او 75 سال عمر کرد و اگر بخت همراه ما بود و او نیز 95 سال عمر می‌کرد، احتمالا رضاقلی «پژوهشگرِ وطن‌پرستِ خستگی‌ناپذیرِ جامعه‌شناسِ نهادگرایِ مسلط بر شاهنامه و متون ادبی و تاریخ ایران» پاسخ به این سؤال را برای جامعه ایران می‌داد.

دو هفته قبل از فوتش به دیدارش در جاجرود رفتم. به او پیشنهاد دادم که برای پاسخ به این سؤال کار مشترکی را شروع کنیم. حالش خوب نبود و خیلی درد داشت؛ اما استقبال کرد. روز جمعه پنجم فروردین سه روز قبل از فوت با من تماس گرفت گفت که من آماده‌ام بیا هرچه زودتر شروع کنیم؛ اما بخت یار من نبود.

روحش شاد و راهش پر رهرو.

@meidari
#علی‌رضا‌قلی، #توسعه‌ایران،

is.gd/TcEBBP

اعلام قیمت هروئین؛ شیشه و تریاک توسط خبرنگار صداوسیما در گزارش بیست و سی!!

+قیمت مواد مخدر بعداز ممنوعیت کشت خشخاش در افغانستان افزایش پیدا کرد


1991 @kafiha

✍ دلنوشته‌ همسر یک طلبه پیرامون ترور چند طلبه در حرم مطهر حضرت رضا(ع)

✅ این را می‌دانید و شنیده‌اید که توی هر صنفی آدم خوب و بد هست. اما اینجا توی صنف #طلبه تنها جایی‌ست که همه اعضا را به کردار آدم بده می‌شناسند و با دست نشانش می‌دهند.

📚 در سال‌های دور روایت های زیادی از کتک‌زدن و شکنجه‌کردن بچه‌ها در #مدرسه دیده‌ایم و شنیده‌ایم اما هیچ کس این صنف را به #شکنجه گری نمی‌شناسند.

👨🏻‍🎓 وقتی کسی می گوید که پدرش #معلم بوده، هیچ‌کس به خنده نمی‌گوید: «عه! بابای شما هم ترکه به دست بوده؟»

🧑🏻‍⚕ توی این سال‌ها بارها و بارها از زیر میزی گرفتن برخی #پزشک ها، بی‌اخلاقی برخی پرستارها، روابط پیچیده و غیر اخلاقی برخی #بازیگر ها، کم‌فروشی کارخانه‌دارها، رشوه‌گیری برخی قاضی‌ها و... شنیده‌ایم. اما هیچ کدام را مطلقا #سیاه نمی بینیم.

✴️ هنوز هم پزشک‌ها، پرستارها، قاضی‌ها و معلم‌ها #محترم و #تاج_سر هستند و #انصاف ما تشخیص می‌دهد که باید برای عده‌ای واژه استثنا را استفاده کرد.

‼️ اما اینجا، توی صنف ما همه به پای هم می‌سوزند. اگر خبر فلان نماینده مجلس و خورد و بردهایش بپیچد، از فرداش نگاه مردم روی قبای زمستانه همسر من سنگینی می‌کند. اگر #بنزین گران شود، روغن نایاب و جوجه‌های یک روزه را در دارقوزآباد زنده زنده دفن کنند...شوهرم در بقالی باید به ده نفر پاسخ بگوید. چرا؟ چون #رئیس_جمهور هم‌لباس اوست.

🔰 فرقی نمی‌کند که #فاصله_طبقاتی ما از آقای رئیس‌جمهور چقدر باشد، اینکه گرانی بنزین اول از همه کمر #زندگی نحیف ما را می‌شکند، اینکه ما مدت‌هاست رنگ گوشت قرمز را ندیده‌ایم، مهم نیست. #عقل مردم به #چشم است و چشم فقط لباس را می‌بیند.

💔 خانواده #طلبه فشار زیادی را تحمل می‌کنند. این را فقط از تجربه زیسته خودم نمی‌گویم. ده سال است که دارم کنار طلبه‌های زیادی زندگی می‌کنم.
محرومیت‌ها، سختی‌های زندگی، #فشار_اجتماعی که گاهی تا اندرونی خانواده خودشان هم حضور دارد، ناامنی اجتماعی که گاهی از کودکی تجربه‌اش می کنند.

❓شما از چهارتا فرزند طلبه بپرسید که کجای زندگی‌اش بخاطر لباس پدرش #برچسب خورده. اول از همه #مدرسه! اگر بچه #شیطنت کند، معاون مدرسه گوشش را می‌کشد و می‌گوید: «بچه آخونده دیگه.»

‼️ اگر خوب درس نخواند، اگر توی #دعوا با هم کلاسی بخواهد حقش را بگیرد. محال است توی جمعی بنشیند و یک بامزه‌ای پیدا نشود که با نیشخند بپرسد: «تو ام می‌خوای عین بابات #آخوند بشی؟!» یک طور پلشت‌واری به بچه‌ات از همان اول می‌فهمانند که پدرش چه جایگاه دوست نداشتنی‌ای دارد.

⚠️ نتیجه‌ی محرومیت‌ها، نان و پنیر سق زدن‌ها، دوری‌کشیدن‌ها از بستگان و زندگی در هر روستای دور افتاده‌ای برای ما جز برچسب، #تمسخر و نگاه‌های سنگین نیست.

‼️ حواس همه نکته‌سنج‌های عالم که شغلشان توجه به جزئیاتی‌ست که دیگران نمی‌بینند، به همه چیز هست. الا اینکه #طلبه و #خانواده و بچه‌هایش #انسان هستند. ما هیچ کجای دسته‌بندی اخلاقی انسانی تربیتی آنها جایی نداریم. همین حالا که دارید این مطلب را می‌خوانید همه دارند توی توییتر و اینستا به هم تذکر می‌دهند که حواستان به جمعیت #افغانستانی‌هایی باشد که این وسط هیچ کاره‌اند.

⛔️ مراقب باشید مبادا صرفا بخاطر #ملیت ضارب اتفاق دیروز، رفتارتان با این عزیزان عوض شود. خیلی هم خوب. من هم همین نظر را دارم. اما دلم می‌خواست یک نفر از همین‌ها که دینشان #انسانیت است، درباره آن سه نفر که با زبان #روزه در خون خودشان غلطیدند و خانواده هاشان که با خون دل #افطار کردند، حرف بزند. از دختر هشت ساله شهید اصلانی که نمی‌دانم توی دل کوچک تبدارش چه کربلایی ست...

👤 #زهرا_کاردانی

https://telegram.me/morzaeri
نوشته ها و انتخابهاي محمدرضا زائرى
اگر قابل دانستيد نگاهي بيندازيد و به دوستانتان نيز معرفي فرماييد!

نوشته‌ای دقیق و روشن در توضیحِ ضعفِ بنیادینِ نظام‌های اقتدارگرا و قوتِ بنیادینِ نظام‌های دموکراتیک.

کشتار غیرنظامیان شادی دارد؟

جمهوری اسلامی موجودیت اسرائیل را به رسمیت نمی‌شناسد و آن را کشوری "جعلی" می‌داند. این موضع البته در سطح جهان منحصر به فرد نیست و کشورهای دیگری هم در نظام بین‌الملل وجود دارند که اسرائیل را به رسمیت نمی‌شناسند و یا آن را کشوری "غاصب" می‌دانند.
جمهوری اسلامی اما در کنار نفی به رسمیت شناختن اسرائیل، از لزوم "نابودی" آن نیز سخن می‌گوید. به واقع، شعار "نابودی اسرائیل" سال‌هاست در مجامع داخلی ایران به عنوان سرلوحۀ سیاست خارجی جناح اصولگرا مطرح می‌شود، اما در عین حال، در مجامع بیرون از کشور، مقام‌های رسمی ایران می‌کوشند تا این شعار را به گونه‌ای تأویل و تفسیر کنند که با تعهدات حقوقی جمهوری اسلامی در سطح بین‌الملل تعارض آشکار پیدا نکند.
از همین رو، معمولاً در عالی‌ترین سطوح تصمیم‌گیری جمهوری اسلامی تأکید می‌شود که منظور از نابودی اسرائیل به دریا ریختن یهودیان آن سرزمین و یا به راه انداختن جنگ و قتل و خونریزی نیست، بلکه هدف، تمهیدِ برگزاری نوعی رفراندوم ویژه در بین ساکنان بومی فلسطین اعم از مسلمان و مسیحی و یهودی و غیره برای تعیین سرنوشت خود است. فراتر از این، حتی تأکید می‌شود که "نابودی اسرائیل" به معنای برنامه‌ریزی جمهوری اسلامی برای تحقق این شعار نیست بلکه صرفاً توصیفی از آیندۀ محتوم صهیونیسم به دلیل تضادهای بنیادی درونِ آن است.
در واقع آنچه محافل رسمی خطاب به نیروهای داخلی و خارجی در بارۀ "نابودی اسرائیل" می‌گویند؛ شباهت ناچیزی به هم دارد. برخی محافل در داخل کشور بر منحصربه فرد بودن موضع جمهوری اسلامی در برابر اسرائیل و لزوم نابودی آن به هر صورت ممکن اصرار می‌ورزند، حال آنکه تلاش برخی دیگر از آنها در سطح بین‌الملل، تشبیه و تطبیق مواضع‌شان در این باره با برخی از کشورهای دیگر است.
دلیل این رویۀ دوگانه کاملاً روشن است. جمهوری اسلامی از یک سو می‌خواهد هواداران سرسخت خود را با ایدئولوژی "ضد اسرائیلی" در حال بسیج نگه دارد و از سوی دیگر نمی‌خواهد هزینه‌های ناشی از یک شعار مغایر منشور ملل متحد را بر دوش گیرد. از همین رو، به طور دائم شاهد دوگانگی بین مواضع داخلی و خارجی نظام در برابر شعار نابودی اسرائیل و سیاست "ابهامِ" آن در این زمینه هستیم.
این دوگانگی اما اغلب کارآمدی لازم را برای نظام سیاسی ندارد و بعضاً مصداق ضرب‌المثل "آش نخورده و دهان سوخته" می‌شود.
غرض از این نوشتار اما تکرار هشدارهای هزاران باره‌ام در بارۀ بحث نابودی اسرائیل نیست بلکه طرح داستان از زاویه‌ای دیگر است.
اگر جمهوری اسلامی به واقع سیاست "ابهام" در مورد شعار "نابودی اسرائیل" را دنبال می‌کند طبعاً لازم است تبلیغات رسانه‌ای خود را نیز با این سیاست همسو کند، اما اگر نظام سیاسیِ خواهان نابودی اسرائیل از طریقِ زور است، این سیاست هم برای خود حدود و ثغور و محدودیت‌هایی دارد که لازم است در تبلیغات رسانه‌ای مورد توجه قرار گیرد.
متأسفانه سیاست رسانه‌ای جمهوری اسلامی بخصوص در شبکه خبرِ صدا و سیما در برابر تحولات اسرائیل، تابع هیچ قاعده و ضابطه‌ای حتی قواعد و ضوابط جنگی هم نیست و همۀ مرزهای انسانی را پشت سر گذاشته است.
همانطور که گفته شد اگر جمهوری اسلامی خواهان نابودی اسرائیل از طریق جنگ هم باشد رعایتِ قوانین جنگ در این مورد الزامی است. یکی از قواعد هر جنگی حساسیت در برابر سرنوشت غیرنظامیان است. تبلیغات جمهوری اسلامی در برابر عملیات مسلحانه در داخل اسرائیل اما گویی هیچ تفکیکی بین نظامیان و غیرنظامیان قائل نیست و به صرفِ اینکه حرکتی مسلحانه در جامعۀ اسرائیل صورت می‌گیرد، شبکۀ خبر بلافاصله مراسم جشن و شادی به پا می‌کند حتی اگر هدف عملیات افراد غیرنظامی و مردم عادی بوده باشند.
خب، منظور از خوشحالی و شادی از به گلوله بستن مردم عادی در عملیات‌های مسلحانۀ اخیر در تل‌آویو چیست؟ جشن گرفتن برای مرگ غیرنظامیان حتی در کشوری متخاصم، با کدام اصول و مرامِ ملی و دینی و انسانی سازگار است؟ عجیب اینکه در گزارش این نوع حوادث، از شدتِ هیجان و شادی در بارۀ آمار قربانیان نیز به شدت اغراق و شمار آنها چندین برابر تعداد واقعی آنها اعلام می‌شود!
اینکه یک جوان فلسطینی از شدت فشار یا خشم و نومیدی دست به اقدامی علیه غیرنظامیان طرفِ مقابل بزند، از نقطه نظر ریشه‌یابی خشونت جای بحث دارد اما اینکه در سرزمینی هزاران کیلومتر دورتر از صحنۀ ماجرا، از چنین حرکتی با چنان شعف آشکاری استقبال شود چنانکه گویی "فتحی نمایان" به وقوع پیوسته است، واقعاً که فقط از مسئولان صدا و سیمای جمهوری اسلامی برمی‌آید!
شادی از مرگ غیرنظامیان را در هیچ کشوری نباید "عادی‌سازی" کرد چون اگر عادی‌سازی شود، شاهد فجایعی چون شادی عده‌ای از جنایتِ قتل و جرح سه طلبۀ مشهدی خواهیم بود.
#احمد_زیدآبادی
#عملیات_تل_آویو
#صدا_و_سیما
@ahmadzeidabad
https://instagram.com/ahmadzeidabadiii

دو جوان آرژانتینی در یک مهمانی شبانه و در جریان یک ورق بازی، کارشان بالا می گیرد و یکدیگر را به مبارزه می طلبند. در خانه ای ییلاقی که ویترینی از چاقوها قرار دارد، از دهن یکی از مهمانان در می رود که طرفین دعوا سلاحهایشان را انتخاب کنند! دو جوان به سراغ ویترین می روند و هر یک بلندترین چاقو را انتخاب می کنند. به بیرون خانه میروند و یکی از آنها دیگری را می کشد.
بورخس در توصیف درخشان این لحظه می گوید؛ پس از آنکه کارد را در دست گرفتند، دستشان شروع به لرزیدن کرد. چنانکه گویی چاقوها جان گرفتند و به آن دو جوان یاد دادند چطور بجنگند. انگار که پسرها نبودند که می جنگیدند بلکه این سلاحها بودند که باهم جنگیدند.
آیا حد اعلای این جان یافتن اشیاء را ما در این دوران نمی بینیم؟ مارکس این فرمول را به ما آموخته بود که به موازات کالایی شدن انسان، کالاها شأن و شخصیتی انسانی می یابند. اکنون بیش از انسانها این کالاها، تسلیحات نظامی، نفت، گاز،آب، مواد غذایی و هرچیزی به غیر از انسان تعیین می کند که جنگ کی و چطور اتفاق می افتد.

✍ #عادل_ایرانخواه

🌎جامعه‌شناسی👇
🆔 @IRANSOCIOLOGY

سکانسی از فیلم "مردی برای تمام فصول"

در سیاست مدرن، همواره اولویت و اصالت بر حقوق انسانی است. به بهانه هیچ خطر و منفعتی نباید حقوق انسانی و قانون مبتنی بر این حقوق را پایمال کرد.

روی سخن من مخصوصاً با آن دسته از کسانی است که پس از آن‌که تعلیمات دینیِ معمول را در یک موسسه‌ی مذهبی یا در مدرسه‌ی کشیشان آموخته‌اند،در جوانی از کلیسا دوری گزیده‌اند و این دوری نه به‌خاطر لاقیدی و بی‌تفاوتیِ خاصی است که معمولاً در اکثر پسربچه‌ها پس از بلوغ ظهور می‌کند و نه به‌خاطر تردیدها و نفاق‌های فکری درباره‌ی ماهیتِ ایمان (چنین مواردی نادر است)، بلکه به‌سببِ عدمِ اغماضِ نسلِ جوان نسبت به افکارِ عقب‌مانده و منفی‌باف و قشریِ سازمان‌های مذهبی در قبالِ مسائل مهمی است که در زمان ما مطرح است. در فاصله‌ی هفده تا بیست‌سالگی که برخلافِ تصور بعضی از حکما مصیبت‌بارترین دوران عمر آدمی است،جوانان نسلِ معاصرِ من مجبور بوده‌اند،بد یا خوب، به‌تنهایی گلیم خود را در ورطه‌ی زندگی از آب بکشند. در این دورانِ هرج‌ومرجِ عظیم و فقر و فاقه و اغتشاشاتِ اجتماعی و خیانت‌ها و زورگویی‌ها و جنایاتِ بی‌کیفر و انواعِ بی‌قانونی‌ها، دیده شده که اسقفان در نامه‌های خود به عنوانِ[=خطاب به] مومنینِ وفادارشان طبق معمول و به‌طور کلی جز به موضوعاتی از قبیل لباسهای دور از عفتِ زنان و فسق و فجورهای علنی در پلاژها و رقص‌های نوظهورِ شهوانی و بحث‌های مبتذل و منافیِ عفت به چیزی نپرداخته‌اند. این خود به کوچه‌ی علی‌چپ‌زدن‌ها از طرف شبانانِ روحانی که همواره مدعیِ هدایت وارشادِ اخلاقیِ گلّه‌ی خویش بوده‌اند فاجعه‌ای غیرقابل‌تحمل بوده و لذا چگونه ماندن در چنین کلیسایی امکان داشته است؟*

*اینیاتسیو سیلونه، ماجرای یک پیشوای شهید، ترجمه‌ی محمد قاضی، صفحات ۴۷ و ۴۸.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

ربنای استاد شجریان

در دورهٔ کارشناسی، در دانشگاه تهران، استادمان محمدرضا شفیعی کدکنی دربارهٔ قدرتِ نفوذِ هنر می‌گفتند:
احسان طبری، که بیش‌از پنجاه سال مارکسیست بود، گفته‌بوده: در ماه رمضان، وقتی دَم افطار «ربنا»ی شجریان را می‌شنوم، خجالت می‌کشم که چرا آن روز روزه نبوده‌ام!
#شجریان #ربنا
@SadeNevisi

🔹اما این قضیه جنبه‌ی طنزآمیزی هم دارد، زیرا علی‌رغمِ همه‌ی این شیرین‌زبانی‌ها درباره‌ی به اصطلاح "قدرتِ نفوذِ هنر" می‌توان از سخن احسان طبری این را دریافت که بالاخره زور هنر نرسید و او ترجیح داد در روزهای ماه رمضان، دمِ افطار خجالت بکشد.🔹

#هومن_پناهنده
@gashthaa

▪️... خوب به خاطر دارم که چگونه سگ دیگری به‌ نام بلانشه را به زندان آوردیم...‌ . بلانشه حیوان عجیبی بود. یک گاری از روی بدنش گذشته و چنان ستون فقراتش را خم کرده بود که اگر‌ از دور وی را در حال دویدن می‌دیدند، خیال می‌کردند دو سگ سفید را دیده‌اند که یکی به دنبال دیگری روان است. به‌علاوه به مرض جرب مبتلا بود. چشمانش قی می‌کرد و دمِ بی‌مویش همیشه آویزان بود. هر قدر که سرنوشت بدو بدرفتاری کرده بود، با سکوت تمام بدان تسلیم شده و رضا داده بود. هرگز رو به هیچ‌کس پارس نمی‌کرد و نمی‌غرید، چنان‌که گویی از این کار ترسیده است. پشت آسایشگاه‌ها می‌زیست و قسمت اعظمِ غذایش نان بود. اگر یکی از زندانیان بدو نزدیک می‌شد، پیش از آنکه کاملاً نزدش برسد، بلانشه خود ادب و احترامش را نشان می‌داد و روی پشت خود می‌غلتید چنان‌که گویی می‌خواهد بگوید: " هر کاری می‌خواهی با من بکن، خواهی دید که من از خود دفاع نخواهم کرد! " و هر زندانی که بلانشه در برابرش غلتی می‌زد، می‌پنداشت وظیفه دارد لگدی به سویش پرتاب کند. " اوه! حیوان کثیف! " اما بلانشه شکایتی از این بابت نمی‌کرد؛ فقط اگر درد خیلی شدید بود، فریادی شکایت آمیز بر می‌کشید و زود خاموش می‌شد. بلانشه در برابر بولو یا هر سگ دیگری نیز که پشت دیوار قلعه به جستجوی طعمه می‌آمد، بر خاک می‌غلتید. حتی وقتی که یک سگِ پاسبانِ بزرگ پارس‌کنان خود را به روی او می‌افکند با حقارتِ تمام روی زمین پهن می‌شد. باید چنین پنداشت که سگان اظهارِ حقارت و احترام هم‌جنسان خود را دوست می‌دارند، زیرا سگ پاسبانِ خشمناک، به‌زودی آرام می‌شد و با حالتی اندیشناک در برابر این حیوان ناچیزی که روی زمین جلوی پایش دراز کشیده و پاها را به هوا کرده‌ است می‌ایستاد، سپس آرام و با کنجکاوی مشغول بو کردنِ تمام اطراف و جوانبِ این حیوان می‌شد. شاید بلانشه با ترس و لرز نزد خود چنین فکر می‌کرد: " آیا این راهزن مرا گاز خواهد گرفت؟ " اما سگ پاسبان پس از آنکه وی را با دقت و مواظبت می‌بویید، ترکش می گفت، زیرا در وی هیچ چیز که قابل حس کنجکاوی باشد نیافته بود. بلانشه در همان لحظه از جا می‌جست و روی پای خود می‌ایستاد، و چون اختیارش را به دست آورده بود از نو خود را میان دسته‌ی سگان دیگری می‌انداخت و به تعقیب ماده سگی غیرمشخص می‌پرداخت. این حیوان با آنکه از پیش اطمینان داشت هرگز آشنایی و رابطه‌ی نزدیکی با ماده‌سگ پیدا نخواهد کرد، باز از دور سگ ماده را تعقیب می‌کرد، چنان‌که گویی در این کار نوعی تسلی و دلخوشی می‌یافت. اما از شرافتمندی نیز جز اطلاع بسیار مبهم و ناچیزی نداشت. وی که هرگونه امید نسبت به آینده را از دست داده بود، فقط از پر کردن شکم خود خوشوقت می‌شد و دیگر هیچ. من یک بار خواستم وی را نوازش کنم. این امر برایش به‌قدری تازه و به‌قدری نامنتطر بود که یک‌مرتبه چهار دست‌و پایش را به زمین نزدیک کرد، تمام بدنش لرزید و از روی رضایت غرش بلندی کرد. این امر مرا به رحم آورد و از آن به بعد غالباً او را می‌نواختم. او نیز تا مرا می‌دید، از مسافتی بسیار دور، شکایت‌های گریه‌آلودش را آغاز می‌کرد.*▪️

* فدور داستایوسکی، خاطرات خانه‌ی مردگان، ترجمه‌ی محمد جعفر محجوب، چاپ ۱۳۶۸.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔆فرهنگ فنلاند؛ عید پاک

💎عید پاک یکی از مهم‌ترین تعطیلات در سال مسیحی است . به عید پاک، در انگلیسی Easter (ایستر) گفته می‌‌شود. این عید امسال در ماه آوریل جشن گرفته میشود و جمعه و دوشنبه پیش رو تعطیلات رسمی هستند.

💎 به این ایام در زبان فنلاندی pääsiainen گفته می شود .

💎قبل از عید پاک عید یکشنبه نخل ریزان می باشد. در این روز بچه هایی که لباس جادوگر پوشیده اند با همراه داشتن ترکه های بید تزیین شده به خانه مردم رفته و همزمان شعری را برای آنها می خوانند. به آنها معمولا یک هدیه کوچک از قبیل مقداری شیرینی و شکلات داده میشود.

💎در ایام عید پاک معمولا گوشت گوسفند، تخم مرغ های شکلاتی مخصوص عید پاک و پودینگ مخصوص عید پاک به نام Mämmi را میخورند. این پودینگ شباهت زیادی به سمنو دارد. در این ایام سبزه هم سبز می کنند.

💎یکی از نمادهای عید پاک، تخم مرغ رنگ شده است. از دیگر نمادهای آن، خرگوش است. در باور مردم، خرگوش‌ها در این روز وارد لانه مرغ‌ها می شوند و تخم‌مرغ‌های آنها را می‌دزدند. بنابراین مردم تلاش می‌کنند با رنگ‌آمیزی تخم مرغ‌ها آن‌ها را از دید خرگوش‌ها پنهان کنند. طبق یک سنت قدیمی، تخم مرغ ها رنگ شده و به آن Easter Egg گفته می‌شود.

💎در روز عید پاک ، افرادی که به آن‌ها Easter Bunny گفته می‌شود ( و معمولاً در لباس خرگوش ظاهر می‌شوند)، تخم‌مرغ‌های روز عید را در جاهایی مخفی می‌کنند و بچه‌هایی که در مراسم شرکت کرده‌اند، سبد به دست، دنبال این تخم‌مرغ‌ها می‌گردند و آن‌ها را پیدا می‌کنند و در نهایت تخم‌مرغ‌های شکلاتی یافت‌شده را بین افراد تقسیم می‌کنند.

💎تخم‌مرغ در فرهنگ مسیحی و البته در بسیاری از کشورها و فرهنگ‌های دیگر نماد آغاز یک زندگی جدید است، همانطور که یک جوجه پرنده با شکستن تخم‌مرغ و خارج شدن از آن، زندگی جدیدی را شروع می‌کند. تقارن عید پاک با آغاز فصل بهار و زمان زايش دوباره طبيعت تداعی فلسفه رستاخيز است.

💎بسیاری در این ایام خانه تکانی هم می کنند و با جشن گرفت این ایام به استقبال بهار می روند.


https://ibb.co/4gSdYXM
🌐رسانه فارسی‌زبانان فنلاند،🇮🇷🇦🇫🇹🇯، «سینا نیوز»

🇫🇮t.me/SinaNewsFinland

فیلمی کمیاب از میدان توپخانه‌ی تهران در سال ۱۳۰۶ خورشیدی!

🆔 @Archpol

✅ از فقر به ثروت

🔹گذار جوامع از فقر به ثروت و فراوانی مادی تکاپوی عمدتاً درون کشوری است: تکاپویی که حال و هوای سیاسی-اجتماعی دارد و تلاشی برای بهره‌برداری از فرصت‌های اقتصادی است. پل کولیر (اقتصاددان توسعه انگلیس و استاد دانشگاه کالج سنت آنتونی آکسفورد) در دوره آموزشی «از فقر به ثروت»، بحث و تحلیل را از جامعه‌ای آغاز می‌کند که هیچ‌کس هیچ قدرتی ندارد، یعنی بی‌حکومتی حاکم است.

🔹«از فقر به ثروت»، دنبال پاسخی برای این پرسش است که چرا دولت‌های قوی فقط در برخی مناطق جهان پدیدار شدند و در دیگر مناطق پدیدار نشده‌اند؟ سپس با بررسی فرهنگ جوامع پاسخی برای این پرسش فراهم می‌کند که چگونه هویت‌ها، هنجارها، روایت‌ها و شبکه‌های اجتماعی بر مسیر توسعه هر جامعه تاثیر می‌گذارند؟ هدف اصلی این دوره آموزشی پاسخ دادن به این پرسش است که چگونه جوامع فقیر ثروتمند می‌شوند و بر موانع ثروتمند شدن غلبه می‌کنند؟

🔹مرکز توانمندسازی حاکمیت و جامعه در راستای تدوین مبانی نظری توانمندسازی حکومت و جامعه، اقدام به ترجمۀ این دورۀ آموزشی و برگردان کلیپ‌های سه ماژول اول آن به زبان فارسی کرده که در این بخش در دسترس علاقمندان قرار گرفته است. با مراجعه به لینک زیر می توانید به 18 کلیپ ماژول اول دسترسی داشته باشید:

https://iran-bssc.ir/from-poverty-to-prosperity/
https://t.me/IranBSSC

ایران با امواج تورم جهانی چه خواهد کرد؟

عطا بهرامی اقتصاد‌دان:

◻️رکورد تورم ۴۰ ساله شکسته شده و هم در آمریکا و هم در اروپا نرخ تورم از ۷ درصد فراتر رفته است.

◻️وقتی تورم ما پایین و مثلا نظیر کشوری همچون ژاپن باشد که نزدیک صفر و حتی منفی است، اساسا ۸ درصد تورم جهانی چندان ما را تکان نمی‌دهد.

◻️وقتی خودِ ما در بهترین حالت ۴۱ درصد تورم داریم، باید بپذیریم که چالش اصلی کشور ما، «داخلی» است.

◻️اگر وضعیت اقتصاد داخلی اصلاح شود، ما تکان چندانی نمی‌خوریم، اما اگر با فرمان کنونی ادامه دهیم و تورم‌های جاری نیز به آن اضافه شود، به نظر من شرایط برای کشورمان خطرناک خواهد شد./فرارو

https://fararu.com/fa/news/544581
@Fararunews

لطفا حجاب را اجباری کنید!

✍یاسرعرب

1: با همسرم به مرکز انیمشین سازی صبا وابسته به صدا و سیما رفته‌ایم. جلوی در نگهبانی ما را متوقف می‌کند و شرط ورود خانم را داشتن چادر عنوان می کند!. داخل، جلسه مهمی داریم و فرصت بگو مگو نیز نداریم. به رابط داخل تماس گرفته و مشکل را عنوان می کنیم. تا رابط مان بیاید من به همسرم نگاه می کنم که ببینم کجای سر و وضعش حتی ذره ای غیر اسلامی است؟ چیزی به خاطرم نمی رسد. از حراست علت را سوال می کنم. کوتاه جواب می دهد: «دستور است». رابطمان خود را چادر به دست، دم در می‌رساند. پوشش خودش مانتویی برازنده و پوشیده است! چادر را به همسرم می‌دهد! برایمان جای سوال است که پس چرا ایشان که خود از داخل آمده چادر به سر ندارند؟ همسرم از گیت بانوان عبور می کند و وارد حیاط می شویم. خانم میزبان با لحنی دلجویانه توضیحاتی می‌دهد که بسیار عجیب است! از حیاط می گذریم و وارد ساختمان تولید می‌شویم. اینجا هر خانمی پوشش دلخواه خود را دارد. محل اجباری بودن چادر ورودی گیت تا بیست متر بعدش است! چرا؟ چون دستور به حراست این شرط ورود است! نه هیچ جای دیگر.. به همین مسخره گی! شما با یک چادر قرضی از در عبور میکنی و چادر را کنار میگذاری و در تمام طول روز به کارت میرسی! بعد هم هنگام خروج با همان حراست محترم بدون چادر خداحافظی کرده و آرزوی توفیق روز افزون برایش داری! او هم همچنین...

2: نیمه شب است و حسنا تب کرده. نزدیک ترین بیمارستان توی محل اسکان مان بیمارستان بقیه الله وابسته به سپاه است. دم درب ورودی خانمی است که اجازه ورود همسرم را بدون چادر نمی دهد!. با تعجب کمی مستقیم توی لنز دوربین نگاه می کنیم! همسرم می گوید اینجا اصل بر درمان مریض است، یا پوشاندن چادر؟ خانم حراستی که گویا خودش هم متوجه تفاوت بین انسانیت و دستور من در آوردی است سرش را پایین می اندازد و زیر لب می گوید: «بفرمایید داخل!» داخل بیمارستان تمام پرستاران همان روپوش سفید ساده را دارند و خبری از چادر اجباری نیست!. فاطمه دختر سیزده ساله ام با ماست. کسی به حجاب او کاری نداشت. حسنا تزریق دارد. مادرش او را به بخش تزریقات برده. من و فاطمه روی صندلی منتظر نشسته ایم. فاطمه بی مقدمه توی گوشم می گوید: «بابا من در آینده دلم نمی خواهد چادر بپوشم!» جوابی به او نمی دهم.

3: به حرم مطهر شاهچراغ رفته ایم. هیچ تابلویی جلوی در ورودی نشان دهنده‌ی اجبار پوشش چادر نیست! اما خدمه خانم اجازه ورود بدون چادر را به بانوان نمی دهند! حتی اگر بهترین حجاب را داشته باشید! مثل مشهد هم نیست که چادر امانی تدبیر شده و موجود باشد. البته این غافلگیری کاسبی را هم برای زنانِ مستضعف رقم زده تا با آوردن چادر خانگی و کرایه دادن به مسافران از همه جا بی خبر! رزق لایموتی برای خود دست و پا کنند!

4: اولین روز ورود به زندان است. با تیم تولید به نگهبانی مراجعه کرده ایم. حجاب مسئله نیست! برای مجری خانم باز هم این چادر است که الزامی است. من هم باید حجابم را رعایت کنم! چرا که تیشرت آستین کوتاه (تا روی آرنج) دارم. از نگهبان می پرسم که این چطور قانون من درآوردی است؟ با فوت کردن هوا با من همدردی می کند و با افسوس می گوید: «چه می شود کرد؟ قانون است!» راهکار هم دارند! یک خیاطی همسایه نزدیک نگهبانی است. مردان باید به آنجا رفته و ضمن گرو گذاشتن کارت ملی! یک پیراهن کرایه کنند. من هم چنین می‌کنم و وارد زندان می شوم. اولین جلسه مان با مسئول حفاظت زندان است. بعد از گذشتن از نگهبانی پیراهن را در میاورم و به دستم می‌گیرم. تذکر شرایط افراطی ورود به زندان مسئول حفاظت را مجبور می کند از تئوری گلابی! استفاده کند. (مبدع این تئوری نادر قاضی پور است) او توضیح می دهد که این دستور برای جلوگیری از ورود اشخاصی است که ممکن است روی دستشان خالکوبی داشته باشند! او سعی می‌کند چهره ی قوانین من در آوردی شان را تلطیف کند. از فردا، با تماس مسئول حفاظت نه من با پیراهن وارد می شوم و نه مجری خانم ما با چادر!

به دغدغه های امثال حجت الاسلام زائری فکر می‌کنم که مسئله اش چاره جویی از حجاب اجباری است! با خودم می‌گویم حجاب اجباری که هیچ، کاش کمی متوجه منزجر شدن مردم با این دستور من در آوردی چادر اجباری می شدیم! کاش فقط این حجاب بود که اجباری بود...

پ.ن: عکس متعلق به ورودی حرم شاهچراغ و خانمهایی است که به زائرین غافلگیر شده چادر کرایه می دهند!


@yaser_arab57

http://uupload.ir/files/eckq_photo_۲۰۱۷-۰۸-۱۱_۲۱-۴۰-۵۲.jpg

✅تذکر مهم ربيس دفتر دانشگاه پزشكي تبريز به ساير معاونين و مدیران:
تا پايان ماه رمضان در ابتدای نامه ها‌تون به رئیس دانشگاه بنویسید؛

با سلام و آرزوي قبولي طاعات و عبادات‌

#تحلیل_زمانه
🌎 @TahlilZamane