نقاب‌هایمان را تکه‌تکه کندیم. بدون کلمه‌ای. خون از گونه‌هایمان و پیشانی برهنه‌شده‌مان می‌ریخت. باوجود دردی که نفسمان را بریده بود و ناله‌مان را درآورده بود، لبخند دائمی‌مان با از بین رفتن، پایان یافت. بعد از چند ساعت، چهره قدیمی‌مان ظاهر گشت. و بعد، لبهایمان به هم پیوستند.

میرا/ کریستوفر فرانک

@grayart

پرسید: تا بهار چقدر مانده است؟
پِپی تکرار کرد: تا بهار؟ زمستانِ ما طولانی است، زمستانی بسیار طولانی و یکنواخت. ولی ما این پایین از آن شکایت نمی‌کنیم، ما از زمستان در امانیم. بالاخره روزی بهار نیز می‌آید، و به گمانم یک وقتی هم برای تابستان هست؛ اما حالا، در خاطره‌مان، بهار و تابستان چنان کوتاه می‌نمایند که انگار بیشتر از دو روز نمی‌پایند، و حتا در آن روزها، حتا وسط زیباترین روز، حتا آن زمان گاهی برف می‌بارد.

قصر/فرانتس کافکا

@grayart

رویا مخدر واقعیت است؛ زمانی که زندگی تیره‌ و تار شود، تخیل و رویاپردازی برای جلوگیری از فروپاشی ذهن به پا می‌خیزد تا کمی اوضاع را تلطیف کند.

مرگ فروشنده/آرتور میلر

@grayart

آینده هیچ خیری برایم ندارد؛ فقط غصه‌ی زمان حال مرا کشدار می‌کند.


فرانتس کافکا

@grayart

استقلال ظاهری و عنعنات دینی شما را عجالتاً محترم می‌شماریم تا بهتر بتوانیم پدرتان را دربیاوریم. زیرا دستگاه حاکمه دست‌نشانده، غلام حلقه‌بگوش ما خواهد بود و در این صورت هیچگونه مسئولیتی بعهده ما نمی‌باشد.

توپ مرواری/ صادق هدایت

@grayart

حساسیت نابهنجار، موجب عدمِ تعادل حالت روحی، یعنی تناوب ادواری نشاط بیش‌از اندازه و افسردگی شدید می‌گردد. چون نبوغ نیز مشروط به درجه‌ی بالایی از نیروی عصبی یا حساسیت است؛ این ملاحظه‌ی ارسطو که همه‌ی انسان‌های برجسته و بلندمرتبه افسرده‌اند، درست است: «به‌نظر می‌رسد که همه‌ی انسان‌های برجسته، چه در حیطه‌ی فلسفه، چه در سیاست، چه در قلمرو هنر شاعری یا هنرهای تجسمی، انسان‌هایی افسرده‌اند.» بی‌شک این همان قسمتی است که سیسرون به هنگام نقل مکرر این معنا در نظر داشته است: « ارسطو می‌گوید همه‌ی نوابغ افسرده‌اند.»

آرتور شوپنهاور

@grayart

مانند
زبانی هستم که کسی به آن سخن نمی‌گوید
دیوانه‌ای که کسی باورش نمی‌کند
کتابی که حتی نویسنده‌اش آن را نمی‌خواند
آهنگی که هرگز نواخته نخواهد شد
همچون سوالی که هرگز پرسیده نمی‌شود
در میان شلوغی هستم
و انگار وجود ندارم

مورات هان مونگان

@grayart

هرآنچه روحتان را با هدفی و آرمانی به آتش بکشد، وظیفه‌تان سوختن و خاکستر شدن با اوست. هرنوع زیستن به جز این، فقط کتاب کسل‌کننده دیگری در کتابخانه زندگی‌ست.


چارلز بوکفسکی

@grayart

باید خشنود باشی که در شعله ی
خویش میسوزی.زیرا جز با سوختن
و خاکستر شدن، تازه نتوان شد..!
                
نیچه

@grayart

«ولی ما چی؟… برای افرادی مثل من و تو، فقط یک امید وجود دارد و آن اینکه وقتی در تابوتمان دراز کشیدیم، رویاهایی که به سراغمان می‌آیند، خوب و خوشایند باشند.»

دایی وانیا/ آنتون چخوف

@grayart

بی عدالتی بر جهان هستی حکومت می کند. هر موجودی از عذاب دیگری تغذیه می کند؛ لحظه ها مانند خون آشام ها بر کم خونی زمان می شتابند؛ دنیا ظرف هق هق است. در این مسلخ، دست زدن یا شمشیر کشیدن به همان اندازه حرکات بیهوده است.  "

امیل سیوران

@grayart

وقتی انسانی از درد
دیوانه می‌شود
دیگران دردش را نه،
فقط دیوانگی هایش را می‌بینند.

مورات منتش

@grayart