Սովետական ժամանակաշրջանը շատ եմ սիրում։ Եթե ինձ հնարավորություն ընձեռնվեր նորից ծնվելու, ես կուզենայի ծնվել 1900-ականների սկզբներին, անգամ եթե ինձ 37-ին ուղղակի գնդակահարելու էին։ Այդ ժամանակ պատմությունը շատ արագ էր փոխվում, ու հետաքրքիր կլիներ այդ փոփոխությունները ոչ միայն տեսնել, այլ նաև սեփական մաշկի վրա զգալ։ 😁😁

Վերջերս սկսեցի AI-ի օգնությամբ մուլտեր սարքել այդ ժամանակաշրջանի մասին, որպեսզի այս ձևաչափով ներգրավվեմ նաև երեխաներին։ Շատ հետաքրքիր ստացվեց, ու արձագանքները շատ դրական էին՝ հիմնականում երեխաների ու իրենց մայրերի կողմից։ Ավելին՝ երեխաներն իրենք են առաջարկում մարդկանց մասին նկարել, ովքեր ներդրում են ունեցել, կամ գրում են և սկսում ենք քննարկել, թե ինչո՞ւ է, օրինակ, այս հայ մեծը լավը կամ վատը, ի՞նչ կարող էր անել, բայց չի արել, և այդպես շարունակ։

Ասածս ինչ է՝ ահավոր ուրախ եմ, որ դրածս խնդիրը հասավ իր նպատակին։

Ու հլը ինչքա՜ն մուլտեր ունենք որ պատրաստման փուլում են)))

Ցանկանում եմ ձեզ լավ հանգստյան օրեր )

https://www.moscowcinema.com/am/ongoing/winepress


Ո՞վա գալիս գնանք Հնձան ֆիլմը դիտենք )

Ինչ սկսել եմ Գիտակերտով զբաղվել, 20-րդ դարի Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսների թեման իմ մոտ միշտ ակտուալ է եղել, քանի որ ամեն անգամ հոգևորականների հետ խոսելուց, հարցեր տալուց՝ մի նոր բան եմ բացահայտում թե՛ նրանց գործունեության, թե՛ Հայկականության մեջ ունեցած ահռելի ներդրման մասին։

Էս ընթացքում իմ համար բացահայտեցի Գարեգին Հովսեփյանին, որ, կարելի է ասել, եղել է «Կոմիտասը»՝ ձեռագրերի հայտնաբերման տեսանկյունից։

Սարդարապատի ճակատամարտի ժամանակ սուր է վերցրել և գնացել պատերազմ։

Ֆունդամենտալ ֆիգուրա է եղել թե՛ մարդկային ու ստեղծագործական, թե՛ իր ներդրման տեսանկյունից՝ եկեղեցու և մշակույթի զարգացման գործում։

Մի խոսքով՝ մոտ օրերս սկսում ենք նոր շարք՝ մեր Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսների մասին։

Գրանցվեք Գիտակերտին, որ ոչ մի փաստ բաց չթողնեք։

https://www.instagram.com/reel/Ddb27ndsugp/?stkn=MXNlcXl3bXZ3Y3FiNQ==

Էս էլ Գարեգին Հովսեփյանի մասին հոլովակը

Դպրոցականների համար հատուկ ինտերակտիվ պատմության ծրագիր ենք գրում, որի մասին շուտով կհայտարարենք։

Այսօր պետք է Թումանյանի որդիների մասին հոլովակ նկարեմ, բայց էդ տեքստը մի քանի շաբաթ գրում էի, որովհետև անտանելի զգացում է՝ երբ կարդում ու գիտակցում ես, որ Ամենայն Հայոց Բանաստեղծն ուներ 4 որդի, որոնց սպանել են, ու ոչ ոք մի տղա չունեցավ, որ շարունակեր սերունդը։

Չէ՛, կներեք։ Ավագ որդին՝ Մուշեղը, ուներ որդի, որին 1941 թվականին նույնպես սպանեցին մարտի դաշտում։

Սկզբից մտածում էի՝ այս թեման մուլտի ֆորմատով անեմ, որ մի քիչ թեթև լինի, բայց չստացվեց։ Ու, բացի դրանից, երեխաների վրա շատ վատ կազդի։

Մի խոսքով, գնամ նկարեմ, տենանք ինչ կստացվի։