به نظرم مود ترین قسمت باب اسفنجی اینجا بود که از اختاپوس پرسید:
‏-باب اسفنجی: تو چرا همیشه خنثی ای ؟!
‏+اختاپوس: چون تنهایی خوشحال شدم، تنهایی ناراحت شدم، تنهایی تحمل کردم، تنهایی بزرگ شدم و دیگه عادت کردم...

من از همه چی می‌ترسم‌. از چیزایی که دیدم،
کارایی که کردم،کسی که هستم،کسی که شدم.
از بیرون رفتن از این اتاق، ارتباط گرفتن با آدما و در عین حال ازاین میترسم که هیچوقت نتونم چیزیو تجربه کنم

‏اون قسمت از شب که از دوستات خداحافظی میکنی، قدم‌زنان به سمت خونه‌ت حرکت میکنی، خنده‌هات یهو خشک میشن و تمام بدبختیات و دلتنگیات دوباره شدت میگیرن، واقعا عجیبه.

🪦"Smile, even if you have to force it. Laugh, even if you hurt. Don't let anyone get to you. You are amazing, regardless of what others say!"

🪦"لبخند بزن، حتی اگر مجبور شوی.
بخند، حتی اگر آسیب دیدی.
اجازه نده کسی ناراحتت کنه.
تو شگفت انگیزی، صرف نظر از اینکه دیگران چی در موردت میگن!"

آدم ها تمام نمی شوند..
آنها نیمه شب با تمام خاطراتی که در پس ذهنت باقی گذاشتند، به تو هجوم می آورند و اون موقع اشک دلتنگی از گوشه چشمات بیرون میزنه...!

زخم را پنهان کن حتی از خودت
جز نمک در مُشتِ دنیا هیچ نیست...
👤 معصومه صابر

گفت: و تو غم‌گینی؛ مثل شعرِ زیبایِ نا‌تمام،
بعد از مرگِ شاعر .

یه مدت زمان میذاری تا یه نفرو بشناسی و بعد چند سال تلاش میکنی تا همون آدم رو با تموم وجود فراموش کنی، عجیبه .

بعضی از درد ها هست که فکر می کنی چون زیاد تحملشون می کنی، کمتر عذابت میدن..
اما وقتی دوباره و چندباره واست اتفاق میفتن می‌بینی به اندازه همون دفعه اول، و هر بار پر دردتر تو رو میکشه...!
مثل تنهایی...

شکنجه دوست داشتنی
فقط دیدن خندهات از دور...

با خستگی بساز
که ما را ز روزگار
زخم آمده است
حاصل و مرهم نیامده است..!

در گلوی اتاقم بغضی گیر کرده به نام من، احساس صمیمیت خیلی زیاد با اتاقم میکنم!⚰