می‌کوشم بخشی از زندگی‌ام را ببخشم، تلاشی بیهوده، زندگی فقط مال خودش است، پشیزی نمی‌ارزد... می‌گفت زندگی فقط همین نیست، اما بود، هنوز هم هست، همانند سابق، هنوز در درونش هستم، همانند سابق، بر سرش صورت‌هایی می‌گذارم، نام‌هایی، جاهایی، همه‌ را به‌هم می‌آمیزم...


ساموئل بکت

@grayart

یک بار کسی، با انصاف کامل، به من خاطر نشان کرد که همه‌ی انسان‌ها هم چیزی بسیار نیک و بشری در سرشت خود دارند و هم چیزی بسیار شرّ و خطرآفرین؛ و این که او کدام یک را به حرکت در می‌آورد آن چیز را نمایان می‌سازد. منظره‌ی رنج دیگران نه فقط در افراد متفاوت بلکه در یک انسان واحد نیز زمانی موجب دلسوزی زیاد می‌شود و زمانی دیگر موجب نوعی خرسندی؛ و این خرسندی می‌تواند افزایش پیدا کند تا تبدیل به بی‌رحمانه ترین لذّت از درد دیگران شود. من خودم را می‌بینم که زمانی همه‌ی بشر را با ترحم عمیق می‌نگرم و وقتی دیگر با حداکثر بی‌اعتنایی، و گاه با نفرت و حتی لذّتی حقیقی از دردشان.

در باب طبیعت انسان
آرتور شوپنهاور

@grayart

سرچشمه‌ی همه‌ی جنبش‌ها در جهان خودخواهی است. هر زنده‌ای تنها خويش را می‌خواهد، و همه چيز را از بهر خويش می‌خواهد، و در اين راه است كه می‌جنبد و می‌كوشد. زندگی جز نبرد زندگان نمی‌باشد، و در جهان جز كشاكش و زور چيزی نيست‌.


جهان همچون اراده و تصور
شوپنهاور

@grayart

پیاله‌ام را پر کن، شرابم بده، بیکار ننشین، پیاله‌ام را پر کن. آنقدر شرابم بده که این سر پرشور از شانه‌هایم فروافتد. جانم به خواب رود. بعد به بسترم ببر و بخوابانم برای یک شب دراز، شبی که صبحی در پی ندارد و یادش برای همیشه پاک می‌شود.


بانوی میزبان
داستایفسکی

@grayart

من در زمان زیستم. من به آغاز و انجام فکر کردم. من به خود فکر کردم. من به دیگران فکر کردم. من از طبیعت‌ بیرون شدم. من شدم. من غیرطبیعی شدم. من صاحب سرگذشت شدم. من فهمیدم که تو نیستم. من توانستم سرگذشت خود را بیان کنم. من توانستم سرگذشت خود را سکوت کنم..


پیتر هانتکه

@grayart

من همانطور که همیشه کارها را انجام داده‌ام، کارها را انجام می‌دهم. به بهترین شکل ممکن. من برای همیشه ساکت می‌شوم که البته باورش برای خودم سخت است.


نام ناپذیر
ساموئل بکت

@grayart

دهانش را خشک می‌کند، حوله را جلو دهانش می‌گیرد، با دو دستش آن را می‌گیرد و فریاد می‌کشد: خوشبخت مرده‌هایی که می‌میرند!


مِرسیه و کامیه
ساموئل بکت

@grayart

وقتی آدم بخواهد چیزی را بفهمد با آن رو در رو میشود، تک و تنها، بدون کمک.
تمام گذشته جهان به هیچ دردی نمیخورد.


ژان پل سارتر

@grayart

حال با توام!
با تو که همواره می‌گریی
چه کردی؟
ای تو!
با من بگو آخر
با جوانی‌ات چه کردی؟

پل ورلن

@grayart

از کرده های خود هیچ گریزان نباش و بی سرپرستشان نگذار،
پشیمانی کار پسندیده ای نیست.


فریدریش نیچه

@grayart

مثل همیشه از داخل شدن در اتاقش دچار تردید می شد ، با این وصف به خوبی می دانست که مجبور است با این زندگی بسازد. او به اتاق خویش علاقه مند بود ، چند لحظه با کنجکاوی به اطراف اتاق نظر انداخت و پا به پا کرد ، تا شهامت خویش را بازیابد. با خود فکر کرد انگار اتاق انتظار یک دندانپزشک است.


ژان پل سارتر

@grayart

دلم می‌خواست می‌توانستم
عشق را تکه‌تکه کنم!
نرم و چسبنده بود،
کش می‌آمد
آنچنان که به دست‌هایم پیچید!
اینک دستانم به عشق بسته شده است
و آنها می‌پرسند
من زندانی چه کسی هستم؟


هالینا پوشویاتوسکا

@grayart

من باده خورم ولیک مستی نکنم
الا به قدح دراز دستی نکنم

دانی غرضم ز می پرستی چه بود
تا همچو تو خویشتن پرستی نکنم


خیام

@grayart

شماها هنوز عذاب گذرانیدن وقت را نمی‌دانید، شکنجه‌ فکری را نمی‌توانید بدانید. هنوز نمی‌دانید که بدبختی چیست.


آفرینگان
صادق هدایت

@grayart

با ما در اینستاگرام هم همراه باشید:
https://instagram.com/_u/grayartt

مرا به جا نمی‌آوری؛
       لاشه‌ای از گوشت و رگ،
              که می‌نالد و به خود می‌پیچد.


مایاکوفسکی

@grayart

انسان مُختار است به خواسته‌هایش جامه‌ی عمل بپوشاند، امّا تقدیر است که آن خواسته‌ها را انتخاب می‌کند.


آرتور شوپنهاور

@grayart

حیرت‌انگیز است که من چگونه طی سالها توانسته‌ام منظماً خود را نابود کنم، مثل پهن کردن آرام شکاف یک سد، اقدامی هدفمندانه بود. آن روحی که موجبات چنین چیزی را فراهم کرد اکنون باید پیروزی‌هایش را بزرگ بدارد؛ چرا نمی‌گذارد که من هم سهمی در آنها داشته باشم؟ اما شاید هنوز به هدفش دست نیافته است و از این رو نمی‌تواند به چیز دیگری فکر کند.

یادداشتها
کافکا

@grayart

عدالت با من چنین می‌گوید:
انسان‌ها برابر نیستند و برابر نیز نخواهند شد!


فردریش نیچه

@grayart

در مورد هر رویداد زندگی تنها برای یک لمحه می‌توانیم گفت این هست، چرا که اندکی بعد باید بگوییم آن بود. هر شبی که فرا می‌رسد معنایش این است که روزی را از دست داده‌ایم. اگر در ژرفنای نهان وجودمان آگاهی‌ای اسرار آمیز از تعلق به اَبدیت وجود نمی‌داشت و به هستی یافتن دوباره در آن امیدوارمان نمی‌ساخت، آن گاه این حقیقت مجبورمان می‌ساخت که ناچار ببینیم و بفهمیم که سهم کوچکمان از زمان چه تندرسان و برق‌پا می‌گذرد.

در باب عبث بودن وجود
آرتور شوپنهاور

@grayart

برای روزی نقشه بریز که تمام نقشه‌هایت شکست بخورند، وقتی که کسانی که بهشان اعتماد داری به تو خیانت کنند، وقتی که یقین تو مثل تخم مرغی گندیده تَرَک بخورد و در طوفان تنها هستی.


رابرت فریگنو

@grayart