درد همیشه احساس میشه ولی لازم نیست ازش بترسی ...

واقعا ساده‌ترین کار جهان
این هست که خودت باشی،
و سخت ترین کار جهان
این هست که کسی باشی که
دیگران می‌خواهند...
و چقدر معیشت سخت است.....

در حقیقت، کتاب ها
مقالات
و تمام مطالعات،
حاشیه امن ما هستند،
و ما زندگی با آنها را از بودن کنار آدم ها بیشتر دوست داریم.

سرت بازار مسگرهاست هنوزم آیا ؟!

دوست داشتن مردمی که تو را دوست ندارند،
کار آسانی نیست....

هر وقت که تصمیم میگیرم مسیرم را عوض نکرده و طاقت بیاورم، تمام انسان های بی منطق سر راهم سبز میشوند، بعد همین که تصمیم میگیرم مسیرم را تغییر داده و دور شوم، یک آدم خوب پیدا میشود و با جملاتش منصرفم میکند، ولی اینبار میخواهم در باران راه بروم و به خودم فکر کنم ...

غمِ دل به کس نگویم، تو به صورتم نِگه کن -سعدی

میدونی چیه مرد؟
دنیا جوری شده که هر کی می‌بینتت ازت می‌پرسه کارت چیه؟
شغلت چیه؟
ازدواج کردی یا نه؟
خونه داری یا نه؟
ماشین چی داری؟ چیه ماشینت؟
انگار که زندگی لیست خریدامونه.
چرا هیشکی ازمون نمی‌ پرسه خوشحال هستی یا نه!؟
سعی کن خوشحال باشی رفیق، شاید رسم زمونه برگرده.

نگاه او به من کفايت می کرد برای سرمستی وصف ناپذيرم اگر چشمان عالمی حتی نسبت به من کور می شد...

بس که رنجم داد و لذت دادمش
ترک او کردم چه می دانم که بود
مستیم از سر پرید ، ای همنفس
بار دیگر پرکن این پیمانه را

کتاب‌ها اسکله‌ی امن من بودند.
منی که همیشه در کتاب‌ها زندگی کردم
و انسان‌های کتاب را از انسان‌های خیابان بیشتر دوست داشتم...

گاهی یه جوری دلمون میگیره، شبیه به سکوت‌ یه بیابون، درست همونجایی که تو جاده ها از پنجره بهش تو دور دست ها نگاه میکردیم.

چقدر قشنگ گفت، غم و غصه وقتى سراغ آدم میاد که مثلا چاق شده باشى، یا اینکه اون بهت توجه نکرده باشه و بیش از حد تنها مونده باشی. در این مواقع آدم غمگین میشه و شاید اشک بریزه، همین و بس! ولى دلهره چیز وحشتناکیه. مى‌ترسى و از وحشت حاصل از افکاری که به ذهنت هجوم آورده اند عرق مى‌کنى، اصلا تمام چهره ات غرق عرق شده و دستان سردت خیس میشود ولى نمى‌دونى از چى مى‌ترسى، فقط مى‌دونى قراره اتفاق ناخوشایندی بیفته، اما نمى‌دونى چه اتفاقى! این ماهیت زندگی در بین آدم هاست...

آنگاه که به هر سازی برایشان رقصیدم، تو کجا بودی؟!
آنگاه که خیلی از انسانها غرورم را خرد کردند، تو کجا بودی؟!
خواهم برید بند هر وابستگی به جهان این آدمیان را.
دگر نخواهی شنید صدای آن پرنده ی درونم را که مدام، آواز دوستت دارم را سر میداد،
من آن پرنده ی پُرگوی پُر هیاهو را خاموش خواهم کرد.

این روزها درد با دل من
همان می‌کند
که غم با سیمای تو.
دلم گرفته است و قرص‌های رفع دلتنگی
کاری از پیش نخواهند برد.
دلم گرفته است و هوا چیزی کم دارد
هوا چیزی کم دارد
مثل روزهایی
که باد وزیدن نمیکند
آه مادر!
قلبم از رنگین‌کمان تهی ست،
می‌ترسم که قلبم بدون تپیدن،
بایستد از تپش.
دلم گرفته است
و هوا چیزی کم دارد
چیزی کم دارد.

آن زمان
که چشمان خسته ی من
به دستان تو خیره میشوند
لبخندی بزن و
همچو پیچکی ظریف
که به تنه ی درختی ضخیم می پیچد
دستانم را در دستانت بگیر.
ببین باران بوسه ام
از آسمان قلبم بر دشت گونه ات
چگونه سرازیر میشود.

تو بازی روزگار یاد گرفتم که امید مثل دومینو هست،
و نباید که ناامید بشم، چون اگر یکی ناامید بشه مابقی هم ناامید میشن.