اندیشه‌های پریشان و دیوانه مغزم را فشار میدهد، پشت سرم درد می‌گیرد، تیر میکشد، شقیقه‌هایم داغ شده، بخودم می‌پیچم. لحاف را جلو چشمم نگه میدارم، فکر میکنم - خسته شدم، خوب بود می‌توانستم کاسه سر خودم را باز بکنم و همه این توده نرم خاکستری پیچ‌پیچ کله خودم را درآورده بيندازم دور، بیندازم جلو سگ.

زنده بگور/ صادق هدایت

@grayart

در نهایت، تنها چیزی که از زندگی برایمان باقی می‌ماند، ترس است؛ ترس از تنهایی، ترس از درد، و در نهایت ترس از مرگ. همه چیز به تدریج فرو می‌ریزد، حتی خاطراتمان. روزی می‌رسد که حتی نمی‌توانیم خودمان را به خاطر بیاوریم، چه رسد به دیگران. این همان سرنوشت همگان است؛ فروپاشی آرام و اجتناب‌ناپذیر. شاید تنها چیزی که واقعاً برای ما هست، همین سفر طولانی به سوی هیچ‌کجا باشد.

سفر به انتهای شب/سلین

@grayart

این از سرو صدا. اما اینجا چیز ترسناک‌تری هم هست: سکوت. به گمانم گاه در آتش سوزی‌های بزرگ، چنین لحظه‌ی پر تنشی رخ می‌دهد:  آبفشانها بند می‌آیند، آتش نشان‌ها دیگر از نرده‌ها بالا نمی‌روند، و کسی از جا نمی‌جنبد. قرنیزی دود زده بی صدا برفراز سر کج می‌شود و دیواری بلند،که پشتش آتش زبانه می‌کشد، بی‌صدا شکم می‌دهد.
همه گردن کشیده با چهره‌هایی پُرچین منتظرِ فروپاشی وحشتناکند‌.
اینجا، سکوت، همان حال را دارد.

راینر ماریا ریلکه

@grayart

... انسان چیزی به‌جز یک موجود گمشده نیست، و عمر با لذّت‌های حقیر و رنج‌های ناچیز و سخنان یاوه به‌پایان می‌رسد. آدم دلش می‌خواهد داد بزند و لب بگزد که: «چه ننگی!»

زوربای یونانی/ کازانتزاکیس

@grayart

حال همه بد است. همه سرگردان، همه نگرانِ فردا، پولدار و بی‌پول پای هیچکس جایی بند نیست؛ در تاریکی، بی‌جایی، در بیراه.. رها شده‌اند، بهت زده و منتظر درجا می‌زنند.

شاهرخ مسکوب

@grayart

دوستان از دستم خسته شدند و گفتند بساطم را جمع کنم و بروم. من هم رفتم. چیزی به‌شوخی گفتم و رفتم. کوشیدم موضوع را جدی نگیرم و رفتم. سر خم کردم و رفتم. بوسه‌ای بر گونه‌ها زدم، تشکری کردم و رفتم. بعضی مغرضان مدعی‌اند که نرفتم. دروغ می‌گویند. به محض این‌که گفتند بروم رفتم.

روبرتو بولانیو

@grayart

‌من عاقل بودم، اگر چنین می پسندی، چون هر لحظه آماده ی مرگ بودم، اما نه به آن علت که به همه ی کارهایی که به عهده ام واگذار شده بود رسیده بودم، بلکه بیشتر به این دلیل که هیچکدام شان را انجام نداده بودم و حتی امید آن را نداشتم که هرگز بتوانم انجام دهم.

یادداشت‌ها/فرانتس کافکا

@grayart

انسان امروزی حاضر نیست چیزی را قربانی کند.  در حالی که تنها راه رسیدن به فردیت واقعی از خودگذشتگی است.  متأسفانه ما کم کم این واقعیت را فراموش می کنیم، بنابراین حس انسان بودن نیز از بین می رود.

آندری تارکوفسکی

@grayart

برای لحظه‌ای به هیچ چیز جز همین اشیاء فکر نمی کرد. این چیزها را به جا می‌آورد: پنجره، صندلی، لباس. اما لحظه های بعد، جایی کنار قلبش، یک حس وحشت جان می‌گرفت، چیزی مثل حس درد، و از میان همه‌ی آن درد، ناگهان همه چیز را به یاد می‌آورد!

سوفیا پتروونا/ لیدیا چوکوفسکایا

@grayart

در آینه ترک خورده به دنبال چه رازهایی می گردی، در چهره خود به دنبال کدام حقیقت می گردی؟

ژرژ پرک

@grayart