And in the end all l learned was how to be strong alone.

من توی تمام زندگیم یه موجود عجیب و غریب بودم، تدروس. هیچ کس حتی نمی ذاشت حیوون خونگیش دور و بر من بپلکه، چه برسه به بچهاش...
وقتی بزرگتر شدم خودم روی توی قبرستون حبس کردم، تا بتونم تمام چیزایی که نداشتم رو فراموش کنم. مثلا یه نفر که بتونم باهاش حرف بزنم یا یه نفر که دلش بخواد باهام حرف بزنه...
کم کم با خودم گفتم قدرت واقعی در تنها بودنه.. ولی بعد سر و کله سوفی پیدا شد. برای اولین بار توی زندگیم حس می کردم، یه نفر دوستم داره و می دونستم که آخرش همه چی به خوبی و خوشی تموم میشه..
دیگه مهم نبود داستان هامون چی از آب در بیاد. ما توی دهکده کوچک و دورافتاده بودیم، ولی همدیگه رو داشتیم همیشه هم دیگه رو داشتیم و این شادترین پایانی بود که میتونستم فکرش رو بکنم.
چون اون دوست من بود،
تنها دوستی که داشتم و نمی تونستم زندگی رو بدون اون تصور کنم!

اعتماد به آدما خیلی قشنگه خیلی زیباست ، باید انقدر اعتماد کنی بهشون و ضربه بخوری تا یاد بگیری دیگه هیچ وقت از این گوها نخوری.

مثه یه بچه ای شدم که هلش دادن،
دوچرخه ش رو شکستن،
الانم یواشکی داره گریه میکنه،
که کسی مسخره اش نکنه...
صدای خنده هاشونم دارم می‌شنوم!

بارون و رعد و برق واقعا زندگیمن.

اگر مشکلات زندگی دستشان را از روی گلویمان بردارند، باشد که نفسی بکشیم

این موفق باشید های آخر امتحان مثل این می مونه که یه گلوله بزنی توی سر یه نفر بعد به چشماش زل بزنی بگی موفق باشی!

من وقتی داشتم سعی میکردم همه رو راضی نگه دارم، خودمو گم کردم حالا دارم همه رو از دست میدم؛ در حالی که دارم خودمو پیدا می کنم.

دیدی ای تنها امیدم...
هرچه که گفتی شنیدم🫴🏻
از برای خاطر تــــــــو؛
از همه کس دل بریدم.

هیچ چیز همیشگی نیست
حتی جسمِ ما برایِ روحمون.