دختری که پدرش مانع شده بود با عشق دل‌خسته و خوش‌سیمایش عروسی کند به او گفت «تقاصش را پس می‌دهی!» و خودش را کُشت. اما پدرش ابدا تقاص پس نداد. شیفته‌ی ماهی‌گیری با قلاب بود. یکشنبه‌ی سه هفته‌ی بعد، به رودخانه برگشت تا، به قول خودش، غصه‌اش را به فراموشی بسپارد. حسابش درست بود، اندوه از یادش رفت.

سقوط/ آلبر کامو

@grayart

[سویدریگایلف]: من که علاقه به دانستن نظر کسی ندارم و به همین جهت فکر می‌کنم چرا انسان گاهی هم پست نشود؟
به‌خصوص که این لباس در آب‌و‌هوای ما بسیار راحت و برازنده است. و در حالی‌که مجدداً می‌خندید اضافه کرد: به‌خصوص اگر انسان طبیعتاً هم بدان تمایل داشته باشد.

جنایت و مکافات/ فیودور داستایفسکی

@grayart

Monica Vitti et Alain Delon, L’Eclisse, Michelangelo Antonioni, 1962

@grayart

«‏من احمقانه آفریده شده‌ام: هیچ‌چیز را فراموش نمی‌کنم، هیچ‌چیز!»

قهرمان عصر ما/ لرمانتف

@grayart

اینکه مادرم بچه اش را نینداخت جنایت بود.
زندگی چیزی نیست که متعلق به همه باشد.

رومن گاری

@grayart

همه‌ی مردم مرا از خود رانده‌اند، مرا با سکوتی تحقیرآمیز از جمعشان بیرون کرده‌اند. میلِ شدیدِ مرا به معاشرت با خودشان برای تمام مدت زندگی، با توهین و تحقیر جواب دادند. پس حق دارم که خود را به وسیله‌ی دیواری از ایشان جدا کنم.

نازنین/ فئودور داستایفسکی

@grayart

برای رزرو تبلیغات با این آیدی در ارتباط باشید: @art_ashess

خیلی خیلی زیاد دلم می‌خواهد کسی مرا دوست بدارد و لایق عشق باشم. هنوز خیلی ضعیف و سستم.
خوب می‌دانم که چه چیزهایی را دوست دارم و از چه چیزهایی بدم می‌آید، اما خواهش می‌کنم، از من نپرسید کی هستم؛ «یک دختر حساس و خرد شده»، شاید؟

خاطرات روزانه/ سیلویا پلات

@grayart

Portrait of a Woman,1933. by Erwin Blumenfeld
@grayart

هر هنرمندی گلادیاتوری است. او مردم را با رنج خودش سرگرم می‌کند.

گوستاو فلوبر

@grayart

‌این سرنوشت اندوه‌‌بار نسلی است که از بس
کوشیده و نتوانسته چیزی بدست آورد، اکنون حتی دیگر نمی‌‌داند چه می‌‌خواهد! به هیچ چیز اعتماد ندارد، به هیچ چیز دلبسته نیست.
بس‌که گولش زده‌اند و باز هم آماده‌‌ٔ فریب‌‌های تازه‌تری‌‌ست. به همه چیز تف می‌‌اندازد اما زیر پایش هم خالی‌‌ست و همیشه دلهره‌‌ای احساس می‌‌کند که انگار دارد فروتر و فروتر می‌‌رود.

یادداشت‌های شهر شلوغ/ فریدون تنکابنی

@grayart

به انسان بودنم افتخار نمی‌کنم، چرا که بیش از آنچه باید به معنای آن آگاهم.
فقط کسانی که این حال را عمیقاً تجربه نکرده‌اند به آن افتخار می‌کنند، زیرا برآن‌اند که انسان شوند.
سرخوشی‌های آنان طبیعی است: در میان انسان‌ها هستند کسانی که برتری چندانی به حیوان و گیاه ندارند و از این رو، آرزومند انسانیت‌اند. اما آنان که می‌دانند انسان بودن به چه معناست آرزو دارند هر چیزی باشند، جز انسان.

بر قله‌های ناامیدی/ امیل چوران

@grayart

آن‌قدر در این اتاق تَن به زوال و نابودی سپرده‌ام که بدانم بعضی چیزها می‌روند و بعضی چیزها می‌آیند، هرچند نمی‌دانم به واسطه‌ی چه عاملی.

مالون می‌میرد/ بکت

@grayart

زندگی چه‌قدر تهی و خالی از معنی است.
مردی را به خاک می‌سپاریم،
او را تا گور همراهی می‌کنیم و سه بیلچه خاک بر پیکرش می‌ریزیم،
آن‌گاه با کالسکه‌ای از آنجا بیرون می‌رویم،
با کالسکه‌ای به خانه باز می‌گردیم و با این تصور به خود دلداری می‌دهیم که عمری طولانی در پیش داریم.
ولی آخر هفت دهه مگر چه‌قدر است؟
چرا همان‌جا کار را یکسره نکنیم؟
چرا همان‌جا نمانیم و همراه مرد مرده پای در گور نگذاریم و به قید قرعه آن بخت‌برگشته‌ای را که آخر از همه زنده می‌ماند موظف نکنیم تا واپسین سه بیلچه خاک را بر نعش واپسین مرده بریزد؟

یا این یا آن/ سورن کیرکگور

@grayart