" آنکه بر فرازِ بلندترین کوه رفته باشد، خنده می‌زند بر همه‌ی نمایش‌های غمناک و جدی بودن‌های غمناک."

نیچه

@grayart

دیگر نمیدانم برای چه کسی بنویسم، از هر لحاظ که نگاه می‌کنم همه ی آن ها از من فاصله دارند، و هیچ شباهتی بین زندگی من و آن ها نیست. روحشان را عوض کرده اند که بتوانند راحت تر خیانت کنند ، راحت تر فراموش کنند ، همه ش از چیزهای دیگر حرف بزنند، از خاطرات، خاطره های قدیمی که سمج اند، اما شکننده هم هستند.


سلین

@grayart

یک اثر هنری زیبا،
موسیقی، رقص، نقاشی، داستان؛ قادر است وراجی‌های درون ذهن ما را ساکت کند و ما را به جایی دیگر ببرد...


رابرت مک کی

@grayart

هزار جور فکر‌های شگفت‌انگیز در مغزم می‌چرخد و می‌گردد. همهٔ آن‌ها را می‌بینم. اما برای نوشتن کوچک‌ترین احساسات یا کوچک‌ترین خیال گذرنده‌ای، باید سر تا‌ سر زندگانی خود را شرح بدهم و این مسئله ممکن نیست. این اندیشه‌ها و این احساسات، نتیجهٔ یک دوره زندگی من است؛ نتیجهٔ این طرز زندگی، افکار موروثی و آنچه دیده، شنیده، خوانده، حس کرده یا سنجیده‌ام. همهٔ آن‌ها وجود موهوم و مزخرف مرا ساخته.

زنده به گور
صادق هدایت

@grayart

متاسفانه بسیار واضح است
که اگر روح فردی احیا نشود،
روح جامعه هم احیا نمی شود.
زیرا جامعه،
مجموع افراد "نیازمند درک انسانیت شان"
است...


کارل گوستاو یونگ

@grayart

در مرز بودن و نبودن نه صدا، نه کلمات، و نه دست و پا هیچ‌کدام به کار نمی‌آید. حتی تاسف خوردن هم فایده‌ای ندارد.
او از صداها رنج می‌کشید، همان‌طور که همیشه می‌کشید. صداهایی که به جز ایجاد رنج هیچ سود دیگری نداشتند.


نام ناپذیر
ساموئل بکت

@grayart

آن‌وقت‌ها دل من چشمه زلالی بود، حالا چاهی که جنازه‌ای ته آن افتاده، جنازه امید به رستگاری انسان، امیدی که آنوقت‌ها زنده بود.


روزها در راه
شاهرخ مسکوب

@grayart

زندگی در نگاه من به مهمانخانه‌ای می‌مانَد که باید در آن بیاساییم تا کالسکه‌ی غرقاب از راه برسد. نمی‌دانم مرا به کجا می‌بَرد، زیرا چیزی نمی‌دانم. می‌توانم این مهمانخانه را چون زندان ببینم، چرا که به‌ناچار باید در آن به انتظار بنشینم. همچنین می‌توانم محل سرور بدانمش، چرا که در آن به انسان‌های دیگری برمی‌خورم. به‌هرجهت نه ناشکیبایم و نه عادّی.
من انعطاف آن‌ها را که خود را در اتاق حبس می‌کنند و خواب‌آلود بر تخت می‌غلتند و با بی‌خوابی انتظار می‌کشند، به خودشان وامی‌نهم، و نیز کار آن‌هایی را که در سالن‌ها سرگرم گفت‌وگویند و موسیقی و صدای آکنده از هیجانشان در من نفوذ می‌کند به خودشان وامی‌نهم. کنار در می‌نشینم و چشم‌ها و گوش‌هایم را با رنگ و نوای مزارع سیراب می‌کنم و آهسته و تنها برای خود آواز سر می‌دهم و هنگام انتظار، ترانه‌های نامفهومی می‌سازم.

دلواپسی
فرناندو پسوا

@grayart

در زندگی لحظاتی پیش می آید که انسان،
نه کسی را دوست دارد
و نه دلش می خواهد کسی او را
دوست داشته باشد...


علی محمد افغانی

@grayart

جنایت؟ کدام جنایت؟ اینکه شپش پلید مضری را، یعنی پیرزن نزول‌خواری را که به درد هیچ کس نمی‌خورد و از کشتن‌اش چهل گناه بخشوده می‌شود، نابود کرده‌ام، آدمی را که شیره نیازمندان را کشیده بود، این جنایت است؟


جنایت و مکافات
فئودور داستایوفسکی

@grayart

مگر مرحوم پدرت نمی‌گفت: باید از آب روغن بگیری، باید اژدهای روی گنج بشوی. در دنیا اگر حقیقتی هست آن پول است، تو دیگر ناسلامتی عقل‌رس شده‌ای. مگر نصیحت‌های پدرت از یادت رفته؟


وغ وغ ساهاب
صادق هدايت

@grayart

اگر خدا می‌خواست مورد عشق قرار گیرد باید اوّل از اجرای قضاوت و عدالت خودداری می‌کرد.
یک قاضی حتی اگر بخشنده هم باشد، مورد عشق قرار نمی گیرد.
بنیانگذارِ مسیحیت به‌ خاطر یهودی بودن، شم لازم و ظریف را در این مورد نداشت.


حکمت شادان
فریدریش نیچه

@grayart

وقتی آدم بفهمد كه به هر چیزی هر چقدر چندش‌آور می‌تواند عادت كند‌ به این ضرورت پی می‌برد كه باید همه‌ی چیزهای عادی زندگی‌اش را وارسی كند.


جورج برنارد شاو

@grayart

فهم این را نداشتم که زندگی چقدر زیبا بود. چقدر احمقانه است.  من خواهم رفت، به‌زودی، فردا، همین روزها، در زیبایی بهاری که دوباره می‌آمد. درختان تازه جوانه کرده‌اند‌. آن وقت‌ها زندگی به نظرم مسئولیتی سنگین می‌رسید، الآن زندگی به نظرم آذین است، بناست، نمایش است؛ کاش می‌شد مردم را با دید یک مُرده نگاه کرد. سِحر است. باشکوه است. وانگهی اشیا اهمیتی چنان بزرگ می‌یابند، معنایی چنان بدیهی! من نوستالژی زمان گذشته را داشتم که به هیچ دردی نمی‌خورد. می‌توانم از این‌جا بروم هر وقت که بخواهم.

اوژن یونسکو

@grayart

از همین ترس است که همه داریم می‌میریم! و کسانی که بر ما حکومت می‌کنند از همین ترس بهره می‌گیرند و باز بیشتر ما را می‌ترسانند.


مادر
ماکسیم گورکی

@grayart

هرزگی، تباهی و اضمحلال را نبایست محکوم کرد؛
این‌ها پی‌آمد های ضروریِ زندگی و رشدِ زندگی هستند.
پدیده‌ی انحطاط همچون هر اوج‌گیری و پیشرفتِ زندگی امری ضروری است.


اراده قدرت
نیچه

@grayart

خوشا سکوت؛ فنجان قهوه، میز، خوشا تنها نشستن چون مرغ دریایی که بر چوبکی بال می‌گشاید. بگذار تا ابد اینجا با اشیای ساده بنشینیم؛ این فنجان قهوه، این کارد، این چنگال، اشیا در خودشان، من مرا می‌سازند.


موجها
ویرجینیا وولف

@grayart

کالیگولا: تعجب نکن. من از اهلِ ادب خوشم نمی‌آید و دروغ‌هاشان را نمی‌توانم تحمّل کنم. آن‌ها مدام پرحرفی می‌کنند تا به حرف‌های خودشان گوش ندهند. اگر گوش کنند، درمی‌یابند که آدم‌های بی‌ارزشی هستند؛ آن‌وقت دیگر قادر به حرف زدن نخواهند بود. زود باشید، بروید بیرون، من از شاهدهای دروغین متنفرم.
کِرِآس: اگر هم دروغ بگوییم، بیشتر وقت‌ها خودمان متوجه نیستیم. خودم را بی‌گناه می‌دانم.
کالیگولا: دروغ‌گو هیچ‌وقت بی‌گناه نیست و دروغ‌های شما به افراد و اشیا اهمیّت می‌بخشد. این چیزی است که من نمی‌توانم ببخشم!

کالیگولا
آلبر‌ کامو

@grayart

اگر میخواستم، میتوانستم همین امروز بمیرم، فقط با کمی تلاش، البته اگر میتوانستم بخواهم، اگر میتوانستم تلاش بکنم...


ساموئل بکت

@grayart

من در تارهای آهنی‌ام پنهان هستم و کوچکترین امیدی به اینکه روزی از این پیله، پروانه‌ای بیرون بیاید، ندارم.


گفتگو با کافکا
گوستاو یانوش

@grayart

با به خواب رفتن، در خودم فرو می روم: از فرطِ خستگی ام، از فرطِ ملالم، از لذتِ بی رمق یا از دردِ توان‌فرسایم. در آکندگی ام فرو می افتم و در تهی بودگی ام: خودم هم ورطه می شوم و هم سقوط، انبوهیِ آب های عمیق می شوم و فرودِ پیکرِ غریقی که وارونه به اعماق می رود. به جایی فرو می روم که دیگر مرزی مرا از دنیا جدا نمی کند، مرزی که در لحظه‌لحظه حالاتِ بیداری همچنان از آنِ من بوده و من خود آنم، چنان که پوست و تمامِ اندام حسی ام نیز هستم. از آن خطِ مرزیِ تمایز عبور می کنم، یکپارچه در قالبِ درونی ترین و برونی ترین ساحتِ خویش می شوم و سر حدِ میانِ این دو ناحیه مفروض داشته را از میان برمی‌دارم.

ژان لوک نانسی

@grayart