میدانستم که قوی هستم،
یا آنگونه که دیگران میگویند، دیوانه ام.
اما حس می‌کردم
که چیزی واقعی در درونم است.


چارلز بوکفسکی

@grayart

نداشتن گناه نیست و این حقیقتی است مسلم.
همچنین می‌دانم که مستی هم کار خوبی نیست، بله خوب هم می‌دانم. اما بیچارگی آقا جان، بیچارگی عیب است..
بیچاره را حتی با چوب بیرون نمی‌کنند، با جارو از اجتماع انسان‌ها می‌روبند.

جنایت و مکافات
داستایوسکی

@grayart

غریزه‌هایی که اجازه نمی‌یابند آزادانه در بیرون خالی شوند، رو به درون می‌آورند.


فردریش نیچه

@grayart

من می‌دانم که در وجودم بدی‌ها و زشتی‌های بسیاری بود، و شایسته‌ی هیچ ستایش و ترحمی نیستم. آنکه مرا سرزنش کند باید بداند که من خود، پیوسته مشغول ملامت خویش بوده‌ام...


نیکالای لسکوف

@grayart

با ما در اینستاگرام هم همراه باشید:
https://instagram.com/_u/ketab.iism

به افکار تحمل ناپذیری که هنگام خوابیدن به مغزم خطور می‌کند،
به راه رفتن در خواب،
به سکندری خوردن و بی‌حوصله قدم زدن در خیابان‌ها،
به قلبم که دیگر نمی‌تپد و فقط عضله‌ای است که زور می‌زند.

نامه به فلیسه
فرانتس کافکا

@grayart

من هنوز زنده‌ام و زندگی را اخلاقیات پی نمی‌افکند، زندگی‌نیازمند فریب است و خوراکش حیله و تزویر...


انسانی بسیار انسانی
فردریش نیچه

@grayart

درست است که ما عاشقِ زندگی هستیم، امّا نه از آن رو که بدان خو کرده‌ایم، بل از آن رو که خو کرده‌ی عشقیم.عشق هیچ‌گاه بی‌بهره از جنون نیست، اما جنون نیز هیچ‌گاه بی‌بهره از خِرَد نیست.


چنین گفت زرتشت
نیچه

@grayart

آغاز زندگی چه بسیار با پایان آن تفاوت دارد! یکی مملو از آرزوهای دروغین و سرشار از لذت جسمانی، و دیگری، میوه‌ی فرسایش و فساد کالبد و بوی مرگ...
زندگیِ ما گوهری است بسیار کوچک، نقطه‌ای بخش ناپذیر، که زیر ذره بین قدرتمند زمان و مکان اینچنین درشت می نماید.


در باب عبث بودن وجود
آرتور شوپنهاور

@grayart

من در زمان زیستم. من به آغاز و انجام فکر کردم. من به خود فکر کردم. من به دیگران فکر کردم. من از طبیعت‌ بیرون شدم. من شدم. من غیرطبیعی شدم. من صاحب سرگذشت شدم. من فهمیدم که تو نیستم. من توانستم سرگذشت خود را بیان کنم. من توانستم سرگذشت خود را سکوت کنم..


پیتر هانتکه

@grayart

آدم‌های بیخود و بی‌مصرفی شده‌ایم.
دیگر حتی متأثر هم نمی‌شویم.
دلمان به حال خودمان هم نمی‌سوزد
و این عجیب غم‌انگیز است…


اریش ماریا رمارک

@grayart

لذت‌های زودگذر، بدبختی‌های ماندگار به جا می‌گذارد.


جی‌ پی دانلیوی

@grayart

زیر پایم بوته های خشک با اندوه می نالند:
چهره ی خورشید شهر ما دریغا سخت تاریک است...


فروغ فرخزاد

@grayart

تصمیم گرفتم بروم، بروم خودم را گم بکنم، مثل سگ خوره‌گرفته‌ای که میداند باید بمیرد، مثل پرندگانی که هنگام مرگشان پنهان میشوند!


بوف کور
صادق هدایت

@grayart

می‌شود زندگی را چون محصول و داستان فرعی و بی‌ارزش نمایش عظیم جهان نگریست‌، حادثه‌ای که خواب خجسته و با شکوه نبودن و نیستی را بر هم می‌زند. و در هر حال، حتی اگر همه چیز با شما خوب راه آمده و قابل تحمل بوده باشد، هر چه بیشتر و بیشتر عمر کنید با وضوح بیشتری در خواهید یافت که زندگی سراسر جز نومیدی، جز یک فریب نیست.

در باب آلام جهان
آرتور شوپنهاور

@grayart

همه‌چیزمان را با خیالمان می‌سازیم؛ تا هست نمی‌بینیمش، وقتی از دست رفت، خاطره‌اش را ستاره‌باران می‌کنیم.


غزاله علیزاده

@grayart

لحظه‌ای كه هنرمند به خواسته ديگران اعتنا می‌كند و می‌كوشد به درخواست ايشان پاسخ گويد، ديگر هنرمند نيست و بدل می‌شود به صنعت‌گری ملال‌انگيز يا سرگرم‌كننده، سوداگری امين يا متقلب.


اسکار وایلد

@grayart

اگر می‌توانستم برای خودم انگشتری با نوشته‌ای بر روی آن سفارش دهم احتمالاً این عبارت را انتخاب می‌کردم؛ "هیچ چیز نمی‌گذرد."
من معتقدم که هیچ چیز بدون این که اثری از خود به جای بگذارد، نمی‌گذرد. و هر قدم کوچکی که بر می‌داریم، بر حال و آینده ما بسیار اثر گذار است.

زندگی من
آنتون چخوف

@grayart

وقتی آدم بفهمد كه به هر چیزی هر چقدر چندش‌آور می‌تواند عادت كند‌ به این ضرورت پی می‌برد كه باید همه‌ی چیزهای عادی زندگی‌اش را وارسی كند.


جورج برنارد شاو

@grayart

من باده خورم ولیک مستی نکنم
الا به قدح دراز دستی نکنم

دانی غرضم ز می پرستی چه بود
تا همچو تو خویشتن پرستی نکنم


خیام

@grayart

مسیر زندگیِ اکثریت عظیم انسانها مادام که از بیرون نگریسته شود چه بی معنا و بی اهمیت است و هنگامی که از درون احساس شود چه تیره و بی‌محتوا است. شوق و اضطرابی خسته کننده است و تلوتلو خوردنی رؤیاگون از میان چهار دوره‌ی زندگی تا مرگ، همراه با یک سلسله دغدغه‌های کم اهمیت. مردم همچون کوکِ ساعتی هستند که بدون اینکه بداند چرا، کوک میشود و می‌چرخد! هربار که انسانی زاده و متولد میشود ساعتِ زندگیِ بشر بارِ دیگر کوک میشود، تا یک بار دیگر همان نوای کهنه‌ای را که پیش از این به دفعاتِ بی‌شُمار نواخته شده، ضرب به ضرب و میزان به میزان با واریاسیون های بی‌معنی تکرار کند. هر فرد، هر تجسم بشری و مسیر زندگی‌اش، تنها شبحی کوتاه‌تر از روح بی‌پایان طبیعت و اراده‌ی پایدار زندگی است.

آرتور شوپنهاور

@grayart