از چیست این بی‌حالی؟ نداشتن میل یا اراده‌ی هیچ کاری، هیچ چیز؟ گذراست؟ یک شهاب تاریکی است که به روشنی جان می‌زند و آن را می‌بُرد و می‌رود تا زخم التیام یابد یا نه. پیری‌ است؟ از زمان است که با دستبرد دزدانه‌ی شبانه‌روزی مثل موریانه‌ای که تخمش را در تاریکی سوراخی می‌ریزد، بدنش را در گوشه‌ای از گودال ذهن پاشیده و حالا کِرم مرگ دارد بیداری روح را می‌جَود و می‌ساید و خاک می‌کند و تفاله‌اش تلنبار می‌شود تا مرا زیر انبوه خاکستر از نفس بیندازد.

شاهرخ مسکوب

@grayart

که می‌تواند به من بگوید
زندگانیم تا کجا می‌رود؟
آیا من وزشی در میان طوفانم
یا موجی در مردابی؟
یا شاید که خود من است
این ساقه‌ی بیرنگ و سفید
که در بهاران می‌سوزد.

راینر ماریا ریلکه

@grayart

«دنیای عزیز! دارم ترک‌ات می‌کنم. چون حوصله‌م سر رفته. فکر می‌کنم به قدر کافی زندگی کرده‌م. می‌خوام تو رو با همه‌ی نگرانی‌هات توی این چاه مستراح خوشگل، ترک کنم. موفق باشی!»

یادداشت خودکشی/ جورج ساندرز

@grayart

مپرس چرا اینسان، تنها غرق در افکار حزن آلود خویش‌ام
چه بسیار ساعات شادمانی که آکنده از ستیز بوده‌ام
مپرس چرا نگاه خسته‌ام اینگونه آشفته است
و چرا مرا لذتی از رویای زندگی نیست
مپرس از مرگ شادی‌هایم
و بیزاری‌ام از عشقی که مایه‌ی شادمانی‌ام بود
دیگر مرا یارای آن نیست که کسی را محبوب خویش خوانم
هر آنکه عشق راستین را یافته دگربار هرگز عاشق نمی‌گردد
و او که تنها یک بار شادمانی را به جان دیده، دیگر لذت و معنایش را نمی‌یابد
خوشی‌های  زودگذر تنها چیزی ست که نصیب‌مان می‌گردد
از جوانی، نیکبختی و شادی‌های دل نواز
و همه‌ی آن چه که به جا می‌ماند مرگ احساس، و اندوه می‌باشد.

الکساندر پوشکین

@grayart

و تو
بلندتر از تمامِ درختانِ جنگل
در من رویيدی
و اكنون من تواَم
من یک درختم
بلندتر از تمامِ درختانِ دنيا

رضا براهنی

@grayart

دایره ای از آفتاب روی سفره کاغذی افتاده. توی دایره، مگسی گیج و منگ، خودش را روی سفره می کشد.
خودش را گرم می کند و پاهای عقبش را به هم می مالد.
می خواهم لطفی به او بکنم و لهش می کنم...

تهوع/ ژان پل سارتر

@grayart

برای بسیاری از مادون‌ها (مریم‌ها)
فرشتگان جاودانه‌ای هستند
که وعده و خانه دارند
در باغی که خدا آغاز می‌شود.
و همه آن‌ها به دنبال مقام هستند،
و ویولون‌های طلایی را می‌زنند،
و زیباترین‌ها هرگز نباید سکوت کنند:
روح‌هایشان از آواز ساخته شده است.
بارها و بارها باید
آوازهای تاریک را بسرایند،
که هزاران بار سروده‌اند:
خدا از درخشش خویش فرود آمد
و تو زیباترین جام
از آرزوی او بودی، مادونا ماری.

اما اغلب در غروب
مادر خسته‌تر و خسته‌تر می‌شود،
و سپس فرشتگان برادر
پچ‌پچ می‌کنند و او را دوباره جوان می‌کنند.
و با بال‌های سفیدشان
جشنواره‌ای در حیاط برپا می‌کنند،
و از دل‌های داغ‌شان
یک بیت را بالاتر می‌برند:
همه کسانی که در زیبایی زندگی می‌کنند،
در زیبایی زنده خواهند شد.

ریلکه

@grayart

یک روزی عین همین روز است که، یک کمی دیرتر، یک کمی زودتر، بی‌حیرت، پی‌ می‌بری که یک جای کار می‌لنگد، که، بی‌تعارف بگویم، نمی‌دانی چطور زندگی کنی، که نخواهی فهمید هرگز هم.

ژرژ پرک

@grayart

چه کسی آن‌گاه که سراسر خشم بودم پیش من به زانو درآمد و به اندرزی تسکین‌ام داد؟
چه کسی برادری‌ام را به یادم آورد؟
چه کسی محبت را؟

شکسپیر

@grayart

نمی‌توانم دلواپسی آدمیان را برای نجات‌دادنم تاب آورم. وقتی از نجات می‌هراسم و می‌گریزم، دعاهایتان چه بی‌ملاحظگی‌ای است! آنها را متوجه جای دیگری سازید؛ به‌هر‌حال من و شما در خدمت خدایان مشابهی نیستیم. اگر خدایان من ناتوانند، کاملا حق داریم باور کنیم که خدایان شما نیز کمتر از آن ناتوان نیستند. حتی فرض بر اینکه آنها چنان باشند که می‌پندارید، باز هم قادر نخواهند بود از وحشتی که قدیمی‌تر از حافظه‌ام است رهایم سازند.

امیل چوران

@grayart