یه مدت زمان میذاری تا یه نفرو بشناسی و بعد چند سال تلاش میکنی تا همون آدم رو با تموم وجود فراموش کنی، عجیبه .

بعضی از درد ها هست که فکر می کنی چون زیاد تحملشون می کنی، کمتر عذابت میدن..
اما وقتی دوباره و چندباره واست اتفاق میفتن می‌بینی به اندازه همون دفعه اول، و هر بار پر دردتر تو رو میکشه...!
مثل تنهایی...

شکنجه دوست داشتنی
فقط دیدن خندهات از دور...

با خستگی بساز
که ما را ز روزگار
زخم آمده است
حاصل و مرهم نیامده است..!

در گلوی اتاقم بغضی گیر کرده به نام من، احساس صمیمیت خیلی زیاد با اتاقم میکنم!⚰

تقصیر منه پر و بالت دادم
پریدن بلد نبودی، خودم یادت دادم!

اگه خودت رو تو یه نفر دیگه جا گذاشته باشی هیچ‌وقت قادر به پیدا کردن خودت نمی‌شی!
-نهم‌نوامبر، کالین‌هوور

اون لحظه که میپرسه حالت خوبه چیزی شده و تو کلی تایپ می کنی اما بعدش همشو پاک می کنی و میفرستی نه :) درد داره..

کاش میدونستی به اندازه تمام دفعاتی که پیشت لبخند زدم، اشکامو قایم می کردم...

من دیگه از «ترسیدن» هیچ ترسی ندارم،
و دیگه بهش اجازه نمی‌دم که افسار منو
به دست بگیره.
ترس باید یاد بگیره که از من بترسه(:
-خُردم‌کن‌، طاهره‌مافی

من اینجوریم که با یه قیافه پوکر تو چشمای طرف زل میزنم میگم چرا فکر کردی حرفات برام مهمه و اونم باور میکنه
اما شب تا خود صبح با صدای بلند آهنگ گوش میدمو از خودم میپرسم چرا اون حرفو زد

دل‌شکستگی هم اونجا که
محمود درویش مینویسه ؛
میخواستم به تو بگویم که به جز تو
از همه نا امید گشته‌ام و میترسم از همه
اما پیش از آن که به تو بگویم؛
تو نیز نا امیدم کرده‌ای . . .

چال لپ و موی فرفری و رگ دست و زاویه فک و همه رو بریز دور ، برای ادامه ی زندگی و شاد بودن دلت،
فقط به یه آدم نیاز داری..!

؛:
میشه با خیلیا بازم ادامه داد‌؛ گفت و شنید و خندید اما دیگه دوسشون نداشت....!

فقط اونجا که تو رمان گتسبی بزرگ می‌گفت:
«من خیلی از چیزهایی که
دلم نمی‌خواست حس کنم
رو احساس کردم.‌
احساس کردم که آدم سرخورده‌ای
هستم که لیاقت هیچ چیزی رو نداره.»
نهایت استیصالہ