چشم به پنجره دوختم،
افسارم را به دستِ دردهایم سپردم، به ناتوانیم...


مالون می‌میرد
ساموئل بکت

@grayart

دوست داشتید پیج اینستاگراممون رو هم فالو کنید:
https://instagram.com/_u/ketab.iism

اگر من مایل به پایان دادن زندگی خود هستم، به هیچ وجه دلیل بر آن نیست که توانایی تحمل زندگی را ندارم. اما من نمی توانم بخاطر آگاهی از ظلم و توهینی که به من شده است خود را تسلی دهم. من این تسلی را دوست ندارم. باری یک وسوسه هم در میان است: طبیعت به قدری فعالیت مرا محدود کرده است که شاید خودکشی تنها اقدامی باشد که بتوانم با اراده خود انجام دهم!

ابله
داستایفسکی

@grayart

فکر مرگ عذابت می‌دهد؟
من وحشت عجیبی از درد دارم.
نشانه بدی است.
خواستن مرگ و ترسیدن از درد نشانه خوبی نیست.
اگر این موضوع نبود می‌شد برای مرگ خطر کرد.
آدم مثل کبوتر کتاب مقدس به بیرون فرستاده شده است و چیزی نیافته است و حالا دوباره به تاریکی کشتی برمی‌گردد...

نامه‌‌ به میلنا
کافکا

@grayart

متوجه خیلی چیزها نمی‌شد و به هیچ وجه هم مایل نبود متوجه بشود.
گویی چشم بسته زندگی می‌کرد.
دیدن برایش رنج‌آور و غیرقابل تحمل بود.

جنایت و مکافات
داستایوسکی

@grayart

اگر میخواستم، میتوانستم همین امروز بمیرم، فقط با کمی تلاش، البته اگر میتوانستم بخواهم، اگر میتوانستم تلاش بکنم...


ساموئل بکت

@grayart

اکثر مردان به خود اجازه می‌دهند با چهره‌ای زیبا اغوا شوند... طبیعت زنان را وا می‌دارد تا تمام زیبایی خود را به یکباره به نمایش بگذارند و 《شور و هیجانی》ایجاد کنند. اما طبیعت بسیاری از زشتی‌های زنان، مانند هزینه‌های پایان‌ناپذیر، نگرانی برای کودکان، نافرمانی و سرکشی، لجبازی، پیری و زشتی، فریب،خیانت به همسر، هوسبازی، بداخلاقی، حمله‌ی عصبی، جار و جنجال و بدخواهی را پنهان می‌کند. بنابراین، من " ازدواج " را وامی می‌نامم که در جوانی قرارداد آن بسته می‌شود و در پیری پرداخت می‌گردد.

درمان شوپنهاور
اروین یالوم

@grayart

این‌جا پُر از گرد و غبار خفقان‌آور است؛ در این خانه همه‌چیز نفرت‌آور است، تمام اشخاصی که هنوز در شهر هستند، تمام این چهره‌هایی که، از صبح تا شب، در برابر دیدگانم می‌گذرند، بی‌حیاییِ صداقت‌آمیزشان را، خودخواهیشان را، بزدلیِ روح‌های کوچکشان را و بی‌حسی قلبشان را، بی‌اندازه آشکار و بی‌پیرایه می‌سازند.
راستی بهشت مالیخولیایی‌ها که آشکار فریاد می‌زند، همین است!

همیشه شوهر
فئودور داستایوفسکی

@grayart

خوش بينی در اين سرای درد و محنت ناشی از اراده كور زندگيست. اوست كه از درون ما به ستايش از زندگی می‌پردازد تا ما را وادار كند در اين بدبختی و نكبت و مصيبت در اجرای هدف او كه همان تنازع بقاست سر فرود آوريم و به تداوم بقای طبيعت گردن نهيم. از اين رو زاد و ولد بزرگترين توهين به خرد و فرزانگی‌يست... هر ميل فريبی ناشناخته است و هر ارضای ميل، فريبی شناخته شده. با وجود نكبت بار بودن زندگی اراده زيستن، كور و نابخردانه و ناخوداگاه آفريننده وحشت از مرگ است... زندگی مصيبت است از آنرو كه كه پاندولی پيوسته در نوسان، ميان رنج و ملال است. هستی مصيبت است زيرا بر اساس تنازع بقاست.

جهان همچون اراده و تصور
آرتور شوپنهاور

@grayart

من نه تنها نمی‌دانستم که چه‌طور باید خشونت ورزید، بلکه اصلا نمی‌توانستم بفهمم که چگونه باید باشم! چه جور بشوم؟ خوب بشوم، بد بشوم، پاکدامن بشوم، بدکردار بشوم، چه بشوم؟ نه، نمی‌دانستم. نه، پهلوان یا قهرمان نمی‌توانستم بشوم؛ حشرهٔ بی‌مقدار هم نمی‌توانستم باشم. و حالا در این زاویهٔ تنگ، در این بیغوله، زنده‌ام و دارم خودم را به مسخره می‌گیرم و می‌گویم که «بدجنس» بوده‌ام. و به وسیلهٔ این تسلی‌های بی‌مورد و بیجا می‌خواهم خودم را آرام کنم.

یادداشت‌های زیرزمینی
فئودور داستایوسکی

@grayart

فغان! که سرگذشت ِ ما
‏سرود ِ بی‌اعتقاد ِ سربازان ِ تو بود
‏که از فتح ِ قلعه‌ی روسبیان 
‏باز می‌آمدند.
‏باش تا نفرین ِ دوزخ از تو چه سازد،
‏که مادران ِ سیاه‌پوش
‏داغ‌داران ِ زیباترین فرزندان ِ آفتاب و باد
‏هنوز از سجاده‌ها 
‏سر برنگرفته‌اند!

احمد شاملو

@grayart

کسی در من با خود حرف می‌زند. کسی در من با کسی حرف می‌زند. صدای‌شان را نمی‌شنوم. اما بی من، تفکیک آن‌ها از هم و بدون این تفاوت و تفکیکی که من بین‌شان قائلم، یکدیگر را نمی‌شنوند.


انتظار فراموشی
موریس بلانشو

@grayart

روزهایم را به یاد آوردم
به اندازه‌ی پهنای یک دست
زندگی من چون هیچ انسان دیگری نیست، بخار است...


ساموئل بکت

@grayart

یک قطرهٔ آب بود و با دریا شد،
یک ذره خاک و با زمین یکتا شد،
آمد شدن تو اندرین عالم چیست؟
آمد مگسی پدید و ناپیدا شد.


ترانه های خیام
صادق هدایت

@grayart

درست است که زندگی بسیار غم‌انگیز و بیهوده است اما تنها چیزی است که ما داریم...


‏عباس کیارستمی

@grayart

برای زندگیِ خانوادگی هیچ استعدادی ندارم، جز آن که می توانم ناظر باشم. هیچ گونه احساسِ خانوادگی ندارم و آمدنِ مهمان ها تقریباً این احساس را به من می دهد که موذیانه موردِ حمله قرار گرفته‌ام.


یادداشت‌ها
فرانتس کافکا

@grayart

این احساس از دیر زمانی در من پیدا شده بود که زنده زنده تجزیه می شدم. نه تنها جسمم، بلکه روحم همیشه با قلبم متناقض بود و با هم سازش نداشتند. همیشه یک نوع فسخ و تجزیه غریبی را طی می کردم. گاهی فکر چیزهایی را می کردم که خودم نمی توانستم باور کنم...
گویا همیشه اینطور بوده و خواهم بود، یک مخلوط نامتناسب عجیب...

بوف کور
صادق هدایت

@grayart

کلمات همیشه این قدرت را ندارند که آدمهای خیلی خوشحال یا خیلی غمناک را ارضا کنند، زیرا آخرین بیان خوشحالی و غم زیاد سکوت است...!


آنتوان چخوف 

@grayart

با ما در اینستاگرام هم همراه باشید:
https://instagram.com/_u/grayartt

من شخصاً بابت همه‌چیز افسوس می‌خورم. هیچ کلامی، هیچ کرداری. هیچ فکری، هیچ نیازی، هیچ غصه‌ای، هیچ‌ شادی‌ای، هیچ دختری، هیچ پسری، هیچ تردیدی، هیچ تحقیری، هیچ وثوقی، هیچ شهوتی، هیچ امیدی، هیچ هراسی، هیچ لبخندی، هیچ اشکی، هیچ نامی، هیچ صورتی، هیچ زمانی، و هیچ مکانی نیست که بابتش افسوس نخورم، افسوسی به غایت عمیق.
همه‌ش مدفوع و کثافت، از اول تا آخر.

وات
ساموئل بکت

@grayart

تصور می‌کردم که آزاد هستم، ولی فهمیدم که صدا، صدای من نیست. داستان طوری شروع خواهد شد که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده و نخواهد افتاد.
دوباره مثل همیشه با دهان باز خوابم می‌برد. مثل همیشه با دهانی باز و نگاهی خیره.


نام ناپذیر
ساموئل بکت

@grayart