🪦"لبخند بزن، حتی اگر مجبور شوی.
بخند، حتی اگر آسیب دیدی.
اجازه نده کسی ناراحتت کنه.
تو شگفت انگیزی، صرف نظر از اینکه دیگران چی در موردت میگن!"

آدم ها تمام نمی شوند..
آنها نیمه شب با تمام خاطراتی که در پس ذهنت باقی گذاشتند، به تو هجوم می آورند و اون موقع اشک دلتنگی از گوشه چشمات بیرون میزنه...!

زخم را پنهان کن حتی از خودت
جز نمک در مُشتِ دنیا هیچ نیست...
👤 معصومه صابر

گفت: و تو غم‌گینی؛ مثل شعرِ زیبایِ نا‌تمام،
بعد از مرگِ شاعر .

یه مدت زمان میذاری تا یه نفرو بشناسی و بعد چند سال تلاش میکنی تا همون آدم رو با تموم وجود فراموش کنی، عجیبه .

بعضی از درد ها هست که فکر می کنی چون زیاد تحملشون می کنی، کمتر عذابت میدن..
اما وقتی دوباره و چندباره واست اتفاق میفتن می‌بینی به اندازه همون دفعه اول، و هر بار پر دردتر تو رو میکشه...!
مثل تنهایی...

شکنجه دوست داشتنی
فقط دیدن خندهات از دور...

با خستگی بساز
که ما را ز روزگار
زخم آمده است
حاصل و مرهم نیامده است..!

در گلوی اتاقم بغضی گیر کرده به نام من، احساس صمیمیت خیلی زیاد با اتاقم میکنم!⚰

تقصیر منه پر و بالت دادم
پریدن بلد نبودی، خودم یادت دادم!

اگه خودت رو تو یه نفر دیگه جا گذاشته باشی هیچ‌وقت قادر به پیدا کردن خودت نمی‌شی!
-نهم‌نوامبر، کالین‌هوور

اون لحظه که میپرسه حالت خوبه چیزی شده و تو کلی تایپ می کنی اما بعدش همشو پاک می کنی و میفرستی نه :) درد داره..

کاش میدونستی به اندازه تمام دفعاتی که پیشت لبخند زدم، اشکامو قایم می کردم...

من دیگه از «ترسیدن» هیچ ترسی ندارم،
و دیگه بهش اجازه نمی‌دم که افسار منو
به دست بگیره.
ترس باید یاد بگیره که از من بترسه(:
-خُردم‌کن‌، طاهره‌مافی

من اینجوریم که با یه قیافه پوکر تو چشمای طرف زل میزنم میگم چرا فکر کردی حرفات برام مهمه و اونم باور میکنه
اما شب تا خود صبح با صدای بلند آهنگ گوش میدمو از خودم میپرسم چرا اون حرفو زد