گاهی اصلاً وقت خوبی نیست برای اتفاقی که میوفته!

:)

‏روزا پنیک، شبا خایه

‏مفهومِ “ترس از دست دادن” خیلی ترسناک‌ تر از تصوراتم بود.

می‌دونی خواستن از همه‌چیز مهم‌تره. وقتی چیزی رو واقعا بخوای تا پای مرگم شده می‌مونی.

آدم یه‌سری حرفارو دیگه نمی‌تونه بزنه، نه اینکه نخواد؛ بلکه می‌دونه گفتنشون هیچ فایده‌ای نداره. دیر شده. حیف شده. حیف.

‏اونجایی که از شدت عصبانیت و ناراحت بودن میزنم به بی‌خیالی رو اصلا دوست ندارم، اونجا دیگه نه تنها بقیه بلکه خودمم دیگه مهم نیستم.

انقدر بهش فکر نکن عزیزم؛
همه‌چی قرار نیست با عقل جور دربیاد.

هی فکر می‌کنم نه بابا من دیگه از پس کنترل کردن خودم بر میام. یهو یک سری موقعیت‌ها پیش می‌آد که حقیقتا شرمنده‌ی تفکراتم می‌شم.

دلم میخواد بهش بگم درسته جلوی چشمام نیستی، ولی تمام چیزی هستی که میبینم.

می‌دونی خواستن از همه‌چیز مهم‌تره. وقتی چیزی رو واقعا بخوای تا پای مرگم شده می‌مونی.

راستش مدت هاست که از فکر‌کردن به آرزوهای بزرگ منصرف شده ام، چیز های ساده ای‌ می‌خواهم، خانه ای دنج و چوبی، آرامش شب، صدای باران، چای، تو در آغوشم و کتاب هایم...

خدایا،
درسته من هیچی نمیگم، ولی تو به خودت نمیگی اون فقط یه جوونه؟

دلم واسه دختر بچه درونم که امیدوار بود وقتی بزرگ میشه زندگی بهتر بشه خیلی می‌سوزه؛ متاسفم عزیزم نشد.

نه اون‌قدر شکست‌ خورده که بگیم ته خطه، نه اون‌قدر موفق که خیالش راحت باشه. یه جایی بین "اگه بازم تلاش کنم حتما میشه" و "دیگه دیر شده" گیر کرده.

کاش می‌تونستم به آدما توضیح بدم
که آدم ‌میتونه حرف بزنه، بخنده، بامزه باشه، با دوستاش شام بیرون بره، از همه چیز عکس بگیره، لباس جدید بخره، سرکار بره، آخر هفته پارتی و سفر بره ولی یه غم و تنهایی بزرگ همراهش باشه و نتونه در موردش با کسی حرف بزنه.

عجیب‌ترین و شگفت‌انگیزترین چیز درمورد زندگی برای من همیشه این بوده که مهم نیست تو چی از سر گذروندی، در نهایت صبح میشه و خورشید طلوع میکنه. انگار که جهان جدای از همه‌ی دردهای تو به کار خودش ادامه میده.

یه روز از یه نفر میگذری ولی یه چیزی از تو همونجا میمونه برای همیشه.

از بلاتکلیفی بدتر میدونی چیه ؟
تکلیفی که مشخصه ولی باب دلت نیست