلنگر واقعی.

@GreenGenius

*
چه می‌شود اگر کلید خوشحالی، موفقیت و عشقْ نگرشی ساده باشد!
آیا شده احساس کنید در زندگی گیر افتاده‌اید و درماندگی یا ناامیدی به سراغ‌تان بیاید؟ خب، مشکل از خـود شما نیست، از قدرتی است کـه به دیگران می‌دهید. دو کلمه‌ی ساده‌ی «اجازه بده» شما را آزاد خواهد کرد. با خـواندن این کتاب از نظرات، ماجراهـا و قضاوت‌های دیگران و همچنین چرخه‌ی فرساینده‌ی تلاش برای مدیریت همه‌چیز و همه‌کس خلاص می‌شوید. این کتاب قدرت ساختن زندگی‌ مورد علاقه‌تان را بـه شما بازمی‌گرداند.

@GreenGenius

هیچوقت به آدما انقدر خوبی نکن که فکر‌کنن انجام وظیفته،
آدمارو برای بار دوم نبخش،
اونارو از موندنت مطمئن نکن. هیچوقت اشباعشون نکن، و هیچوقت نزار بفهمن که به طور کامل به دستت آوردن و تحت کنترلشونی
چون این ذات انسانه، هرچیزی که رایگان باشه رو بی ارزش میدونه، و هرموقع مطمئن شد یک قله رو به طور کامل و واسه همیشه فتح کرده به سمت قلهٔ بعدی میره.

@GreenGenius

زندگی به کسایی که می‌فهمن خیلی سخت می‌گذره‌ .چون هر سکوتی رو می‌شنون،
هر دردی رو حس می‌کنن،
و هر چیزی رو عمیق‌تر از بقیه میبینن. اما همین سختی باعث می‌شه نگاه‌شون عمیق‌تر،
قلب‌شون مهربان‌تر
و مسیرشون روشن‌تر از بقیه باشه

@GreenGenius

استرس تنها در ذهن شما نیست؛ در شانه‌های منقبض، فک‌های سفت و سنگینی قفسه سینه نیز حضور دارد. وقتی مدام فکر می‌کنید و ذهن خود را درگیر می‌کنید، بدن همچنان در حالت مقاومت باقی می‌ماند و آرامش واقعی ایجاد نمی‌شود. رهایی واقعی باید به زبان بدن بیان شود: یک تکان، یک دایره، یک نفس عمیق، یک پیچش، یا لحظه‌ای در آغوش گرفتن خود. این حرکات نمایشی نیستند؛ آن‌ها به سیستم عصبی یادآوری می‌کنند که علاوه بر تنش، مسیر دیگری هم وجود دارد:
مسیر آرامش و آزادی جسمی و روانی.
اگر سال‌هاست استرس همراهتان است، تنها ده دقیقه در روز به بدن خود اختصاص دهید. نه برای حل همه چیز یک‌باره، بلکه برای اینکه کمی سبک‌تر، آزادتر و با حس حضور بیشتر در پوست خود زندگی کنید.

@GreenGenius

• چرا باید بنویسیم تا اتفاق بیوفته؟ :
اثر گذاری و قدرت نوشتن نسبت به قدرت کلام ۷۰ برابر بیشتر و بالاتره...
تو یه دفتر نو و جدید هرچیزی که از کائنات میخوای رو راحت بنویس؛بدون خجالت یا احساس نرسیدن بنویس.با احساس لیاقت و ایمان کامل بنویس‌.به راه رسیدن و زمان رسیدنش فکر نکن.
راه رسیدن به خواسته رو مشخص نکنید؛این نه دست شماست و نه کار شماست.کائنات خودش میدونه شمارو از چه راهی به خواسته هاتون برسونه.
شما فقط باید بدونید دقیقا چه چیزی رو میخواید ،همون رو بنویسید و بهش انرژی مثبت بدید ؛کائنات شمارو از جایی که حتی فکرش رو نمیکنید به خواسته هاتون میرسونه.در واقع فقط بخش کوچیکی از کار به عهده شماست و عمده کار به عهده کائنات؛پس با آرامش خاطر بنویس تا اتفاق بیوفته...

@GreenGenius

دوس داری تبدیل بشی به بهترین ورژن خودت؟؟
پادکستای اینجا رو شنیدی؟
بهت کمک چجوری از لحاظ فکری خودتو ارتقا بدی
مدیریت درست داشته باشی تو استفاده از وقتت
و به عادت های موثر و مفید دست پیدا کنی :
@GreenGenius 🌱

هر روز صبح،
شروع یک صفحه از داستان زندگی توست؛
پس بهترینشو بساز... 🌤️☕🌱

@GreenGenius

بی انگیزه شدی ؟ حوصله هیچی نداری ؟ نمی‌خوای کار کنی ؟ بیا بهت بگم چیکار کنی.

۱- یه مدت کوتاه به خودت استراحت بده، واقعا چه اشکالی داره تنبل باشی فقط چند روز ؟
۲ـ به خودت قول بده بعد چند روز باید با قدرت بیشتری شروع کنی.
۳ـ حتما پیاده روی و هوای تازه رو وارد زندگیت کن.
۴- خواهشاً مدیتیشن رو دست کم نگیر.
۵- افکار بدت رو تو کاغذ بنویس مچاله کن و بسوزون.
۶- فیلمی که دوسش داری رو ببین با کلی خوراکی .
۷- با خودت مثل بچه کوچولو ها رفتار کن :)

@GreenGenius

بودن کنار چه افرادی سلامت روان ما را بهبود میبخشد؟

۱.وقتی در جمعشون هستی از خودت بودن لذت میبری

۲.کنار اونها نیازهای تو خودخواهانه و بزرگ به نظر نمیرسه

۳.هیچوقت پشیمان نمیشی از اینکه وقتت رو با اونها گذروندی و وقتی ازشون فاصله میگیری احساس بهتر و رو به رشدتری به زندگی داری

۴.کنارشون احساس امنیت میکنی و میدونی که میتونی در شرایط سخت بهشون تکیه کنی

۵.دوستات و خانوادت وقتی تو رو با اونها میبینن حس نمی کنن که داری نقش بازی میکنی

۶.صحبت کردن با اونها سخت نیست و ترسی برای گفتن حقیقت نداری

۷.تو رو به سمت و سوهای خطرناک و مسیرهای غلط نمیبرن

۸.اگر اشتباهی کنی بهت فرصت مجدد میدن و زود قضاوتت نمی کنند

۹.امانت دار و راستگو هستند و برای منافع کنارت نیستند

@GreenGenius

پژوهش‌های Porges، Sue Johnson و Gottman نشان میده رابطه‌ی امن میتونه کورتیزول رو پایین بیاره، ضربان رو تنظیم کنه و حتی ژن‌های استرس رو خاموش کنه! و رابطه‌ی ناامن دقیقاً برعکس: مغز رو وارد جنگ میکنه، بدن رو در حالت دفاع نگه میداره و شفافیت ذهنی رو میگیره .اینها «احساسات مبهم» نیستند.مصرف انرژی سیستم عصبی‌اند.پس لطفاً خودت رو سرزنش نکن اگه کنار بعضیها مضطرب میشوی.این بدنت هست که میگه :«اینجا خانه نیست.»تو حق داری در رابطه‌ای باشی که مغز و بدنت رو آرام کنه

@GreenGenius

بیا یه‌بار هم ازین زاویه نگاه کنیم
اگه چیزی داره فرسوده‌ت می‌کنه، بدون برای تو نیست.
عشق، کار، خانواده و رابطه‌هایی که واقعاً مال تو باشن تو رو تغذیه می‌کنن
و بهت نیرو می‌بخشن، نه این‌که خالی و خسته‌ت‌ کنن.

@GreenGenius

جاده چالوس الان🤩🤩

@GreenGenius