آه، هیچ گاه، هیچ گاه،  مردم بدون ما نمی توانند خود را سیر کنند! تا آن زمان که آزاد بمانند، هیچ علمی نانشان نخواهد داد. در پایان آزادیشان را به پای ما خواهند ریخت و به ما خواهند گفت :(( ما را بنده خود کنید، اما سیرمان کنید)) عاقبت خودشان در خواهند یافت که آزادی و نان کافی با هم برای همگان تصور ناشدنی است، چون هیچ گاه، هیچ گاه نخواهند توانست آنها را بین خود قسمت کنند.


برادران کارامازوف
داستایفسکی

@grayart

وقتی که دیگران رنج می‌بردند من خواب بودم؟ الان هم خوابم؟
فردا که بیدار شدم یا گمان کردم بیدار شده‌ام راجع به امروز چه بگویم؟ بگویم اینجا با دوستم استراگون تا وقتی که هوا تاریک شد منتظر گودو بودم؟ بگویم پوتزو با نوکرش از اینجا رد شد د با ما هم حرف زد؟ شاید. اما چه حقیقتی تو همه‌ی این‌هاست؟


در انتظار گودو
ساموئل بکت

@grayart

دو روز است متوجه شده ام، که هروقت اراده کنم، در خودم سردی و بی تفاوتی می بینم. دیشب، موقع پیاده روی، هرصدای کوچک در خیابان، هر چشمی که به طرف من بر می گشت، هر تصویری ‌که توی ویترینی می دیدم، در نظرم مهم تر از خودم بود.


یادداشتها
فرانتس کافکا

@grayart

به افکار تحمل ناپذیری که هنگام خوابیدن به مغزم خطور می‌کند،
به راه رفتن در خواب،
به سکندری خوردن و بی‌حوصله قدم زدن در خیابان‌ها،
به قلبم که دیگر نمی‌تپد و فقط عضله‌ای است که زور می‌زند.

نامه به فلیسه
فرانتس کافکا

@grayart

هرچه انسان با وضوح بیشتری بشناسد و هوشمندتر باشد درد نیز بیشتر میشود. شخصی که در او نبوغ یافت شود بیش از همه رنج می‌برد.

جهان همچون اراده و تصور
آرتور شوپنهاور

@grayart

پس شما تمام این مدت را چه میکنید؟
_چشم براه هستیم...هزارجور حرف میزنند،
میگویند که دوباره برمی گردیم روی زمین... افسوس، آیا ممکن است؟
روی زمین یک امید فرار هست آنهم مرگ است، مرگ!
ولی اینجا دیگر مرگ هم نیست، ما محکومیم، میشنوی، محکوم یک اراده کور هستیم.


آفرینگان
صادق هدایت

@grayart

می‌کوشم بخشی از زندگی‌ام را ببخشم، تلاشی بیهوده، زندگی فقط مال خودش است، پشیزی نمی‌ارزد... می‌گفت زندگی فقط همین نیست، اما بود، هنوز هم هست، همانند سابق، هنوز در درونش هستم، همانند سابق، بر سرش صورت‌هایی می‌گذارم، نام‌هایی، جاهایی، همه‌ را به‌هم می‌آمیزم...


ساموئل بکت

@grayart

همیشه دنبال چیزی بوده‌ام و همین خسته‌ام می‌کند.


نام ناپذیر
ساموئل بکت

@grayart

خیال می‌کنی از پا درمی‌آیم؟
چه باک!
ببین
آرامم
آرام‌تر از نبض یک مرده!


ولادیمیر مایاکوفسکی

@grayart

چیزی که می‌ماند همان خوشی است، وقت را باید غنیمت شمرد. باقیش پوچ است، و بعد افسوس دارد.


صورتکها
صادق هدایت

@grayart

«حق با دکتر بود: من از انجامِ کار‌ها طفره می‌روم، دست به هیچ‌کاری نمی‌زنم چون نمی‌توانم بپذیرم که ممکن است در انجام‌شان شکست بخورم…»


یادداشت‌های روزانه
سیلویا پلات

@grayart

خواب‌های آینده‌ام را دیده‌ام
سال‌های بعدی‌ام را زیسته‌ام
و این اضافه‌گی آزارم می‌دهد
کاش این‌ همه عجله نمی‌داشتم
دستِ‌کم آن‌وقت مثلِ همه
در زمان می‌گنجیدم
و با دوست و شهر و زمین کنار می‌آمدم
این‌همه بَردَر کوبیدن بیهوده است
درها را باز نمی‌کنند
نه کسی می‌بیند تو را
و نه صدایت را می‌شنوند.


شهرام شیدایی

@grayart

انسان خودش نمی‌داند که چرا زنده است و برای چه به زندگی علاقه دارد و چون علت این علاقه را نمی‌تواند درک کند، طبعاً زندگی برای او ارزش پیدا می‌کند.


هستی و نیستی
سارتر

@grayart

ببین چطور آرزوهای ما آب می‌روند تا در حصارِ تنگِ کنونی‌مان جا شوند. امروز دیگر حتا نمی‌خواهم حالم بهتر شود، فقط همین‌طور که هست بماند.

‏
در وادی درد
آلفونس دوده

@grayart

من در کلام هستم، ساخته شده از کلام،
کلام دیگران.


نام‌ناپذیر
ساموئل بکت

@grayart

خیلی درمانده‌ام، این همه سؤال مطرح است و هیچ راه‌حلی بنظرم نمی‌رسد و چنان فلک‌زده و ناتوانم که می‌توانم برای ابد روی نیمکت دراز بکشم و بدونِ اینکه تفاوتش را حس کنم چشمانم را باز و بسته نگهدارم. قادرم نه چیزی بخورم و نه خوابی بکنم.


نامه به فلیسه
فرانتس کافکا

@grayart

من دلبستگی نداشتم. به هیچ چیز دلبستگی نداشتم. هیچ چیز هم نمی دانستم. حتی نمی دانستم چطور باید فرار کنم. بقیه دست کم حساب دست‌شان آمده بود که چطور زندگی کنند. آن‌ها ظاهرا چیزی را فهمیده بودند که من نفهمیده بودم. شاید چیزی در من کم بود. احتمالش وجود داشت. اغلب احساس میکردم پست‌تر از دیگرانم، یا شهروند درجه دو ام. فقط دلم میخواست از همه‌شان فاصله بگیرم. اما جایی برای رفتن نداشتم.
خودکشی؟ همین هم دردسر و مصیبت خودش را داشت. احساس می کردم دلم میخواهد پنج سال تخت بخوابم ولی این جماعت نمیگذاشتند.

چارلز بوکوفسکی

@grayart

‏- از آن‌ها متنفرم!
‏- از کی؟
‏- از همه.


‏ ⁧ سرانجام انسان طراز نوین⁩
‏ ⁧ سوتلانا الکسیویچ⁩

@grayart

چه غم‌انگیز است
هر چه که دور و بر من است!


نامه به فلیسه
فرانتس کافکا

@grayart

کسانی را دوست داشتم، از دستشان دادم. وقتی این ضربه به من وارد شد، دیوانه شدم. چون عین جهنم است. اما دیوانگی‌ام بی‌شاهد ماند، سرگردانی‌ام ظاهر نمی‌شد. فقط باطنم دیوانه بود. گاهی به خشم می‌آمدم. به من می‌گفتند: چرا این‌قدر آرامید؟ حال آن‌که از سر تا به پا سوخته بودم. شب‌ها در کوچه می‌دویدم. نعره می‌کشیدم. روز به آرامی کار می‌کردم.


موریس بلانشو

@grayart

خودم را تا حد بی‌عاطفگی محض از همه کنار کشیده‌ام.
همه را با خود دشمن کرده‌ام،
با هیچ کس حرف نمی‌زنم.
مردی با چشمان سیاه و بی ترحم که انبوهی کت کهنه بر دوش دارد.


یادداشت‌ها
فرانتس کافکا

@grayart