روز چهارم:کانادا

می‌دونید از چی دردم میگیره؟
هیچوقت اونی که براتون بودم ، برام نبودید(:

11:11

روز پنجم:خیلی دوستشون دارم و بعضی وقتا بخاطر بعضی مسائلا درکم میکنن .

روز ششم: تو میتونی توی تک تک ثانیه های زندگیت فقط بخاطر اینکه تنهایی از پس همه سختیاش بر اومدی به خودت افتخار کنی دیگه نیازی نیست مدام ذهنت رو درگیر این کنی که قراره یه نفر چی راجبت فکر کنه یا اینکه چرا ناراحتش کردی یا حتی اینکه قراره یه روزی بره چطوری و به چه دلیلی یا فکر اینکه یکی به جای تو باهاش صمیمی بشه اینا هیچ کدوم توی ذهنت نیست و تو میتونی تمام وقتت رو برای خودت و آیندت بزاری و از تایمی که میگذرونی لذت ببری:)

روز هفتم:ندارم 🤡

مردم بیش از این‌که متفاوت باشند، شبیه یکدیگرند. بیشتر ما هدف‌های یکسانی در زندگی داریم. اما این تفاوت‌های جزئی، باعث ایجاد احساسات می‌شوند و احساسات هم حسِ اهمیت ایجاد می‌کنند. برای همین است که تفاوت‌هامان را به‌مراتب مهم‌تر از شباهت‌هامان در نظر می‌گیریم، و این تراژدیِ واقعیِ بشریت است، این‌که ما محکومیم بر سر تفاوت‌های جزئی تا ابد با هم بجنگیم.

این عادت احمقانه را دارم که فکر کنم همه چیز بهتر می‌شود، حتی وقتی تمام شواهد بر چیز دیگری دلالت دارند. حتی مواقعی که همه چیز بدتر و بدتر و بدتر می‌شود

داشتم فک میکردم دیدم که قراره چقد سخت مدرسمون تموم بشه فک کن تو با همکلاسیات شیش ساله صمیمی اخلاقشونو بلدی با بعضیاش کلی خوش گذروندی بعد ازشون جدا شی و هیچ خبری نداشته باشی ازشون چقد بد میشه .

#سناریوی‌یهویی

" حال فقط من و تو ماندیم
بعد از هزار و یک روز فاصله
با تمام حرف هایی گلوهایمان را خراشیدند
چشم هایمان را کور کردند
دل هایمان را سنگی کردند که درهم شکست
میان من و تو بی‌نهایت خرابی بجا ماند
هیچ نماند جز غریبه هایی در همین نزدیکی
گویی که میان این دو غریبه هیچ شیرینی وجود داشت
هیچ‌گاه چشم هایشان نوری ندیده
هیچ بوسه‌ای لب هایشان را گرم نکرده بود که حال ترک هایش دردی بر جانشان بشود
ما از هم میگذریم
گویی که هیچگاه برای هم نایستادیم "

@Imaginativewizard

بچه ها خیلیا ازم میپرسید عید کجا میری، من به گا میرم.

روز هشتم:موسیقی خیلی خوبه یعنی فک کن تو به چیزی که گوش میدی و تو مغزت چیا میگذره و کلی چیزای دیگه .
از یه لحاظ دیگه موسیقی زدنم فیو خیلیامونه و میتونیم اینجوری بهش نگاه کنیم که چقدر روحیه ی آدم عوض میشه .