نمیدونستم با مُردن کسی که بدی کرده بود انقد دلم تیر میکشه..:)

یه شب مست بودم تو اینه خودمو چندتا میدیدم میدونی چی جالب بود؟ همه اونا بازم تو رو دوست داشتیم...

برای من از چیزایی بگو که فکر میکنی برای هیچکس اهمیت ندارن!

کاش میتونستم از هزاران واژه ای که توی سرم میچرخه و افکاری که بهم گره خوردن چندتاشو بیرون بریزم
تا انقد تنهایی درد نکشم!

شَب است که آدم را اندوهگین می‌کند،
یا آدم است که برایِ اندوهگین شدن،
شب را انتظار می‌کشد؟
شب است که فکرَت را به سرم می‌اندازد،
یا منم که برای فکر کردن به تو،
شب را اِنتظار می‌کِشم؟

باشه ولی حسی که وقتی یهویی و بعد مدتها میبینش >>>>>

تموم شد دوازده سال هفت صبح با غرغر بلند شدن و گذروندن روز توی کلاس هایی با بوی ماژیک و شوخی های بی مزه و خستگی مطلق و درس های بی سر وتا بالاخره به پایان رسید. امروز آخرین تحصیلی روز از آخرین سال تحصیلی ام بود.. خب تمام سالها هر کدومش یه جور متفاوت بود، درست مث امسال...

امسال با هم زندگی کردیم...
به هر بهانه ای پیش هم خندیدیم.
اشک های هم دیگه رو پاک کردیم.
همدیگه رو وقتی میدونستیم خوب نیستیم بغل کردیم.
بهم از حرف هایی گفتیم که خیلی وقتا روی دلمون سنگینی می کرد.
حال هم دیگه رو تغییر دادیم تا خوب بمونیم.
بدون اینکه بدونیم، گاهی هم دیگه رو آزرده ایم و قضاوت کردیم.
بدون اینکه حواسمون باشه سر هم دیگه داد زدیم.
با هدیه های کوچیک و بزرگ هم دیگه رو خوشحال کردیم.
وسط سختی ها بهم انگیزه دادیم.
از دل هم دیگه هرچی ناراحتی بود در آوردیم.
وسط خنده ها گریه کردیم و وسط گریه ها خندیدیم...
آره باهم زندگی کردیم!

"آشفته حال داند آشفتگی حالم..."

و گاهی زندگی کردن بدتر از مرگه.

بعضی از حرفای ادما باعث میشن یه بغضی توی گلمون گیر کنه و جوری گریه کنیم که نفسمون بگیره و چندین ساعت نتونیم نفس راحت بکشیم.