Ամեն անգամ, երբ ես գնում եմ այլ երկիր և տեսնում հայկական հետքը, ավելի ու ավելի եմ ապշում մեր օտար ափերում թողած ժառանգության հզորությունից։

Հա, մենք շատ մինուսներ ունենք՝ թե մտածողության, թե պահվածքի տեսանկյունից։ Բայց ես միշտ իմ մեջ ունեցել եմ այն ներքին ձայնը, որ «Նարեկացի, Մաշտոց» ծնած ազգը չի կարող վատը լինել (չնայած՝ Նարեկացուն դեռ խորությամբ չեմ ուսումնասիրել։ Մտածում եմ՝ կյանքը պիտի բերի դրան, ու զգում եմ՝ կամաց-կամաց մոտենում եմ)։

Մյուս կողմից էլ մտածում եմ, որ մենք հաճախ մեր ուժերին չենք հավատում։ Իսկ ո՞վ է մեզ պատմել մեր ուժի մասին, ո՞վ է ցույց տվել, թե ինչով ենք օժտված, որ կարողանանք նորից արարել։

Մի խոսքով՝ մենք բոլորս մեր մեջ մի տաղանդ ունենք, որը գալիս է մեր գեներով։ Պարզապես պետք է այն մեր ներսում գտնենք և սկսենք հզորացնել մեր երկիրը ու փոխել աշխարհը։

Ես հպարտ եմ, որ Հայ եմ։ Սիրում եմ բոլորիդ։