Շատերդ կճանաչեք Հարություն Հակոբյանին։ Նա Հայաստանի մասին հոլովակներ է նկարում ռուսերեն լեզվով։ Իմ շատ մոտ ընկերներից է։ 2024 թվականին նրա հետ երեք օրով գնացել էինք Մեղրի, ու ամբողջ երեք օրերին մենք իրար հետ տարբեր տեղեր գնացինք, էմոցիաներ վերապրեցինք, ուրախացանք, տխրեցինք, բայց ես դրա մասին չեմ…

Նա ամբողջ ճանապարհին ինձ ասում էր, որ այս պատմությունները, որ ես պատմում եմ, իրականում գրքային պատմություններ են, և առաջարկեց գիրք գրեմ։ Եվ այդպես երկու տարի նա ինձ դրա մասին էր ասում։

Իսկ ես մտածում էի՝ արժի, չարժի, ինչի՞ մասին գրեմ, ո՞նց գրեմ։ Ու մի ամիս առաջ վերջապես հասկացա՝ ոնց և ինչի մասին եմ ուզում գրել։

Այսօր գիշերն էլ երկար պատմություն եմ ավարտին հասցրել, անունն էլ դրել եմ «Միոտանի սունկը»։

Կարծում եմ՝ ձեզ հետաքրքիր կլինի դա կարդալ։

Մի խոսքով, արդեն ես եմ սպասում, թե երբ եմ ավարտելու, որ տպագրեմ։

‼️‼️Հարց ունեմ ‼️‼️

Օրիգինալ Վերնատնից հետո բացվել են 1000 ու 1 Վերնատներ՝ նույն և տարբեր անուններով, ու բացարձակ ոչ մի Վերնատուն երկար չի տևել։

Ի՞նչ եք կարծում, ինչո՞ւ է այդպես։

Տեսե՞լ եք, չէ, Սարյանի «Ինքնադիմանկար, երեք հասակ» նկարը, որը նա նկարել է 1942 թ.։

Այս նկարում երեք տարբեր տարիքի Սարյաններն են։ Աջ կողմում Սարյանն իրեն պատկերել է երիտասարդ տարիքում՝ ռոմանտիկ ու երազկոտ հայացքով նայող դեպի ապագան։

Ձախից՝ նա հասուն տղամարդ է, աչքերը կկոցած՝ ուսումնասիրում է իրեն շրջապատող աշխարհը։

Կենտրոնում՝ տարիքն առած իմաստուն է, որն ի մի է բերում իր կյանքի անցած ուղին։

Հետաքրքիր ա՝ երբ մենք մեր տարիքը առնենք, ի՞նչ հայացքով ենք մենք նայելու մեր անցյալին։

Էս նկարը առաջին անգամ տեսնելուց միանգամից մոտս ցանկություն առաջացավ՝ նման նկար ունենալու։ Մի երկու անգամ փորձեցի, չստացվեց։ Հետո հասկացա՝ խնդիրը նկարը չէ։ Պետք ա համապատասխանես, որ ստացվի։ Պետք ա տեսած լինես, ապրած ու կորցրած, որ ստացվի։

Էսպիսի նկարները չեն արվում, դրանք ուղղակի ստացվում են։ Պետք ա էնքան ապրած լինես, որ նկարն արդեն քեզնից առաջ խոսի։ Ինչքան էլ փորձես իմաստուն դեմք ընդունել, աչքերդ մեկ ա սաղ պատմելու են։

Մի քիչ ուշ, բայց սկսեցինք։

Խուստուփը Մասիս սարը չի, որ գենետիկ կարոտով տառապես, ֆոնին սիրուն նկարվես։

Խուստուփը հասնել, գագաթին նստել, մտածել, վերլուծել ու ինքդ քեզ հակասելու տեղ ա։ Խուստուփը մարդու ներսի ֆիլտրն ա, որի միջով, եթե մտքերդ անցնեն ու եթե շա՜տ անկեղծ լինես, վերջում մնալու ա մենակ ճշմարիտը։

Ու դա վարկյանական էմոցիա չի, որ գալիս ու գնում ա։ Չէ՛, ինքը գալիս ու մնում ա։

Դուք գիտեի՞ք, որ Պարույր Սևակը որդեգրած երեխա էր։

Նրան որդեգրել էին հորեղբայրն ու կինը, քանի որ երեխաներ չունեին։

Ու գիտե՞ք՝ ինչն է հետաքրքիր։

Նրանք և Սևակի իսկական մայրն ու հայրը՝ Անահիտն ու Ռաֆայելը, ապրում էին մի տան մեջ, ու առանձնապես էական չի եղել որդեգրման փաստը։ 🙂

Մոտ հինգ տարի Պարույրը եղել է հորեղբոր որդեգիրը, սակայն հորեղբոր կինը բաժանվում է և հեռանում տնից։
Սևակը վերադառնում է իր իսկական ծնողների մոտ։

Դասախոսություն

Օրը՝ 31.01.26 թ․
Ժամը՝ 19:00
Տևողությունը՝ 1 ժամ 30 րոպե

Այդ օրը դուք կիմանաք՝

Ինչպիսի՞ն էր մայրաքաղաքը, և ի՞նչ է նրանից հիմա մնացել։
Ի՞նչ գործ ուներ Մակեդոնացին Հայաստանի սահմանին։
Ինչո՞ւ էին հայերը պատերազմում Մակեդոնացու դեմ։
Ի՞նչ նպատակ էր հետապնդում հայերի հիշատակումը եգիպտական հիերոգլիֆներում։
Ի՞նչ էր անում Քսենոֆոնը Երվանդունյաց Հայաստանում։

Շտապեք գրանցվել․ անկեղծ եմ ասում՝ տեղերը սահմանափակ են։

Մանրամասների համար գրեք @gitakertt

Հենց հիմա դուք կարող եք կարդալ մեր Առաջին Անկախ Հանրապետության հռչակագիրը։

Չեմ կարող ասել, որ լիարժեք ծանոթ եմ կամ տիրապետում եմ հայոց պատմության այդ շրջանին, բայց այդքանն էլ ինձ հերիք է, որ ամեն կարդալուց ազդվեմ։

Մենք ընտիր-ընտիր հպատակ ենք, մենք խելոք-խելոք կատարող ենք, մենք հայտնագործություն ենք ուրիշի ձեռքի տակ: Հայ մարդ, հիմա ուրիշը դու ես: Քո ուրիշը դու ես:

Սիրով սպասում ենք բոլորիդ

https://www.instagram.com/reel/DVgfbUJjM18/?igsh=MWg1N2NzNXEweWd2NQ==

Մանրամասների համար գրել @gitakertt

Մտածում եմ՝ մյուս շաբաթ կամ կիրակի հայտարարեմ արվեստի օր և իմ սիրելի հետևորդների հետ գնանք նկարելու, քանդակելու, կավով աշխատելու։

Ի՞նչ կասեք։

Գրեք @gitakertt

Էս մի շաբաթա անընդմեջ ինձ զանգում էին տարբեր մարդիկ Կանազի մշակույթի տան համար և ասում, որ գնամ նկարեմ, որպեսզի մարդիկ վերջապես ուշադրություն դարձնեն, քանի որ հզոր պատմություն ունեցող շինությունը դարձել է փլատակ։

Երկու օր առաջ մի տղա էլ զանգեց՝ խնդրանքով, որ նկարեմ։ Ասում էր՝ «սիրտս ցավում է, ամբողջ մանկությունս այստեղ է անցել, զգում եմ՝ մի բան է լինելու»։

Մի քիչ առաջ նույն տղան զանգեց ու ասաց․ «եղբայր, չհասցրեցիր նկարել… շենքը այրվեց»։

Ծայրահեղ հուզված էր…