«من تپش‌هایِ ژرفِ دلم را دنبال می‌کنم. من مخلوقی هستم ضعیف، بی‌ثبات، و ساخته‌شده از گل و رؤیا. با این وجود، احساس می‌کنم که تمامیِ نیروهایِ جهان درونِ من در چرخش‌اند.»


نیکوس کازانتزاکیس

@grayart

روزها سپری می‌شد و من رفته‌ رفته به این زندگی که صحنه‌های آن اینقدر مرا رنجانیده بود، خو می‌گرفتم. حوادث، محیط و افراد دیگر نسبت به من بی‌اعتنا شده بود. اگرچه به نظرم غیرممکن می‌آمد که بتوانم اینگونه زندگی کنم، اما چیزی نگذشت که آن را قبول کردم. زیرا خود را در مقابل امری اجتناب‌ ناپذیر می‌دیدم. نگرانی های خود را در اعماق وجودم نهفتم و نمی‌گذاشتم غم و اندوه مرا متوجه شوند.


داستایوسکی

@grayart

صدایش خبر از وجود روحی می‌داد که خیلی زود خسته می‌شد و هیچ‌چیز به پایان نمی‌رساند،
روحی که مثل بقیه‌ی ارواح حال‌به‌هم‌زن نبود!


عشق اول
سا‌موئل بکت

@grayart

نظام آموزشی
آموختمان
كه همه برنده‌ايم.

از شكست‌ها
و خودكشی نگفت.
يا از وحشت رنج‌آور يك انسان،
كه كسی لمسش نكرده،
يا با او سخن نرانده است
و در تنهايی،
مشغول آب دادن گياهان است.


چارلز بوکفسکی

@grayart

انسان باش و از من پیروی نکن...
تو باید از خودت پیروی کنی!


گوته

@grayart

اگر می‌توانستم همه‌ی کارها را انجام می‌دادم!
دلم می‌خواست آرزو می‌کردم، اگر می‌توانستم!
نه، نیازی به آرزو کردن نیست. این تمام خواهد شد: گریه‌های سوزناک، زمزمه‌های نامفهوم و ناله‌های ممتد. من خواهم خندید و این می‌تواند یک انتها باشد...


نام ناپذیر
ساموئل بکت

@grayart

دو سه هزار سال پیش یک نفر آدم معمولی که به قدر بخور و نمیر و لباس خودش پول در می‌آورد؛ یک زن، یک خانه و یک مشت خرافات داشت. خوشبخت بود، در کثافت خودش می‌غلطید و شکر خدایش را می‌کرد تا بمیرد.
این زندگی تنبل و خوشگذرانی قدیم را امروزه علوم هزار مرتبه عالی تر و بهتر برای همه فراهم می‌سازد. با وجود همهٔ ترقیات بشر ولی مردم بیش از پیش ناراضی هستند و درد می‌کشند. این درد فلسفی، این دردی که خیام هزار سال پیش به آن پی برده و گفته: ناآمدگان اگر بدانند که ما / از دهر چه می‌کشیم نآیند دگر. باید دوایی برای این درد پیدا کرد. چون باید اقرار بکنیم که از این حیث فرقی با آن زمان نکرده‌ایم و امروزه هم می‌توانیم با خیام دم بگیریم

صادق هدایت

@grayart

امیدوارم اگر خدایی هم آن بالا هست به‌جز آمار برداری از ویسكی خوردن و گوشت خوک خوردن من، حواسش به چیزهای مهم‌تر دیگری نیز باشد...!


بادبادک باز
خالد حسینی

@grayart

‏رنج کشیدگان راستین گردهم نمی‌آیند و گردهمایی تشکیل نمی‌دهند.
هرکس رنج می‌کشد، به تنهایی رنج می‌کشد.


فرناندو پسوا

@grayart

اکنون تنها نیستم،
او اینجاست.
گاهی خیال می‌کنم رفته است،
اما باز به سویم پر می‌کشد،
صبح، ظهر یا شب.
پرنده‌ای ناخوشایند،
از آنِ من است.
پرنده من، پرنده درد!
بی‌نغمه و آواز،
بر شاخه تاب می‌خورد..


چارلز بوکوفسکی

@grayart

انسان بیش از آن که به توانایی‌های خودش تکیه کند روی کَرم و بخشش دیگران حساب می‌کند. و این یکی از پایه‌های اصلی خداپرستی است.


متعلقات و ملحقات
آرتور شوپنهاور

@grayart

برای مردم زندگی نکن!
تباه میشوی …
غمگین ترین آدم ها
کسانی هستند که
برداشتِ دیگران
برايشان زیادی مهم است.


گابریل گارسیا مارکز

@grayart

کلمه‌هایی که از ما به جا خواهند ماند
بی خوابی عجیبی خواهند کشید
بی خوابی عجیبی!


شهرام شيدایی

@grayart

The fact that no one knows where I am is my only happiness. If only I could prolong this forever! It would be far more just than death. I am empty and futile in every corner of my being, even in my happiness.”

تنها شادی‌ام این است که هیچ‌کس نمی‌داند کجا هستم. کاش می‌توانستم همین را تا ابد کِش بدهم! خیلی دلخواه‌تر از مرگ است. در کنه‌ی وجودم خالـی و بی‌حاصلم، حتی در احساسِ شادمانی‌ام.


فرانتس کافکا

@grayart

زندگی عادلانه نیست!
و بهتر است که تو هم
به این موضوع عادت کنی...


آلیس مونرو

@grayart

و من بی ‌یار و یاوری در میان تختخواب و پنجره. سرگردان و حیران بالا و پائین می‌کنم و به هیچکس نیز اعتمادی ندارم. نه به پزشک و نه به درمان و هیچ نمی‌دانم چه کنم. و به آسمان تیره و غم‌آلود خیره می‌شوم.


نامه به میلنا
فرانتس کافکا

@grayart

از جنگل ابری گذشتم
از کوهی کبود تا دریای آبی
با این همه همچنان غمگینم...


عباس کیارستمی

@grayart

قلب من، هزار ساله است.
من مانند بقیه مردم نیستم.
من مانند بقیه مردم نیستم.
من در جهنمی میسوزم،
جهنمی از خودم.


چارلز بوکفسکی

@grayart

ایمان به مانند عشق است. هیچ تحمیلی را نسبت به خود اجازه نمی‌دهد... همانطور که اگر تلاش شود تا عشق تحت اجبار قرار گیرد، حاصلش جز نفرت نیست، آن کس هم که به زور طلب ایمان کند، محصولی که درو می‌کند، بی‌ایمانی است.


آرتور شوپنهاور

@grayart

من نه تنها نمی‌دانستم که چه‌طور باید خشونت ورزید، بلکه اصلا نمی‌توانستم بفهمم که چگونه باید باشم! چه جور بشوم؟ خوب بشوم، بد بشوم، پاکدامن بشوم، بدکردار بشوم، چه بشوم؟ نه، نمی‌دانستم. نه، پهلوان یا قهرمان نمی‌توانستم بشوم؛ حشرهٔ بی‌مقدار هم نمی‌توانستم باشم. و حالا در این زاویهٔ تنگ، در این بیغوله، زنده‌ام و دارم خودم را به مسخره می‌گیرم و می‌گویم که «بدجنس» بوده‌ام. و به وسیلهٔ این تسلی‌های بی‌مورد و بیجا می‌خواهم خودم را آرام کنم.

یادداشت‌های زیرزمینی
فئودور داستایوسکی

@grayart

عزیزم، به تنهایی عادت کرده‌ام. من وضع دیگری را نشناختم، نشناخته‌ام. انگار وضع دیگری نمی‌تواند باشد. از صبح تا شب با خودم هستم. با صدای خودم، با عکس خودم که گاهی توی آینه است. و با خیلی چیزهای خیلی نزدیک دور و برم. چیزهای معمولی، چیزهای دست‌یافتنی، نه، چیزهای دمِ دست...


بهمن فرسی

@grayart