ما اون فصلیم که تو هیچ کتابی چاپ نشده، ولی همه دوست دارن بخوننش

ما نه تیتر داغیم، نه هشتگ ترند؛ ما اون حقیقت تلخیم که جرات گفتنشو ندارن، چون وقتی می‌ریزیم، می‌سوزونیم نه که فقط بسوزیم!

یادش بخیر 🥲
اولین سری بازی دلتا فورس که اومده بود رو داشتم پلی میدادم

هفته اول انتشار

چه شب‌هایی که خواب از چشم ما رفته
دل از دنیا بریده، بی‌صدا رفته…
نه آرامش، نه رویا، نه امیدی
فقط فکری که تو تاریکی‌ها رفته…

عجب دوری، عجب تکرار تلخی…
نه پایانی، نه حتی راه برگشت…
و ما موندیم و این حال معلق
میون خواب و بیداری سرگشت…

می‌دونید فرق مگس و پلنگ چیه؟

مگس رو وقتی میرینی میبینی
پلنگ رو وقتی میبینی میرینی

پول شاید شادی نیاره که مطمعنا میاره ولی من ترجیح میدم تو لامبورگینی گریه کنم تا تو اتوبوس

مهم نیست که قشنگ نیستی
قشنگ اینه که مهم نیستی

آزادی رو نمی‌گیرن، عادت میدن که دنبالش نری

به نام خدای آتش، که روشنایی‌اش ابدی است و گرمای‌اش جان‌بخش 🔥

قسم به شعله‌های سرخ و زرد که در دل شب می‌رقصند،
قسم به خاکسترهایی که از سوزاندن زنجیرها برمی‌خیزند،
قسم به جرقه‌ای که در چشمان هر ایرانی می‌درخشد،

آرزو می‌کنم برای هر دختر و پسر، زن و مرد، کودک و بزرگ این سرزمین:
سلامتیِ تن و روان، که چون آتش پاک‌کننده، هر دردی را بسوزاند؛
خوشحالیِ بی‌پایان، که چون شعله‌ای گرم، دل‌ها را روشن کند؛
موفقیتِ درخشان، که چون تاجی از آتش بر سرشان بنشیند؛
آزدیِ بی‌حصار، که چون بادِ سرکش، بال‌هایشان را بگشاید؛
ثروتِ فراوان، که چون گنجینه‌ای از آتش زرین، زندگی‌شان را غنی سازد؛
و سربلندیِ جاودان، که چون ققنوس، از خاکستر برخیزند و آسمان را فتح کنند.

به نام خدای آتش، این آرزوها را بر جان هر ایرانی حک می‌کنم، تا ابد بسوزد و بتابد 🔥❤️

Thank You — Dido

سلامتی ما زشتا که باعث شدیم خوشگلا دیده بشن

اگه یه روز بفهمی همه‌ تصمیم‌هات تو زندگی تا الان نه از روی انتخاب خودت، بلکه نتیجه‌ تأثیر محیط، خانواده و اتفاقای تصادفی بوده، اون‌وقت واقعاً چی رو می‌تونی بگی "انتخاب خودم" بوده؟

نامرد تا قبل اینکه بهش غذا بدم هی برام میو میو میکرد و می‌چسبید بهم

ولی تا بهش غذا دادم هیچی نگفت و رفت

واسه همینه سگ رو بیشتر از گربه دوست دارم

تقریباً تمام آدمایی که تو زندگیت می‌بینی (حتی اونایی که خیلی بهت نزدیکن)، یه نسخهٔ کاملاً متفاوت از تو تو ذهنشون ساختن که اصلاً ربطی به توی واقعی نداره.
یعنی تو براشون فقط یه «شخصیت» تو تئاتر ذهن‌شونی، نه خودِ خودت.

مغز انسان برای صرفه‌جویی انرژی، به‌جای اینکه آدما رو «بشناسه»، یه کارتون دوبعدی ازشون می‌سازه و تا آخر عمر همون کارتون رو پخش می‌کنه.
حتی اگه صد سال باهات زندگی کنن، بازم همون کارتون رو می‌بینن.

به همین خاطر وقتی یهو یه رفتار «خارج از کارتون» ازت می‌بینن، شوکه میشن و میگن «تو عوض شدی!»
در حالی که تو اصلاً عوض نشدی؛ فقط یه لحظه از کارتون بیرون اومدی.

حتی خودِ تو هم برای خودت یه کارتون ساختی.
اون «من» که تو آینه بهش می‌گی «من»، فقط یه داستان قشنگه که مغزت داره برات تعریف می‌کنه تا دیوونه نشی.

در واقع، هیچ‌کس — حتی خودت — نمی‌دونه تو واقعاً کی هستی.