آن کس که خود را در اختیار دیگری می‌گذارد، باید پیشاپیش، همچون سربازی که تسلیم می‌شود، سلاح‌های خود را دور اندازد و در حالیکه خود را بی‌دفاع می‌بیند، در انتظار خوردن ضربه باشد.

بار هستی/ میلان کوندرا

@grayart

خستهٔ و فرسوده و تهی؛ مثل گلدانی بدونِ گل.

نه فرشته نه قدیس/ ایوان کلیما

🎬 Details:
Three Colors: Blue, 1994
By Krzysztof Kieslowski
@grayart

اتفاقی که دارد برایم می‌افتد چیز هراس‌انگیزی است: جهانم فرومی‌ریزد و جهانم بنا می‌شود. نگران فرو ریختنش نیستم، خودش در حال فروریختن بود، از بنا شدنش می‌نالم، از نیروهای ضعیفم شکوِه می‌کنم، از تولد است که شکوِه می‌کنم، از نور آفتاب.

از نامه‌های کافکا به میلنا

@grayart

آیا کسی تا به حال پدر خود را انتخاب کرده است؟
هیچ کس از من نپرسید که در کدام خانه،
درکجا، پشت کدام میز، در کدام تخت خواب
و در کدام مملکت دوست دارم راه بروم،
بخورم، بخوابم یا چه کسی را از سر ترس دوست داشته باشم
این واژه ی " اجبار " از همان ابتدای تولد،
نیم بیشتر زندگی همه ی ما را تحت سیطره قرار می دهد.‌
‌ ‌
‌سرزمین گوجه‌های سبز/هرتا مولر

@grayart

شب خنک بود، روی ایوان نشسته بودیم، آب زلال استخر زیرپا و آسمانِ سبک دم دستمان بود. درخت‌های بلند باغ بیدار بودند و‌ شب بی‌تابانه در دل ما موج می‌زد. انگار تمام دنیا توی دست‌هایمان بود. چه شادی بی‌دریغی...

خواب و خاموشی/ شاهرخ مسکوب

@grayart

آه! حالا از من می‌پرسید زندگی چه‌طور است. چه‌طور می‌خواستید باشد؟ هیچ. پیر می‌شویم، چاق می‌شویم و از بین می‌رویم. روز‌به‌روز و ساعت‌به‌ساعت زندگی خاموش و بی‌هیچ شور و اندیشه‌ای می‌گذرد... روز کار و شب هم کلوپ. در جمع قماربازها، آدم‌الکی‌ها و شیادهایی که تحملشان هم نمی‌توانم بکنم. چه خوشی‌ای تو این زندگی هست؟

ایئونیچ/ چخوف

@grayart

هرگز نمی‌خواهم فراموش کنم نگاهم که کردی، چطور بود. و چطور آن نگاه خیره که انگار به جایی بند نبود، بر صورتت که به عقب خم کرده بودی، نشسته بود. آه، یعنی هوا هیچ تغییر نکرده بود؟ آیا از گرمای ما هوای دوروبرِ اولسگور ملایم‌تر نشده بود؟ آیا حالا گل‌های رُز در باغ طولانی‌تر گل نمی‌دهند، حتی تا دسامبر؟
آیا در این سکوت نباید موسیقی رخنه کند؟

راینر ماریا ریلکه

@grayart

من هنر را بیشتر از فضیلت، بیشتر از مردم، بیشتر از خانواده، بیشتر از دوستان، بیشتر از هر نوع خوشبختی یا شادی در زندگی دوست دارم.  من آن را پنهانی، با حسادت، مانند یک مست پیر - غیر قابل درمان - دوست دارم.

ایلیا رپین

@grayart