به خاطر خودت، رشد كن 🌱
به خاطر خودت، ايستادگی كن 💪🏻
به خاطر خودت، بهتر شو!

@getrichgroup

نـــیلوفر نمی دانست سـهمش ازدنــیا مـــرداب است اما باز هم گــل شد
جــنگیدن بخشی از زندگیست 🪷


@getrichgroup

.
در ستایشِ سوگ

سوگ، ضعف نیست؛
سوگ نشانه‌ی آن است که چیزی در جهان هنوز معنا دارد.

انسان فقط برای آنچه ارزشمند بوده می‌گرید.
اگر اندوهی هست، پیش از آن عشقی بوده است.
من هیچ کسی را نمی شناسم که اشکی روی صورتش سُر بخورد اما نداند چرا!؟
سوگ،
نه فروپاشیِ انسان،
که آخرین شکلِ وفاداری اوست
در سوگ،
زمان لنگ می‌زند.
صبح‌ها زود نمی‌آیند
و شب‌ها دیر تمام می‌شوند.
این کندی، بیماری نیست؛
بدن دارد معنای از دست دادن را تمرین می‌کند!
غم وقتی جمعی است،
کشنده نیست.
کشنده، غمی‌ست
که مجبور است وانمود کند وجود ندارد
کشنده غمی‌ست که آغوش سوگواری ندارد.
-
از نگاه فلسفی، سوگ واکنش طبیعی ذهن به «گسست معنا»ست. مارتین هایدگر در هستی و زمان می‌نویسد که انسان، موجودی است «در-جهان-افکنده»؛ ما نه فقط اشیاء، بلکه روابط را زندگی می‌کنیم.
وقتی چیزی یا کسی از دست می‌رود، جهانِ ما کوچک‌تر نمی‌شود؛ ناهمگون می‌شود. سوگ تلاشی است برای بازچیدن این جهان شکسته.
غم اگر سرکوب شود بر میگردد به درون و بی وقفه از جهانِ جان تغذیه میکند!
این همان خودکشی‌ست.
فرهنگ‌هایی که آیین سوگ دارند، این را قرن‌ها پیش فهمیده بودند.
از تراژدی‌های یونان باستان (آنتیگونه‌ی سوفوکل) تا تعزیه در سنت ایرانی، سوگ همیشه جمعی بوده است.
جامعه می‌دانست که اندوه اگر تنها بماند، ویرانگر می‌شود؛ باید دیده شود.
افسردگی فقط یک حالت روانی نیست؛
یک پاسخ انسانی به شرایط غیرانسانی است.
سوگ، اگرچه تیره است، اما عقیم نیست.
در دل سوگ، حافظه زنده می‌ماند.
در دل سوگ، ارزش‌ها حفظ می‌شوند.
و درست به همین دلیل است که قدرت‌ها اغلب می‌خواهند مردم «شادتر» باشند، «مثبت فکر کنند»، «عبور کنند».
چون سوگِ آگاه، فراموش نمی‌کند.
پس اگر امروز
دلتان سنگین است،
اگر شانه‌هایتان زود خسته می‌شود،
اگر لبخند
به زور روی صورت می‌ماند
بدانید:
این شکست نیست.
این انسان بودن است
در جهانی
که آسان نمی‌گذرد که هیچ
خودِ سختی ست

این متن نه دعوت به ماندن در غم است، و نه انکارِ امید.
بلکه دعوت به حقِ سوگواری است.
حقِ مکث‌کردن.
حقِ گریه‌کردن.
حقِ گفتنِ این جمله‌ی ساده :
زخم اگر دیده نشود،
چرک می‌کند.

-
سوگوارم و در کنار مردمم در اندوهی جمعی

#صابر_ابر ✍🏻✨

@getrichgroup

امشب که لامپ اتاقتو خاموش میکنی و میخوای بخوابی، به این فکر کن که
اونایی که بهترین خبر زندگیشونو امروز شنیدن و زندگیشون عوض شده؛
دیشب هیچ خبری از امروز نداشتن!

شاید فردا اون آدم تو باشی

@getrichgroup

راه‌های موثر برای مدیریت حس نا‌امیدی


✅به خودت فرصت بده تا عمیقاً به احساساتت فکر کنی و سرکوبشون نکنی.

✅چیزهایی که روشون کنترل داری رو به خودت یادآوری کن تا قدرت بگیری.

✅به مشکلات از دور یا بالا نگاه کن؛ درک ما همیشه عین واقعیت نیست.

✅راه‌های سالم مثل نوشتن درمانی، مدیتیشن، تنفس عمیق رو امتحان کن.

✅از خودت بپرس الان چه اتفاق خوبی می‌تونه برای من بیوفته؟ یعنی در عین ناامیدی برای خودت خوش‌بینی و مثبت‌گرایی ایجاد کن.

✅برای اینکه کمتر ناامید بشی، انتظارات جدید و واقع بینانه‌تری رو از افراد و موقعیت‌ها تنظیم کن.


@getrichgroup

🪷🪷🪷🪷🪷
همین قدم‌های ظاهراً ساده‌ات، قدرت ساختن اتفاق‌های بزرگ را دارد

در برابر همه‌ی تلاش‌ها برای تحقیر یا کوچک شمردنتان، این را به یاد بسپار: تو ارزشمند، توانمند و اثرگذاری. هیچ تلاشی از تو آن‌قدر کوچک نیست که نتواند نتیجه‌ای بزرگ خلق کند.

@getrichgroup

آشویتس اردوگاه نازی‌ها بود در جنوب لهستان
بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵ بیش از ۱ میلیون انسان در این اردوگاه کشته شدند

خیلی‌ها نه از گاز بلکه از ناامیدی مردند!
هدف فقط کشتن نبود هدف شکستن انسان بود

گرسنگی، کار اجباری، تحقیر روزانه

   معنا حتی کوچک نجات‌بخش بود.

روتین‌های کوچک جلوی فروپاشی روان را می‌گرفت کسانی که دلیلی برای زنده‌ماندن داشتند بیشتر دوام آوردند
بعضی زندانی‌ها هر روز صورتشان را می‌شستند و مسواک می‌زدند
نه برای تمیزی برای این پیام: من هنوز انسانم

.

وقتی جامعه در خشونت، ترس و بی‌ثباتی است، مغز زود فرو می‌ریزد
با خودمراقبتی کوچک‌سازیِ رنج نمی‌کنیم. اگر انسان در آشویتس با روتین‌های کوچک دوام آورد، امروز هم مغز ما به همین‌ها نیاز دارد

مراقبت‌های کوچک روانی در شرایطِ موجود، ابزار بقای ما هستند: خواب، دوش گرفتن، نوشتن، در معرض نور خورشید قدم زدن، ارتباط گرفتن با انسان‌ها. این‌ها «مقاومت نرم» هستند

وقتی جهان بیرون خشن است، باید آگاهانه برای مغز جای امن ساخت

درد کسانی که کشته شدند با نابود کردنِ خودِ بازمانده جبران نمی‌شود. مسئولیت ما نه مُردن به‌جای آن‌هاست، نه شرمگین بودن، بلکه سالم ماندن و شاهد ماندن و روایت کردن است

@getrichgroup

نظم، کورتیزول را پایین می آورد

سربازها اول احساساتشان را بررسی نمی‌کنند.
اول بدن‌شان را آرام می‌کنند:
با حرکت، تنفس، غذا و خواب.

بعد که بدن آرام شد، تازه حرف می‌زنند.
کورتیزول از بی‌نظمی بدش می‌آید.
برنامه نظامی سخت است، اما ثابت:
ساعت بیداری، غذا و خواب همیشه یکی است.
قابل پیش‌بینی بودن = احساس امنیت.
اگر روزهایت بی‌نظم است، کورتیزول بالا می‌ماند.
​
دستگاه عصبی ما احساسی نیست، عمل‌گراست:
می‌خواهد پایان واضح، نظم، و اطمینان از پایان خطر را حس کند.
​
فقط ۵ شب خوابیدن در ساعت مشخص می‌تواند کورتیزول را پایین بیاورد.
بدن آزادی نمی‌خواهد — نظم و ریتم می‌خواهد.
​
حرف زدن در زمان استرس زیاد، استرس را بیشتر می‌کند.
کورتیزول با آرامش ذهنی از بین نمی‌رود.
وقتی بدن احساس امنیت و «پایان» می‌کند، از بین می‌رود.

به همین دلیل، فرسودگی با انگیزه درست نمی‌شود — با «احساس پایان کار» درست می‌شود.
​
آرامش بعد از امنیت می‌آید، نه قبل از آن.
به همین دلیل، «انضباط» احساس امنیت می‌دهد — نه چون سفت و سخت است، بلکه چون نااطمینانی را از بین می‌برد.

@getrichgroup

️نیروی اراده مثل یک باتری است؛ بعد از مدتی تمام می‌شود و دوباره باید شارژ شود. چگونه این کار را انجام می‌دهی؟

با استراحتی دوباره، تمدد اعصاب و یا خوردن چیزی. قندخون پایین به سرعت قدرت اراده را تحت الشعاع قرار می‌دهد.

#رولف_دوبلی
📚هنر شفاف اندیشیدن

@getrichgroup

این روزها خیلی‌هایمان دچار یک "عذاب وجدان پنهان" هستیم.
وقتی سفره می‌چینیم، وقتی لباس‌ها را اتو می‌کنیم، یا وقتی به گلدان‌ها آب می‌دهیم، صدایی درونمان‌ سرزنش‌مان می‌کند:

"خجالت نمی‌کشی؟ وسط این همه درد و رنج، به فکر شام و ناهاری؟"

ما فکر می‌کنیم اگر زندگی‌مان را متوقف کنیم، اگر کز کنیم و به سقف خیره شویم، با رنج‌دیدگان همدلی کرده‌ایم.

اما روانکاوی، نظر دیگری دارد.

دامِ تاناتوس (مرگ‌دوستی)
فروید می‌گوید وقتی فشار واقعیت زیاد می‌شود، روان ما وسوسه می‌شود که "خاموش" شود.
آن بی‌حسی، آن‌که دست و دلتان به هیچ کاری نمی‌رود، تنبلی نیست؛
پیروزی نیروی مرگ است که می‌خواهد شما را قبل از مردن شبیه مرده‌ها کند: ساکن، سرد و بی تفاوت.
شورش با سلاح روزمرگی.
در زمانه‌ی فاجعه، انجام دادن کارهای کوچک، دیگر "روزمرگی" نیست؛ یک "اکت سیاسی" و یک "مقاومت روانی" است.
شما با دم کردن یک چای، با گردگیری خانه، و با شانه کردن موهایتان، دارید نظم خودتان را به آشوب جهان تحمیل می‌کنید.

دارید فریاد می‌زنید: "من هنوز هستم. من هنوز تسلیم منطق مرگ نشده‌ام."

ما برای اینکه بتوانیم سوگواری کنیم، برای اینکه بتوانیم پناه دیگران باشیم و برای اینکه بتوانیم فردا را بسازیم، اول باید "زنده" بمانیم.

و زنده ماندن، سوخت می‌خواهد.

به خودتان مجوز بدهید
آن چای را با آرامش بنوشید.
آن غذای گرم را با لذت بخورید.

این خیانت به قربانیان نیست؛ این تجدید قوا برای مبارزه است.
ما نگهبانان آتش زندگی هستیم؛ نباید بگذاریم این شعله در باد حوادث خاموش شود.

لنگر شما چیست؟
در این روزهای طوفانی، کدام کار کوچک و معمولی است که هنوز انجامش می‌دهید و به شما حس زنده بودن می‌دهد؟

شاید عادت کوچک شما، نجات بخش کس دیگری باشد.

@getrichgroup

بیمارستان روانی مخصوص آدم «دیوانه» نیست بلکه پر از آدم‌هایی است که مدتهاست سکوت کرده‌اند.


تصور بر این است که بیمارستان روانی مخصوص آدم‌های «دیوانه» است آدم‌هایی که کنترلشان را از دست داده‌اند، از هم پاشیده‌اند، آدم‌هایی که شبیه تو نیستند.

اما پرستاری یک‌بار برایم داستان‌هایی تعریف کرد که هنوز مرا به فکر فرو میبرد

پرستار جمله‌ای گفت که هیچ‌وقت یادم نمی‌ره:
«هیچ‌کس مرز جنون را نمی‌بیند.»
امروز فقط خسته‌ای، فردا جواب پیام‌ها را نمی‌دهی، هفته‌ی بعد در را باز نمی‌کنی، و بعد... آمبولانس می‌رسد.


او آرام گفت:
«اینجا هیچ آدم دیوانه‌ای نیست. فقط آدم‌هایی هستند که دیرتر از وقتش کمک گرفتند.»

یکی‌شان، مدیر سابق بانک بود...
یک روز سر کار نرفت، گوشی‌اش را خاموش کرد، ده روز کامل فقط نشست و به یه نقطه خیره شد، یه کلمه را مدام تکرار می‌کرد. نه مست بود، نه فروپاشی عصبی داشت. سیستم عصبی‌اش منفجر نشد — آروم سوخت.


در اتاق بغلی، مادری با سه تا بچه. سال‌ها فشار، شب‌های بی‌خوابی، هیچ فرصتی برای خسته شدن یا گریه نداشت. برای همه لبخند می‌زد، جز خودش.

بعد شروع کرد با آینه حرف زدن. شب‌ها بیست بار آینه را پاک می‌کرد، از خودش معذرت می‌خواست، با هیچ‌کس دعوا نمی‌کرد، و آخرش بچه‌ها را از او گرفتند. و کسی که باعث فروپاشی او شده بود، آزادانه زندگی‌اش را ادامه می‌داد.


پشت دیوار بعدی، برنامه‌نویس ۲۸ ساله‌ای بود. دو سال بدون استراحت آخر هفته، بدون صبحی که حس شروعی تازه بدهد. می‌گفت: «بعد از این پروژه استراحت می‌کنم.»

و این جمله را بارها تکرار کرد. تا یک روز پابرهنه رفت بیرون، اسم خودش را یادش رفت. وقتی ازش پرسیدند چی شده، فقط گفت: «خسته‌ام.»

بیشتر فروپاشی‌ها از بیرون دراماتیک نیستند
شبیه مسئولیت‌اند
شبیه ادامه دادن
شبیه لبخند زدن در حالی که از درون خالی شده‌ای
شبیه گفتنِ هزار باره‌ی «من خوبم».


ما فکر می‌کنیم فقط «آدم‌های بیمار» باید بهبود پیدا کنند،
اما بیمارستان‌ها پر از کسانی‌ست که خیلی طولانی سکوت کردند.
جامعه از تحمل زیاد تعریف و تمجید می‌کند،تا وقتی که همان تحمل باعث فروپاشی شود.

بیمارستان‌های روانی پر از «دیوانه» نیستند
پر از آدم‌هایی هستند که ساکتِ ساکت، سعی کردند دوام بیاورند.

کمک خواستن ضعف نیست.
بی‌توجهی به درد، چرا.
لطفاً منتظر نمان تا سکوت تبدیل به تنها زبانت شود.

فرسودگی ناگهانی نمی‌رسد
ماه‌ها در گوشت زمزمه می‌کند
و بعد تو را میشکند

خواب دیگر خستگی را از بین نمی‌برد،
غذا مزه ندارد،
همه صداها اذیتت می‌کند،
و سکوت دیگر آرامش نیست، شکنجه است.

این حقیقت نشان می‌دهد که چطور فشارهای روانی می‌توانند
زیر نقاب "قوی بودن" پنهان شوند.

@getrichgroup

يه روز صبح پا ميشى
گوشیت رو بر ميدارى ، اينترنت وصله ، دیگه vpn نميخواى
چک كردن قيمت طلا و دلار ديگه دغدغه‌ت نيست

خبر هارو باز ميكنى، ميبينى ايران دوباره ترند شده
نه بخاطر بحران ، بخاطر خلاق‌ترين استارت آپ‌ها ، بخاطر فيلمى كه رفته كن جايزه برده ، بخاطر تيم ملى فوتبالمون كه همه‌ی تيم هاى اروپايى رو فرستاده قاطى باقاليا

يه روز ويزا گرفتن به راحتى چندتا كليكه
دیگه پاسپورتت تو هيچ فرودگاهى باعث خجالتت نميشه
پروازها یک طرفه نيستن ، هركى ميره برمیگرده
مغزها فرار نميكنن ، ميمونن ، ميسازن

جوونها براى بقا كار نميكنن ، براى روياهاشون كار ميكنن،
هنرمندهارو سانسور نميكنن ، كنسرتها دیگه لغو نميشن
و از همه مهم تر آدمها کشته نمیشن

يه روز صبح پا ميشى ميبينى هیچکدوم اينا خيال‌بافى نيست!
آينده‌ایه كه حق مردم ماست و بالاخره بهش رسيديم ♥️

آمین 🤲🏻

@getrichgroup

سیلف لاو یعنی کار عمیق روی خودت؛
شناختن خودت، مراقبت از حالت، ساختن زندگی قشنگ‌تر و گوش دادن به احساساتت.
وقتی روی خودت کار می‌کنی، کم‌کم می‌فهمی همون‌طوری که هستی «کافی» هستی.
اون‌وقته که دیگه نه خودتو با کسی مقایسه می‌کنی
و نه نیاز داری خودت رو برای کسی عوض کنی ✨
@getrichgroup

از یک دراز و نشست ، ورزش را شروع کنید.

با پرداخت یکی از  بدهی هایتان، بهبود وضعیت اقتصادی را شروع کنید.

با مطالعه یک صفحه، کتاب خواندن را آغاز کنید.

با پاک‌کردن شماره یک نفر که مدام باعث آزار شماست، اصلاح روابط را شروع کنید.

با یک دور راه رفتن، پیاده روی را شروع کنید.

با نوشتن فقط یک پاراگراف، نویسندگی را آغاز کنید.

با کشیدن یک منظره نقاشی را شروع کنید.

ولی همین امروز شروع کنید و فردا همه این کارها را تکرار کنید.
@getrichgroup

از قشنگ ترین و کاربردی ترین سبک های برنامه ریزی که دیدم، سبک "برنامه ریزی معکوس" هست، روش این برنامه ریزی اینجوریه که:
۱) از خودت بپرس
۱۰ سال بعد می‌خوای کجا باشی؟
۲) توی ۵ سال آینده برای رسیدن به اون هدف ده ساله‌ای که تعیین کردی چه کارهایی باید انجام بدی؟
۳) امسال باید روی چه کارهایی تمرکز کنی؟
۴) برای رسیدن به هدف امسالت، چه کارهایی باید توی این ماه انجام بدی؟
۵) توی این هفته چه کارهایی تورو به هدف یک ماهه‌ت نزدیک تر میکنه؟
۶) تنها کاری که امروز باید انجام بدی چیه؟
همین یک قدم رو بردار
به قول جیمز کلییر نویسنده کتاب"قدرت شروع ناقص" موفقیت های بزرگ یهویی بدست نمیان، عادت های روزانه شماست که نتایج بزرگ رو می‌سازه.
@getrichgroup

گاهی اوقات ما از این‌که «وقتم داره تلف‌ می‌شه» ناراحت می‌شیم، اما باید بدونیم که قرار نیست زندگی همیشه رو به جلو حرکت کنه، گاهی چند قدم عقب‌نشینی فرصتی برای یه مواجهه صادقانه با خودمون رو فراهم می‌کنه.
و آن توقف‌هایی که خیال می‌کنیم اتلاف وقت‌اند،
اغلب همان جاهایی هستند که خودمون رو دوباره پیدا می‌ کنیم.
@getrichgroup

دیشب به خودم گفتم: شعور یک گیاه در وسط زمستان، از تابستان گذشته نمی‌آید، از بهاری می‌آید که فرا می‌رسد.
گیاه به روزهایى که رفته، نمی‌اندیشد ، به روزهایى می‌اندیشد که می‌آید ، اگر گیاهان یقین دارند که بهار خواهد آمد، چرا ما انسان ها باور نداریم که روزی خواهیم توانست به هر آن‌چه می‌خواهیم، دست یابیم؟


#نامه_های_عاشقانه_یک_پیامبر
#جبران_خلیل_جبران

@Getrichgroup

🌱
یه زمین خوردنایی هم هست، اونی که زمین میخوره تویی؛ اما اونی که بلند میشه ی ادم دیگه ست…
و این محشره!

@Getrichgroup