حرف هایی که میزنن برام خیلی عجیبه.. فکرش رو کردین اگه یکی از همون بازمانده ها حرفاشون رو بخونه چی میشه؟
تعریفت از حماقت چیه؟
نمیتونی بفهمی اون مادری که داشت روی سر اعضای خانواده اش زجه می زد چطوری باید با دردش زنده بمونه؟ میتونی تصور کنی اون بچه با سر باند پیچی شده هنوز خانواده اش رو پیدا نکرده؟ چطوری قراره اون خانواده هایی رو درک کنی که با دریایی از نگرانی و استرس پشت در بیمارستان باهنر کرمان منتظرن تا یا جنازه بچه هاشون یا صدای نامعلوم گفتن و سن و سال بچه رو از بلندگو بشنون..
اگه همه همین صد و چندی آدم توی یکی از بزرگترین کنسرت های دنیا بخاطر هر چیزی، ازدحام جمعیت و.. میمردن کلی هشتگ درست میشد براشون و تا چندین سال بعد براشون سالگرد میگرفتین..
حالا چی؟ چه فرقی دارن؟
اگه یه بمب با ترکش های براده آهن کنار عزیز ترین آدمای زندگیت منفجر می شد و داشتی پرپر شدنشون رو می دیدی بازم میگفتی جون حیوونا برات مهم تره؟!
کاری هم ندارم که تو فکر می کنی کی مقصره نه حرفم سیاسته و نه هیچ چیز دیگه ای دارم راجب انسانیت حرف می زنم.
انسانیتی که خیلی وقته بین یه سری از آدما یا بهش چوب حراج زدن و ارزون فروختن یا مرده!