در نهایت تنها یک چیز ضروری است:
تنهایی،
تنهاییِ درونی وسیع.
اینکه درون خودت قدم بزنی و ساعتها به کسی برنخوری
این چیزی است که باید به آن دست پیدا کنی.

راینر ماریا ریلکه

@grayart

"من این را والاترین وظیفه پیوند میان دو نفر می‌دانم: اینکه هر یک از انزوای دیگری محافظت کند."

راینر ماریا ریلکه

@grayart

"مادر من درست می‌گفت: وقتی چیزی برایت باقی نمانده، تنها کاری که می‌توانی انجام دهی این است که لباس زیر ابریشمی بپوشی و شروع به خواندن پروست کنی."

جین بیرکین

@grayart

توهین‌هایی وجود دارد که با تمام حسن نیت نمی‌شود آن را فراموش کرد. هر امری حدی دارد که گذشتن از آن خطرناک است زیرا یک‌بار که قدم از آن فراتر نهاده شد، بازگشت غیر ممکن می‌شود...

فئودور داستایفسکی

@grayart

ناتوانی‌ام مدام بیشتر می‌شود، ناتوانی در فکر کردن، در دیدن، تشخیص حقیقتِ اشیاء، بیاد آوردن، سهیم شدن در یک تجربه؛ دارم مثل سنگ می‌شوم. این حقیقت دارد.

یادداشت‌ها/ کافکا

@grayart

آدمیزاد با پاسخ قطعی، آسان‌تر از پاسخ مبهم کنار می‌آید. این قضیه به امید و ماهیت آن مربوط می‌شود. امید انگلی است در بدن انسان که در همزیستی کامل با قلب او زنده است.

تصرف عدوانی /لنا آندشون

@grayart

دلم دارد می ترکد. هیچوقت این طوری نشده بودم. اینقدر تلخ و بیهوده. یک چیزی را از من گرفته اند. نمیدانم چه کسی و کجا و چرا؟

نامه فروغ فرخزاد به ابراهیم گلستان

@grayart

کمی فکر کن، چرا زندگی‌ات را این‌جا دفن کرده‌ای؟ برای این‌که به تو غذا بدهند؟ قهوه بخورانند؟ دختری پاکدامن قادر نیست حتا لقمه‌ای در این‌جا فرو دهد، چون می‌داند با چه هدفی به او غذا می‌دهند. تو هم اکنون به مدیره‌ی این خانه بدهکاری، روز به روز هم مقروض‌تر می‌شوی و تا آخر عمرت تا خرخره در قرض فرو می‌روی، تا موقعی که دیگر کسی به تو میل نکند. این وضع خیلی زود پیش خواهد آمد. به جوانی‌ات اعتماد نکن. زمان در این‌جا به تاخت می‌گذرد. آن‌وقت یکی از این روزها از این‌جا بیرونت می‌اندازند. اما پیش از راندنت، همه‌گونه نکوهش و توهینی بارت می‌کنند. انگار این تو نبوده‌ای که جوانی و سلامتی‌ات را به مدیره بخشیده‌ای، انگار تو نبوده‌ای که روحت را در اختیارش گذاشته‌ای، بلکه متهمت می‌کنند که باعث ورشکستگی‌اش شده‌ای. انگار ثروتش را دزدیده و دچار فقر و تهیدستی‌اش کرده‌ای. هیچ امیدی هم به کمک کسی نخواهی داشت. دیگران، یعنی همکارانت هم برای تملق گفتن به مدیره، تو را به باد سرزنش و لعنت خواهند گرفت، زیرا همگی در این‌جا در حالت بردگی به سر می‌برند و از خیلی وقت پیش ترحم و وجدانشان را از دست داده‌اند. زیرا افراد پست فطرتی هستند و هیچ توهینی کثیف‌تر، بی‌رحمانه‌تر و زشت‌تر از آن‌چه بار تو خواهند کرد، روی زمین وجود ندارد. بی‌آنکه متوجه شوی همه چیزت را این‌جا از دست می‌دهی: سلامتی‌ات، جوانی‌ات، زیبایی‌ات، امید‌هایت و در بیست‌و‌دو سالگی قیافه‌ی پیرزنی را پیدا خواهی کرد.

یادداشتهای زیرزمینی/ داستایوفسکی

@grayart

تنها یک چیز می‌دانم و آن اینست که وقتی می‌خوابم دیگر معنای ترس را نمی‌دانم، معنای رنج را، معنای سعادت را، خوشا آن کس که به خوابی عمیق فرو رفته است! خواب سکه‌ایست که بهای هر چیز را می‌پردازد. ترازوییست که وزن همه آدمیان در کفه‌هایش یکسان است؛ فقیر و غنی و دارا و ندار، همه به یک اندازه...

آندری تارکوفسکی

@grayart

این دنیا تنها برای کسی خالی است که نمی داند چگونه شور زندگی خود را، به سمت اشیاء هدایت کند و آن ها را برای خود زنده و زیبا کند، زیرا زیبایی در واقع در چیزها نیست، بلکه در احساسی است که ما به آنها می دهیم...

کارل یونگ

@grayart

نبرد بين خدا و شيطان براى بشر بطور مساوى به اتمام رسيده است، بدين صورت كه ظاهر انسان را خدا تزئين کرده است و باطن او را شيطان تسخير نموده است.

جهان همچون اراده و تصور/ آرتور شوپنهاور

@grayart

هنگام سرگشتگی‌های عظیم، خود را ملزم کن چنان زندگی کنی که گویی تاریخ به اتمام رسیده، و چون هیولایی عمل کنی که آرامش او را فرسوده است.

امیل سیوران

@grayart

مپرس چرا این‌سان، تنها غرق در افکار حزن‌آلود خویش‌ام
چه بسیار ساعات شادمانی که آکنده از ستیز بوده‌ام
مپرس چرا نگاه خسته‌ام اینگونه آشفته است
و چرا مرا لذتی از رویای زندگی نیست
مپرس از مرگ شادی‌هایم
و بیزاری‌ام از عشقی که مایه‌ی شادمانی‌ام بود
دیگر مرا یارای آن نیست که کسی را محبوب خویش خوانم
هر آنکه عشق راستین را یافته دگربار هرگز عاشق نمی‌گردد
و او که تنها یک بار شادمانی را به جان دیده، دیگر لذت و معنایش را نمی‌یابد
خوشی‌های زودگذر تنها چیزی‌ست که نصیب‌مان می‌گردد...

الکساندر پوشکین

@grayart

«چه‌قدر شادمانم که گذاشته‌ام و رفته‌ام! دوست عزیز، راستی که قلب آدمی چیست! من، تویی را که دوست دارم و دلبسته‌اش هستم می‌گذارم و می‌روم و خوشحالم.»

رنج‌های ورتر جوان/گوته

@grayart

این بیچارگانی که خود را نیک می پندارند، بسیار به خنده ام وا میدارند، زیرا پنجه هایشان مفلوج است و توانی ندارند.


چنین گفت زرتشت
فردریش نیچه

@grayart

باید تسلیم شد و به گناه و خطای خویش هم اعتراف نمود. و در نهایت بایستی در سیاه‌چال فراموشی زندگی کرد. درست است، شما آن زندان گود و تاریک را که همچون دخمه ای زیرزمینی در قرون وسطی می‌ساختند و آن را فراموش‌خانه نام گذاشته بودند، نمی‌شناسید. معمولا در آن سیه‌چال برای همه عمر شما را فراموش می‌کردند. این سیه‌چال از لحاظ وسعت بزرگتر از سیه‌چال های دیگر نبود. نه آن قدر ارتفاع داشت که فرد زندانی بتواند در آن بایستد و عرض‌اش هم آن قدر نبود که بتواند در آن دراز بکشد. می بایستی در آن زانوهایش را در بغل بگیرد، نه بخوابد و نه بایستد. خواب سقوط کردن بود و بیدار ماندن، مچاله شدن.

سقوط/آلبر کامو

@grayart