همه ما از درد فرار می‌کنیم. برخی از ما قرص مصرف می‌کنیم، برخی روی کاناپه لم می‌دهیم و فیلم می‌بینیم، برخی رمان عاشقانه می‌خوانیم. ما تقریباً هر کاری می‌کنیم تا حواسمان را از خودمان پرت کنیم. اما همۀ این تلاش‌ها برای فرار از درد، گویا صرفاً درد ما را بدتر می‌کند.

آنا لمبکی

حقیقت هرچقدر تلخ باشد به تلخی بلاتکلیفی نیست.

دایی وانیا/ آنتوان چخوف

حرف می‌زنم، کار می‌کنم، تغییر چندانی نکرده‌ام؛ سیگار می‌کشم. نگرانم. چگونه رو در روی این همه شب ایستاده‌ام؟

جوزپه اونگارتی

آلن می‌گوید: «من خودم را می‌کشم چون شما دوستم نداشته‌اید چون من شما را دوست نداشته‌ام. خودم را می‌کشم چون روابط ما سست بود، تا دوباره محکم‌شان کنم. لکه‌ای محو ناشدنی روی شما به‌جا خواهم گذاشت. خوب می‌دانم که مرده یک آدم بیشتر از زنده‌اش در یاد دوستانش زنده می‌ماند. در فکر من نبودید، بسیار خب، هرگز فراموشم نخواهید کرد.»

هنر مردن/ پل موران

در نهایت، تنها چیزی که از زندگی برایمان باقی می‌ماند، ترس است؛ ترس از تنهایی، ترس از درد، و در نهایت ترس از مرگ. همه چیز به تدریج فرو می‌ریزد، حتی خاطراتمان. روزی می‌رسد که حتی نمی‌توانیم خودمان را به خاطر بیاوریم، چه رسد به دیگران. این همان سرنوشت همگان است؛ فروپاشی آرام و اجتناب‌ناپذیر. شاید تنها چیزی که واقعاً برای ما هست، همین سفر طولانی به سوی هیچ‌کجا باشد.

سفر به انتهای شب/ لویی فردینان سلین

درود دوستان، نوروزتون پیروز با کمی تاخیر، امیدوارم سال خوبی داشته باشید، اگه پست نمیذاریم صرفا به خاطر اینه که نت نداریم و خیلی از عزیزانی که داخل ایران هستند هم نت ندارن، با این حال سعی میکنیم هروقت که نتمون وصل بود در حد کم هم که شده پست بذاریم🌱🤍

تو، بچه، چشم به راه بهار خواهی ماند
و بهار گولت خواهد زد.
طلوع آفتاب را خواهی خواند
ولی او رخ نخواهد نمایاند.
به فریاد هم اگر بنا کنی،
سکوت فرو خواهدش بلعید...

پس، آرام‌تر از آب، اکنون، فروتر از علف،
با زندگی‌هایتان مدارا کنید
آه، اگر میدانستید ای کودکان
از ظلمات روزهای پیشِ‌رو!

آلکساندْر بلوک