💠💠💠💠💠💠
لینک های مختلف برنامه شماره‌ ۱۰۶۴ گنج حضور
💠💠💠💠💠💠
 
🔵 شکل‌های هندسی این برنامه
 
🔵 غزل اصلی  برنامه ۱۰۶۴
 
🔵 فایل صوتی و تصویری و شروع بخش اول برنامه ۱۰۶۴
 
🔵 فایل صوتی و تصویری و شروع بخش دوم برنامه ۱۰۶۴
 
🔵 فایل صوتی و تصویری و شروع بخش سوم برنامه ۱۰۶۴
 
🔵 فایل صوتی و تصویری و شروع بخش چهارم برنامه ۱۰۶۴

 
🔵 فایل WORD و PDF متن کامل برنامهٔ شمارهٔ ۱۰۶۴
 
🔵 فایل WORD و PDF متن کامل پیغام‌های تلفنی برنامه ۰-۱۰۶۴ (روز چهارشنبه)
 
🔴 فایل WORD و PDF متن کامل پیغام‌های تلفنی برنامه ۱-۱۰۶۴ (روز جمعه)
 
🔵 فایل WORD و PDF متن کامل پیغام‌های تلفنی برنامه ۲-۱۰۶۴ (روز سه‌شنبه)
 
🔴 فایل WORD و PDF متن کامل پیغام‌های تلفنی برنامه ۳-۱۰۶۴ (روز جمعه)
 
🟩 فایل‌های PDF متن کامل برنامه ۱۰۶۴ با لینک ابیات و آیات به «فایل اصلی تصویری و صوتی» در سایت گنج حضور
WWW.PARVIZSHAHBAZI.COM
 
🔵 لینک متن کامل تمامی برنامه های موجود در کانال
 
🟠🔴🟣🟢⚪️

🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۲۵۲۰)
 
گر آبت بر جگر بودی، دلِ تو پس چه کاره‌ستی؟
تنت گر آن‌چنان بودی که گفتی، دل‌نگاره‌ستی
 
وگر بر کار بودی دل، درونِ کارگاهِ عشق
ملالت بر برونِ تو نمی‌گویی چه کاره‌ستی؟
 
غنیمت دار رمْضان را، چو عیدت روی ننموده‌ست
ز عیدت گر کنارستی، ز غم جان بر کناره‌ستی
 
چو روشن گشتی از طاعت، شدی تاریک از عصیان
دلِ بیچاره را می‌دان که او محتاجِ چاره‌ستی
 
وگر محتاجِ این طاعت نماندستی دلِ مسکین
ورای کفر و ایمان، دل همیشه در نظاره‌ستی
 
تو گویی جانِ من لعل است، مگر نَبْوَد بدین لعلی
ز تابش‌هایِ خورشیدش مبُر، گو سنگِ خاره‌ستی
 
به گردِ قلعهٔ ظلمت نماندی سنگ یک‌پاره
اگر خود مَنجَنیقِ صوم دایم سویِ باره‌ستی
 
بزن این مَنجَنیقِ صوم قلعهٔ کفر و ظلمت بر
اگر بودی مسلمانی، مؤذّن بر مناره‌ستی
 
اگر از عیدِ قربانِ سرافرازان بدانندی
نه هر پاره ز گاوِ نَفْس آویزِ قَناره‌ستی
 
اگر سوزِ دلِ مسکین بدیدی‌ای از این لقمه
ز بهرِ ساکنی سوزَش، شکم‌‌سوزی هماره‌ستی
 
در اوّل منزلت این عشق با این لوت ضدّانند
اگر این عشق‌باره‌ستی چرا او لوت‌باره‌ستی؟
 
همه عالم خر و گاوان به عیش اندر خزیدندی
اگر عاشق بُدی آن‌کس که دایم لوت‌خواره‌ستی
 
اگر دیدی تو ظلمت‌ها ز قوّت‌هایِ این لقمه
ز جورِ نَفْسِ تَردامن گریبان‌هات پاره‌ستی
 
به‌تدریج ار کُنی تو پی خرِ دجّال از روزه
ببینی عیسیِ مریم که در میدان سواره‌ستی
 
اگر امرِ تَصُومُوا را نگه داری به امرِ رب
به هر یا رب که می‌گویی تو، لبّیکت دوباره‌ستی
 🌸🌸🌸
 
دل‌نگاره‌: دارای صُوَر و نقوش قلبی، نقش دل‌کِشَنده
مَنجَنیق: سنگ‌انداز، آلتی که در جنگ‌های قدیم برای پرتاب کردن سنگ یا گلوله‌های آتش به‌کار می‌رفته.
صوم: روزه گرفتن، روزه
باره‌: حصار، قلعه
آویز: آویخته، آویزان
قَناره‌: چوب یا آهنی که قصّابان از آن گوشت آویزان کنند.
هماره‌: دائم، پیوسته
لوت: غذا، طعام
عشق‌باره‌: عاشق‌پیشه
لوت‌باره‌: حریص، شکم‌باره
لوت‌خواره‌: کسی که غذاهای لذیذ خورَد.
جور: جفا، ستم
تَردامن: [مجاز] بدکار، گناهکار
پی کردن: رگ و پی پا را قطع کردن، عاجز کردن
تَصُومُوا: اشاره به سورهٔ بقره (۲)، آیهٔ ۱۸۴
لبّیک: فرمانت را ایستاده‌ام، جواب دادن، امرِ تو را اطاعت می‌کنم.
 
«... وَأَنْ تَصُومُوا خَيْرٌ لَكُمْ ۖ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ.»
«… و اگر می‌خواهید بدانید، بهتر آن است كه خود روزه بدارید.»
(قرآن کریم، سورهٔ بقره (۲)، آیهٔ ۱۸۴)

برنامه ۱۰۶۴ تصویری، بخش اول-برای اینترنت کم سرعت

🔗 t.me/GanjeHozourTasviri

فایل صوتی بخش اول برنامهٔ ۱۰۶۴
(دانلود با فرمت mp3)

🔗 t.me/GanjeHozourTasviri

با سلام و احوال‌پرسی برنامهٔ گنج حضور امروز را با غزل شماره ۲۵۲۰ از دیوان شمس مولانا شروع می‌کنم.
 
گر آبت بر جگر بودی، دلِ تو پس چه کاره‌ستی؟
تنت گر آن‌چنان بودی که گفتی، دل‌نگاره‌ستی
 
وگر بر کار بودی دل، درونِ کارگاهِ عشق
ملالت بر برونِ تو نمی‌گویی چه کاره‌ستی؟
 
غنیمت دار رمْضان را، چو عیدت روی ننموده‌ست
ز عیدت گر کنارستی، ز غم جان بر کناره‌ستی
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۲۵۲۰)
 
دل‌نگاره‌: دارای صُوَر و نقوش قلبی، نقش دل‌کِشَنده
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
توجه می‌کنید که مولانا مرکز انسان را که باید خود زندگی باشد، خود خداوند باشد، به دل تشبیه می‌کند. و جگر تمام آن چیزهایی است که تازه ساخته شده. یعنی ما که از جنس زندگی هستیم و می‌آییم در این جهان تن می‌سازیم، فکر می‌سازیم، هیجان می‌سازیم، همهٔ این‌ها را می‌سازیم، این‌ها جگر‌اَند. پس هر چیزِ خلق‌شده که پس از ورود به این جهان ساختیم ما، عرض کردم از جمله بدنمان و فکرهایمان و جان ذهنی‌مان و ترکیب این‌ها، همهٔ همانیدگی‌ها، همهٔ دردهایمان، این‌ها همه جگر‌اَند.
 
و دارد می‌پرسد اگر آن چیزی که تو برای زندگی لازم داری یعنی آب، آب یعنی هشیاری، خرد، عشق، گرمای عشق، هر چیزی که برای زندگی لازم است که در شکل‌ها چهارتا از این‌ها را ما نشان می‌دهیم؛ حس امنیت، خرد، حس هدایت، قدرت‌. می‌گوید اگر این‌ها در چیزهای خلق‌شده بود، دراین‌صورت دل تو پس چه‌کاره است؟
 
یعنی اگر قرار بود شما با این چیزهایی که از نو ساخته‌ شده، این‌ها را مبنا قرار بدهید، مخصوصاً فکرهایتان را، با این‌ها همه‌چیزتان را اداره کنید و از آن گرما بگیرید، زندگی بگیرید، خوشبختی بگیرید، مثلاً از تصویر ذهنی انسان‌ها خوشبختی بگیرید، گرمای زندگی بگیرید، پس دل تو که همان خداوند است، آن چه‌کاره است؟ یعنی هیچ‌کاره. یعنی تو داری اشتباه می‌کنی. درست است؟
 
و اگر آن‌طور که تو می‌گویی، یعنی من‌ذهنی می‌گوید، انسان معمولی می‌گوید، «تَنَت گر آن‌چنان بودی که گفتی»، اگر تو می‌گویی نه، من این تنم را، همهٔ این‌ها را تن می‌نامد، هر چیزی که ما درست کردیم. درست است؟ و اگر آن‌طور که تو می‌گویی، آن‌طور بودی، یعنی اگر آن‌طور باشی که هستی، یعنی تمام این چیزهای ساخته‌شده، این‌ها مرکز تو است.
 
کما این‌که می‌بینی همانیدگی‌هایمان، دردهایمان و بالاخره من‌ذهنی‌مان مرکزمان است، و عقلِ آن را به‌کار می‌بریم و آن عقل جزوی است. و می‌دانید این از شعور کافی برای زندگی ما برخوردار نیست. بعضی موقع‌ها در جهان مادی موفق می‌شود، بعضی موقع‌ها شکست می‌خورد. بعضی موقع‌ها همانیدگی‌ها را به‌دست می‌آورد، بعضی موقع‌ها نمی‌تواند. عقل جزوی است اسمش.
 
 عقلِ جُزوی گاه چیره، گَه نگون
عقلِ کلّی ایمن از رَیبُ‌الْمَنُون
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ١١۴۵)
 
نگون: سرنگون
رَیبُ‌الْمَنُون: حوادثِ ناگوارِ روزگار
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
 
رَیبُ‌الْمَنُون یعنی حوادث ناگوار. یعنی این‌که بعضی موقع‌ها عقل جزوی موفق می‌شود، بعضی موقع‌ها شکست می‌خورد، ولی از مصیبت‌های حوادث ناگواری که وجود دارد، از آن‌ها نمی‌تواند جان سالم به‌ در ببرد.
 
به‌عبارت دیگر می‌گوید نمی‌شود جگر دل ما باشد. در حالتی‌ که جگر و چیزهایی که ساخته‌ایم ما، این‌ها مرکز ما است و از این‌ها زندگی می‌خواهیم. مثلاً ما از همسرمان، از پولمان و از مقاممان خوشبختی می‌خواهیم، زندگی می‌خواهیم، کیفیت می‌خواهیم. «دل‌نگاره‌ستی» یعنی این‌که دل تو پر از نقش و نگار است، آدمی هستی که مرکز تو پر از نقش و نگار است. درست است؟ تصویر است.
 
پس این بیت می‌گوید به‌طور غیرمستقیم آن چیزی که برای زندگی می‌خواهیم، در چیزهای خلق‌شده به‌وسیلهٔ ما نیست یا به‌وسیلهٔ زندگی در ما نیست. مثلاً در بدنمان نیست که این‌همه ما ستایشش می‌کنیم، در مکان‌ها نیست، در زمان‌ها نیست، در هر چیزی که ذهنمان نشان می‌دهد. جگر درواقع همان چیزی است که ذهنمان نشان می‌دهد، در این‌ها نیست، درحالی‌که ما از این‌ها می‌خواهیم. بنابراین این‌ها آمده مرکزمان و مرکزمان پر از نگاره است. و می‌بینید دل‌نگاره بودن را مولانا می‌گوید این خیلی خطرناک است. ما باید یک علاجی برای این کار بکنیم.
 
خود شما هم این سؤال را می‌توانید بکنید که تمام این کائنات را و هر چیزی در این زمین را عقل کل اداره می‌کند، خداوند اداره می‌کند. خب اگر قرار باشد که من را همین عقل من و چیزهایی که یاد گرفتم که برای من مهم است، این‌ها اداره کنند، پس خداوند و زندگی چه‌کاره است؟ من آن را بیکار کردم و با مرکز پر از تصویر زندگی می‌کنم. پس این غلط است. من باید خودم را با فضاگشایی در جهت ادارهٔ خرد زندگی قرار بدهم، به‌جای این‌که عقل من‌ذهنی‌ام من را اداره کند. و در بیت دوم می‌گوید:
 
🔟6️⃣4️⃣ ۱ 🔟6️⃣4️⃣

وگر بر کار بودی دل، درونِ کارگاهِ عشق
ملالت بر برونِ تو نمی‌گویی چه کاره‌ستی؟
🌺(مولوی، دیوان شمس، غزل ۲۵۲۰)

می‌گوید نگاه کن به خودت، می‌بینی پر از غم و غصه هستی، نگرانی هستی، اضطراب داری، حسود هستی. این‌ها چه هستند؟ ملالت‌اند. پژمرده هستی. و اگر این دل تو که نگاره است، واقعاً در کارگاه عشق یعنی درونِ فضای گشوده‌شده به‌وسیلهٔ خداوند اداره می‌شد، «وگر بر کار بودی دل» یعنی همین دلِ پر از تصویرِ تو به‌وسیلهٔ خداوند اداره می‌شد، پس نمی‌شود. درست است؟ «کارگاه عشق» می‌دانید این فضای گشوده‌شده است. و می‌بینید که این گشوده شدن فضا را ما مرتب رویش تأکید داریم.

«وگر بر کار بودی دل» یعنی اگر دلِ پر از تصویر شما می‌توانست به‌وسیلهٔ خداوند اداره بشود، دراین‌‌صورت این «ملالت»، این غم و غصه، تو نمی‌گویی در برونِ من، برونِ من همین جگر من است، در ذهن من، در بدن من «چه‌ کاره‌ستی؟» یعنی چرا من غمگینم؟

می‌دانید ذهن من بیرون است دیگر، تن من بیرون است دیگر. اصل من اَلَست است، اصل من امتداد خداوند است یا هم می‌توانید بگویید هشیاری است، روح من است. درست است؟ آن چیزی که از زندگی جدا شده آمده، زندگی من آن است. اگر واقعاً من آن هشیاری بودم، امتداد خداوند بودم و خداوند من را اداره می‌کرد، دراین‌صورت خداوند غم و غصه هم آفریده؟ نگرانی هم آفریده؟ اصلاً برایش مهم است چه اتفاقی می‌افتد؟ نه.

پس بنابراین این دل من که پر از تصویر است، در کارگاه عشق کار نمی‌کند، بیرون از آن کار می‌کند و به‌وسیلهٔ من، من‌ذهنی من، کار می‌کند. برای همین این‌همه ملالت و غم و غصه در وجود من وجود دارد. یادمان باشد خداوند غم و غصه به ما نمی‌دهد. این ادارهٔ غلط امور به‌وسیلهٔ ما، به‌وسیلهٔ من‌ذهنی ما، عقل جزوی ما است که این‌همه ملالت را باعث می‌شود.

«ملالت بر برونِ تو». پس یک درون داریم که خود زندگی است، یک برون ما. این برونِ ما است این تن. فکرهای ما برون ما است، هیجانات ما مثل خشم و ترس و خوشی‌های ذهنی و این‌ها، این‌ها همه بیرون است. جان ذهنی ما هم بیرون است، هر چیزی که جگر است، خلق شده و ملالت را در آن ما تجربه می‌کنیم البته. اگر الآن دل اصلی ما خداوند بود، این ملالت را ما تجربه نمی‌کردیم.

«ملالت بر برونِ تو نمی‌گویی چه کاره‌ستی؟» تو نمی‌گویی این غم و غصه در من چه‌کار می‌کند اگر خداوند من را اداره می‌کند؟ پس خداوند من را اداره نمی‌کند، برای این‌که دل من پر از تصویر است، مرکز من پر از تصویر است. مرکز من پس پر از تصویر نمی‌تواند باشد.

حالا، حالا که این‌طوری شده، می‌گوید «غنیمت دار رمْضان را»، رمْضان یعنی رمَضان. درست است؟ برای قافیه می‌خوانیم رمْضان. منتها منظورش همین ماهِ روزه نیست، منظورش پرهیز است. پرهیز یعنی نیاوردن چیزهای ذهنی به مرکز یا استفاده نکردن از ابزارهای من‌ذهنی. که می‌دانید وقتی ما وارد این جهان می‌شویم، با چیزها همانیده می‌شویم و از فکر آن‌ها مرتب رد می‌شویم و یک تصویر ذهنی پویا می‌سازیم که آن من‌ذهنی است.

«غنیمت دار رمْضان را»، غنیمت دار یعنی قدرش را بدان، از آن استفاده کن. اولاً می‌دانید که عمر کوتاه است، ثانیاً معلوم نیست ما چقدر عمر داریم. ثالثاً این یک چیز باارزشی است پرهیز، که از ابزارهای من‌ذهنی‌ات استفاده نکنی. به‌عبارت دیگر جگرت را دل ندانی. پرهیز کنی از آوردن هر چیزی که ذهنت نشان می‌دهد به مرکزت، یعنی دل را نگاره نکنی.

غنیمت دار پرهیز را، «چو عیدت روی ننموده‌ست». یعنی اگر عید فطرت نشده، عید فطر هم یعنی دیدن ماه، ماه یعنی برای اولین بار شما حس می‌کنید که اِ اِ من من‌ذهنی نیستم، از جنس زندگی‌ هستم. و این کار با نیاوردن چیزها به مرکز و استفاده نکردن از ابزارهای من‌ذهنی که اسمش پرهیز است. پس می‌گوید، درست مثل این‌که می‌گوید غنیمت دار پرهیز را. یعنی ارزش پرهیز را و این ابزار را بدان و از آن استفاده کن. «غنیمت دار» یعنی از آن استفاده کن.

البته ما از پرهیز خوشمان نمی‌آید. خواهیم دید در این موجود تازه به‌اصطلاح به‌وجود‌آمده به‌عنوان من‌ذهنی، پرهیز یعنی محرومیت. پرهیز به‌معنی محرومیت نیست که شما از غذا خوردن، نمی‌دانم از این را داشتن، آن را داشتن یا خیلی چیزهای دیگر محروم بمانید. نه، یعنی نیاوردن چیزها به مرکزتان و استفاده نکردن از ابزارهای من‌ذهنی، یعنی من‌ذهنی نساختن، امروز خواهیم گفت یعنی زمان ایجاد نکردن.

🔟6️⃣4️⃣ ۲ 🔟6️⃣4️⃣

و امروز خواهیم دید که هشیاری وقتی وارد این جهان می‌شود، وقتی از پدر و مادر می‌شنود، یک بچه، که چه چیزی مهم است، بله؟ مثلاً پول مهم است، از رفتارشان، از گفتارشان، باور مهم است، اعضای خانواده مهم هستند، با تصویر ذهنی این‌ها همانیده می‌شود، اصطلاحاً می‌گوییم به این‌ها حس هویت تزریق می‌کند و این حس هویت تزریق کردن که درواقع با مقاومت در مقابل آن‌ها صورت می‌گیرد، تایم (زمان :time) ایجاد می‌کند، زمان ایجاد می‌کند.
 
و زمان ایجاد کردن یعنی فرم ایجاد کردن، یعنی پس از ورود به این جهان ما چیزهای مهم را می‌گیریم، فرض کن پول را، تمرکز می‌کنیم، تمرکز روی یک چیزی به‌عنوان امتداد خداوند یا هشیاری که تمام توجه ما می‌رود به آن جسم، یعنی مقاومت و مقاومت ایجاد تایم می‌کند. یک‌دفعه می‌بینید که یک موجودی دارد درست می‌شود که از فکر ساخته شده، یک چیز توهمی است و می‌دانید از آن‌ور که می‌آییم ما به‌عنوان خداوند، مثل آب روان هستیم، همین‌که با یک چیزی برخورد می‌کنیم، تایم ایجاد می‌شود.
 
به‌عبارت دیگر می‌گوییم، اگر ما که از جنس خداوند هستیم، دربارهٔ خداوند فکر کنیم، درباره‌اش، نه خودش بشویم، دو راه دارد، یا خودش می‌شوید یا درباره‌اش فکر می‌کنید. همین‌که درباره‌اش فکر می‌کنید، تایم ایجاد می‌شود، زمان ایجاد می‌شود و این زمان روان‌شناختی است. هر زمان معادل با فرم است، یعنی یک چیز ساخته‌شده است یا هر چیز ساخته‌شده‌ای در زمان است.
 
می‌بینید ما وقتی وارد این جهان شدیم به‌عنوان امتداد خداوند این تن را ایجاد کردیم، تن در زمان است و هر چیزی که در زمان است یک روزی خواهد مُرد، هر چیزی که به زمان می‌افتد. توجه می‌کنید؟
 
صحبت‌ سر این است که ما دراصل به زمان نمی‌افتیم. ما از جنس خداوند هستیم و می‌گوییم ما نباید تایم ایجاد کنیم و پیچیده بشویم بر آن، به زمان بیفتیم و این کار صورت می‌گیرد. توجه می‌کنید؟ این کار با مقاومت صورت می‌گیرد.
 
مقاومت یعنی یک چیزی که ذهن نشان می‌دهد برای شما مهم است و توجه شما را جلب می‌کند و می‌آید مرکزتان و می‌شود مرکز جدید. همین‌که مرکز جدید می‌شود و شما این مقاومت را ادامه می‌دهید، فرم ایجاد می‌شود، زمان ایجاد می‌شود.
 
می‌دانید که ما همیشه در این لحظه هستیم، از جنس خداوند هستیم، خداوند از جنس این لحظه است. اگر قرار باشد زمان ایجاد کنیم، فرم ایجاد کنیم، موهومی است، آن ما نیستیم. درست است؟ آن اسمش همین من‌ذهنی است.
 
پس من‌ذهنی را ما ایجاد می‌کنیم و من‌ذهنی چیزی است در زمان و چون ما آب هستیم، می‌بینید با آب شروع می‌کند، بسیار انعطاف‌پذیر هستیم. می‌توانیم، می‌توانیم و این کار را نمی‌کنیم البته، در قدرت ما هست که زمان روان‌شناختی ایجاد کنیم، زمان ایجاد کنیم و چون آب هستیم خودمان را بکشیم عقب، ما این کار را نمی‌کنیم، برای این‌که به ما یاد می‌دهند که من‌ذهنی اصل شما است که نیست. توجه می‌کنید؟
 
مطلب بسیار مهم این است که وقتی ما از آن‌ور می‌آییم، اجازه بدهید با این شکل‌ها صحبت کنیم. [شکل ۰ (دایره عدم اولیه)] ما وقتی از آن‌ور می‌آییم می‌بینید که این دایرهٔ خالی نشان می‌دهد، ما از جنس خداوند هستیم، از جنس زندگی هستیم، اصطلاحاً می‌گوییم از جنس اَلَست هستیم، حالا از جنس هشیاری هستیم. درست است؟
 
این جنسی که ما آن هستیم قبل از ورود به این جهان، می‌بینید گرمای عشق را از خود خداوند، از خود زندگی می‌گیرد، عقل را از او می‌گیرد. این چهارتا چیز درواقع یک‌ جوری آن کیفیت‌هایی است که ما لازم داریم، عقل و حس امنیت و هدایت و قدرت. و مرکز ما عدم است، مرکز ما عدم است، یعنی ما زمان روان‌شناختی ایجاد نمی‌کنیم، زمان ایجاد نمی‌کنیم، قبل از ورود به این جهان زمان ایجاد نمی‌کنیم، چون چیزی نیست.
 
همین‌که وارد این جهان می‌شویم، شکم مادرمان این تن را می‌سازیم، حالا زمان ایجاد شد. درست است؟ وقتی چیزی ساخته می‌شود و ما آن تو هستیم، زمان ایجاد شده. پس می‌بینید که این تن را ما ساختیم، یک روزی هم خواهد مرد، متلاشی خواهد شد، نمی‌شود جلویش را گرفت. هر چیزی که به زمان می‌افتد باید متلاشی بشود.
 
ولی فقط این تن را نمی‌سازیم، با مقاومت یک تن دیگر می‌سازیم که اسمش را گذاشتیم من‌ذهنی، آن هم ایجاد زمان است. آن من‌ذهنی، نه این تن، آن من‌ذهنی یک چیزی است که از فکر ساخته شده و شما با انتخاب در این لحظه قدرت این را دارید چون آب هستید و بی‌نهایت انعطاف‌پذیری هستید، آن را بسازید و خراب کنید. بسازید، با آن بپیچید، بعد خودتان را باز کنید، دوباره همان بیایید به این لحظه.

🔟6️⃣4️⃣ ۳ 🔟6️⃣4️⃣

اما چون پدر و مادر ما عاشق نبوده‌اند و عشق نداشته‌اند، به ما عشق ندادند، یعنی ما را به‌عنوان زندگی شناسایی نکردند، درنتیجه ما را به‌صورت فرم، همین زمان روان‌شناختی شناسایی کردند، ما یک چیزی ساختیم به‌نام من‌ذهنی، چون آن‌ها هم من‌ذهنی ساخته‌اند برای خودشان با آن کار می‌کنند، همیشه می‌گویند ناظر جنس منظور را تعیین می‌کند، به‌عنوان ناظر ما را به‌عنوان من‌ذهنی شناختند.

شاید مهم‌ترین اعتراضی که یک کودک دو سه‌ساله می‌کند به پدر و مادرش این است که می‌گوید من را چرا به‌صورت زندگی شناسایی نمی‌کنید؟ من از جنس خدا هستم، چرا من را به‌صورت فرم می‌بینید؟ ولی خب آن توانایی بیان را ندارد، ولی گِله‌مند است از این‌که هنوز از جنس زندگی است، انعطاف‌پذیر است بچهٔ دوساله، سه‌ساله، پنج‌ساله، تا می‌آید می‌شود ده دوازده‌ساله، بالاخره ما از آن یک‌ دانه یا من‌ذهنی می‌سازیم یا کمک می‌کنیم می‌گوییم که شناسایی می‌کنیم به‌صورت عشق.

این‌که می‌گوییم پدر و مادر ما به ما عشق ندادند، عاشق نبودند معنی‌اش این نیست که برگردیم آن‌ها را ملامت کنیم. داریم یک عیب کلی در جهان را می‌گوییم، یک اِشکال را می‌گوییم، یک نقص را می‌گوییم که ما داریم. ما دنبال عشق می‌گردیم، همین آب، آب که می‌گوید ها! ما تشنهٔ این هستیم که بیاییم دوباره از آن آبِ زندگی بخوریم که از زندگی می‌توانیم بگیریم. باید توجه کنیم.

حالا اجازه بدهید این یک ذره جلو برویم. [شکل ۰ (دایره عدم اولیه)] پس می‌بینیم به‌صورت امتداد خدا هستیم ما قبل از ورود به جهان اصطلاحاً می‌گوییم ما از جنس «اَلَست» هستیم. همیشه این واژهٔ اَلَست را می‌گوییم. اَلَست، معنی‌اش این است که ما از جنس زندگی هستیم و یک معنی‌اش این است که ما باید همیشه از این جنس باشیم، نمی‌توانیم جنس دیگر بشویم.

به‌عبارت دیگر ما قول دادیم به زندگی یا خداوند که همیشه مرکز ما خداوند باشد، همیشه این جنسیت را حفظ کنیم. این را می‌گویند وفا به عهد، وفا به اَلَست. و بنابه این اَلَست، اصلاً اتفاقات و آن چیزی که اتفاق می‌افتد برای ما مهم نیست، برای ما مهم این است که همیشه این جنسیت را نگه داریم، همیشه از جنس این لحظه باشیم و این را ما می‌دانیم. می‌دانیم که باید وفادار باشیم به اَلَست و با ابیات مولانا درضمن شما می‌دانید که هر موقع این جنسیت را ما از دست می‌دهیم موقتاً وقتی من‌ذهنی درست می‌کنیم، تنبیه می‌شویم، اصطلاحاً است جفا می‌آوریم.

چون جفا آری، فرستد گوشمال
تا ز نقصان وارَوی سویِ کمال
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۳۴۸)

گوشمال: گوشمالی، تنبیه، تأدیب
نقصان: کمی، کاستی
وارفتن: برگشتن، بازگشتن
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖

همین‌که ما می‌آییم همانیده می‌شویم، مرکزمان جسم می‌شود، گوشمال می‌آید، [شکل ۱ (دایره همانیدگی‎ها)] یعنی تنبیه می‌آید، یک تنبیه‌های مختصری که همین خشم و ترس و این‌ها، همین گوشمال‌ها است تا از این نقصان‌، یعنی از این فضایی که ما تایم ایجاد کردیم، زمان ایجاد کردیم در آن پیچیدیم برگردیم برویم به کجا؟ به این فضای گشوده‌شده یا مرکز عدم، دوباره از جنس او بشویم.

یعنی مرتب باید ما این تمرین را بکنیم یا پدر و مادرها به بچه‌هایشان یاد بدهند، چه‌جوری یاد می‌دهند؟ اگر خودشان عاشق باشند، او را به‌صورت زندگی شناسایی می‌کنند. شناسایی بچهٔ دو سه‌ساله به‌صورت زندگی، ناظر جنس منظور را تعیین می‌کند، یعنی این‌که دارید می‌گویید که نپیچ توی این تایمی که ایجاد می‌کنی، برگرد دوباره به اَلَست، وفا بکن، جفا نکن.

و می‌دانید که پس بنابراین گوشمال می‌آید، یعنی درد ایجاد می‌شود. ولی درمان‌های ژاژ این را هم می‌دانید، «خادعِ دردَند درمان‌هایِ ژاژ». یعنی حرف‌ها و رفتار‌های پدر و مادر ما که از جنس من‌ذهنی هستند، آن درد را منحرف می‌کنند. درد یعنی این‌که تو مرکزت جسم است الآن، باید برگردی. درست است؟

پس بنابراین همین‌طور که می‌بینید با این چیزها می‌توانیم همانیده بشویم، چیزهایی که داخل دایره هست مثل باورها، مثل پول، مثل همسر، مثل بچه، مثل پدر و مادر، اعضای خانواده، دوست و علم، نمی‌دانم همه‌چیز که می‌تواند، بتواند به‌اصطلاح برای ما مهم باشد، می‌تواند بیاید مرکز ما این‌ها را با [شکل ۱ (دایره همانیدگی‎ها)] نقطه‌چین نشان می‌دهیم.

🔟6️⃣4️⃣ ۴ 🔟6️⃣4️⃣

حالا این تصویر را می‌بینید، نقطه‌چین‌ها در مرکز ما هست و هر کدام از این نقطه‌چین‌ها را که می‌بینید، ما در مقابلش مقاومت کردیم و ایجاد تایم کردیم. درست است؟ و تایم ایجاد فرم کرده. این فرم جمع شده‌، شده من‌ذهنی. هر کدام از این‌ها یک درد دارد، هر کدام از این‌ها می‌گوید که تو مرکزت دیگر اَلَست نیست، زندگی نیست، و دردها نمایندهٔ این هستند.

اما یک اشکالی که به‌وجود می‌آید این است که قبل از ورود به این جهان ما گرمای عشق و این نورِ خرد را از خود خداوند می‌گرفتیم. وقتی وارد این جهان می‌شویم و اعضای خانواده به ما عشق نمی‌دهند، برای این‌که از جنس من‌ذهنی هستند و ما این‌ها را وارد مرکزمان می‌کنیم، به‌نظر من‌ذهنی ما می‌آید که حالا که پدر و مادرمان عشق نمی‌دهند، خودم هم که جدا شدم از خداوند نمی‌توانم از او عشق بگیرم، پس می‌توانم این نقطه‌چین‌ها را جمع کنم و اگر این‌ها را زیاد کنم، مردم به من عشق خواهند داد. و اگر مثلاً به این مقام برسم، اگر این‌قدر پول داشته باشم، اگر این خانه را بخرم، می‌توانم همان عشقی را که از دست دادم بگیرم، ولی این توهم است.

درنتیجه فرد شروع می‌کند سخت کار کردن، به‌دست آوردن این، به‌دست آوردن آن، جمع کردن آن، آخرسر سرخورده می‌شود؛ یعنی من‌ذهنی نمی‌تواند به این ترتیب عشق پیدا کند و از عشق دور می‌شود. و با هم‌هویت شدن و جمع کردن این‌ها به عشق نمی‌رسد. ممکن است به احترام سطحی مردم برسد یا به نیازمندی مردم برسد، ولی مردم به او عشق نمی‌دهند، اصلاً با من‌ذهنی نمی‌تواند عشق بگیرد.

پس بنابراین این‌که ما نتوانستیم از پدر و مادرمان عشق بگیریم، یعنی توجه کنید ما را به‌صورت زندگی شناسایی نکردند، بعد ما را هدایت کردند برویم چیزها را جمع کنیم تا مثلاً از چیزها بگیریم یا موقعیت‌هایی که به‌دست خواهیم آورد، مثل مثلاً یک مقام بالا، آن موقع مردم به ما عشق بدهند، این هم بعداً می‌فهمیم توهم بوده. باید ما دوباره وفا به اَلَست می‌کردیم، همان جنسی که از اول بودیم آن می‌شدیم. پس همین است که می‌گوید:

اوّل و آخِر تویی ما در میان
هیچِ هیچی که نیاید در بیان
📚(مولوی، مثنوی، دفتر چهارم، بیت ۳۵۰۱)

یعنی اول تو بودی، یعنی قبل از ورود به این جهان، بعداً هم من باید یک کاری کنم برای این دلم، این‌ها را از دلم دربیاورم و از این همانیدگی‌ها جدا بشوم، دوباره تو بشوم. و بعد می‌گوید «خود ندارم هیچ، بِهْ سازد مرا» یعنی این‌هایی که من به‌دست آورده‌ام می‌خواهم از مردم عشق بگیرم، از این چیزها عشق بگیرم، این‌ها حال من را خوب نمی‌کنند. «که ز وَهمِ دارم است این صد عَنا»، این صد‌تا درد و رنج را از وهمِ «داشتن» دارم.

توجه می‌کنید ما به‌عنوان امتداد خداوند چیزی نمی‌توانیم داشته باشیم. آن چیزی که طبق قرارداد ما مالکش هستیم در این جهان در حیطهٔ ذهن است و مجوز موقتی است ما از آن‌ها استفاده کنیم، ما آن‌ها را نمی‌توانیم داشته باشیم. یعنی امتداد خداوند، اَلَست، هشیاری، چیزی نمی‌تواند داشته باشد و اگر چیزی داشته باشد، یعنی تایم ایجاد شده، یک من‌ذهنی ایجاد شده و در آن ذهن با یک ارتباط نَسَبی به یک چیزی وصل شده، مثلاً یک خانه‌ای، به بدنی، که می‌خواهد از آن عشق بگیرد که نمی‌تواند بگیرد. توجه کنید، تمام این‌ها برمی‌گردد به این‌که ما اصلاً از بیرون نمی‌توانیم عشق بگیریم.

«گر آبت بر جگر بودی» یعنی اگر تو می‌توانستی عشق را، گرما را، خرد را از این چیزهای ساخته‌شده و جمع‌شده بگیری، پس دل تو که خداوند است و زندگی است، آن چه‌کاره است؟ یعنی از این‌ها نمی‌توانی بگیری. این موضوع ما را می‌کشاند به این‌که اتفاقات مهم هستند. توجه می‌کنید؟

ما بالاخره به‌وسیلهٔ من‌ذهنی که پدر و مادرمان عشق ندادند، خود ما هم عشق نداریم، من‌ذهنی ساختیم، رفتیم و رسیدیم به یک چیزهایی که رسیدن ما را دل‌زده می‌کند، نرسیدن ما را سرخورده می‌کند. دوتا است، ما داریم می‌رویم چیزها را به‌دست بیاوریم بلکه عشق بگیریم، گرما بگیریم، زندگی بگیریم، حس زنده بودن بکنیم، می‌خواهیم زندگی‌مان کیفیت داشته باشد، نمی‌توانیم، برای این‌که از چیزها می‌خواهیم بگیریم. ممکن است خیلی دیر بشود، بعدها بفهمیم که ما اشتباه کردیم. بهتر است هر‌چه زودتر بفهمیم، در جوانی بفهمیم.

و امروز راجع‌به این موضوع صحبت می‌کنیم که به‌وسیلهٔ ایجاد تایم و فرم، تایم یعنی فرم، فرم یعنی تایم، و انباشتن این‌ها و بزرگ کردن این فرم، ما از زندگی دور می‌شویم و به‌نظرِ این چیزی که ما داریم ایجاد می‌کنیم، اتفاق مهم است.

🔟6️⃣4️⃣ ۵ 🔟6️⃣4️⃣

ولی یک چیزی شما یاد می‌گیرید که این درواقع درست است و از طرف زندگی می‌آید، مولانا می‌گوید. می‌گوید، شما می‌گویید به‌عنوان فرد، برای من اتفاق مهم نیست. برعکسِ اعتقاد من‌ذهنی، برای من اتفاق مهم نیست، چون ما عادت کردیم از اتفاق زندگی بخواهیم، در مقابل اتفاق مقاومت کنیم، چون زندگی می‌خواهیم. بنابراین شما می‌گویید اتفاق مهم نیست.

اگر اتفاق برای شما مهم نباشد و این حقیقت را بتوانید درک کنید، دراین‌صورت فضا باز می‌شود، برای این‌که شما به‌عنوان اَلَست هنوز آن هشیاری هستید. آن هشیاری از بین نمی‌رود، یعنی امتداد خدا نه می‌میرد، نه خیس می‌شود، نه آتش می‌گیرد. ما، اصل ما، من اصلی ما از بین نمی‌رود، آسیب نمی‌بیند. «بر صدف آید ضرر، نی بر گُهَر»، هرچه که ضرر می‌رسد به آن «جگر» است و چیزهایی که ما ساختیم، به آن گوهر اصلی آسیب نمی‌رسد. پس شما هیچ موقع آسیب نمی‌بینید، هیچ موقع ندیدید.

این چیزهای حادث، که همه‌چیز اتفاق است، این بدن اتفاق است، هر فکری می‌کنید اتفاق است. حالا به‌عنوان امتداد خداوند می‌گویید این‌ها برای من مهم نیست، این اتفاقات. مهم چیست؟ من از جنس آن اَلَست باشم، از جنس اولیه باشم. اگر شما این را خوب درک کنید، می‌بینید که به‌عنوان آب، هشیاری، از کنار اتفاقات رد می‌شوید یا فضا باز می‌شود. اصلاً فضا خودش باز می‌شود.

اگر شما این موضوع را درک کنید که اتفاق برای من مهم نیست، معتبر است البته، مهم نیست، چون مهم این است که شما مقاومت می‌کنید و تایم ایجاد می‌کنید، تایم ایجاد نمی‌شود. تایم ایجاد نشود، اتفاق مهم نباشد، یک‌دفعه متوجه می‌شوید که یک گشایشی در کارها دارد صورت می‌گیرد و فضا باز می‌شود. فضا که باز بشود، شما متوجه می‌شوید که اِاِ آن منِ اصلی‌تان خودش را دارد به شما نشان می‌دهد و بارها خواسته نشان بدهد و شما مقاومت کردید، تایم ایجاد کردید و نگذاشتید. این چیزها را دارد می‌گوید توی این غزل. درست است؟

پس بنابراین شما می‌گویید اتفاق برای من مهم نیست، برای من‌ ها! نه برای ما. نه برای همسرم هم مهم نباشد، برای بچه‌ام هم مهم نباشد، اگر برای آن‌ها مهم نباشد برای من هم مهم نیست. نه، شما همیشه جریده می‌روید.

جَریده رو که گذرگاهِ عافیت تنگ است
پیاله گیر که عمرِ عزیز بی‌بَدَل است
🌲(حافظ، دیوان غزلیات، غزل ۴۵)

‌جَریده: تنها، یگانه، یکتا
بی‌بَدَل: بدونِ مانند
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖

تنها برو که این گذرگاه رسیدن به عشق، رسیدن مجدد به خداوند بسیار تنگ است، با یکی دیگر نمی‌توانی بروی. درست است؟ و شما باید ببینید که این عمر را می‌دهی، که دارد می‌گوید «غنیمت دار رمْضان را»، عمر را می‌دهی، چه می‌گیری؟ چون این عمر هم مقدارش ثابت است و قابل جایگزینی نیست.

پس می‌گوید «پیاله گیر»، سعی کنی فضا باز بشود و عشق را از زندگی بگیری، فقط از درون خودت می‌توانی عشق بگیری با فضاگشایی، و عمر عزیز بدل ندارد، یدکی ندارد، اضافه نمی‌شود کرد، نمی‌شود عمر خرید. پس بنابراین غنیمت دار پرهیز را و همچنین حساب کن که الآن این عمر می‌رود، عوضش چه می‌گیری؟ درست است؟ این‌ها همه تنهایی باید شما حساب‌کتاب بکنید.

پس بنابراین به این نتیجه رسیدیم که اتفاق برای من‌ذهنی مهم است، برای شما به‌عنوان اَلَست مهم نیست. اگر اتفاق مهم نباشد، دراین‌صورت فضا باز می‌شود. اگر شما بتوانید مقاومت را کم کنید، اگر شما بگویید من زمان ایجاد نمی‌کنم، این من‌ذهنی شروع می‌کند به ضعیف شدن؛ یعنی شما باز می‌شوید، پیچیده شدید به این فکرها با همانش و شما می‌توانید خودتان را بکشید بیرون، آزاد کنید.

یادمان باشد دوباره، ما بی‌نهایت انعطاف‌پذیری هستیم، بسیار انعطاف‌پذیر هستیم و وقتی تایم ایجاد می‌کنیم و فرم می‌شویم، فکر می‌کنیم من‌ذهنی هستیم، انعطافمان را از دست می‌دهیم و می‌بینید که هرچه من‌ذهنی بزرگ‌تر می‌شود، سفت‌تر می‌شود، ما جامدتر می‌شویم. بله؟

پس به‌عنوان امتداد زندگی، اَلَست، اتفاق برای شما مهم نیست، اتفاقات این جهان مهم نیست، حتی این بدن هم که دارد می‌میرد برای شما مهم نیست، دارد متلاشی می‌شود، آن هم اتفاق است. شما همهٔ حواستان به این است که آیا من جنس اولم را دارم حفظ می‌کنم؟ وفادار به جنس اولیه‌ام که اَلَست است هستم یا نه؟

از طرفی، اگر برای شما این درک به‌وجود بیاید، حتی در فهمیدن، که اتفاق مهم نیست، می‌توانید تعمیم بدهید به گذشته، بگویید که پس اتفاقات گذشته هم مهم نبوده، من اشتباه کردم این‌ها را مهم دانستم و با آن‌ها همانیده شدم، گیر افتادم در این اتفاقات. بنابراین من خودم را از این‌ها هم باز می‌کنم، آن اشتباه بوده. یک‌دفعه می‌بینید تمام اتفاقاتی که در گذشته اتفاق افتاده و شما را گیر انداخته، همه گیرشان را وِل می‌کنند، چون شما می‌گویید این اتفاقات مهم نبوده، من اشتباه کردم. به‌عنوان من‌ذهنی مهم دیدم و سبب‌سازی‌ کردم.

🔟6️⃣4️⃣ ۶ 🔟6️⃣4️⃣

من‌ذهنی اتفاق را مهم می‌داند، اتفاق را مبنای سبب‌سازی قرار می‌دهد و سبب‌سازی‌های غلط می‌کند. می‌بینید که اتفاق نباید مهم باشد برای شما به‌عنوان امتدادِ زندگی. پس از این‌که این همانیدگی‌ها باز شدند و شما افتادید بیرون از این‌ها، مرکز کاملاً عدم شد، زندگی یا خداوند شما را اداره خواهد کرد.

امروز ما ابیات زیادی آوردیم که این چیزها را به شما توضیح بدهیم. و خدمت شما توضیح بدهم که در این برنامه تعداد زیادی بیت می‌خوانیم و خواهش می‌کنم شما این بیت‌ها را بخوانید و تکرار کنید. مبنای استدلال ما و آموزش ما این ابیات مولانا هستند. فقط ذهناً چیزهایی را یاد نگیرید. البته توجه می‌کنید که هر آموزشی که از مولانا می‌گیریم به‌صورت ذهنی و دست می‌زنیم به پرهیز، مثلاً آن کار را نمی‌کنیم، یک قسمتی از فشارِ بیرون را که آن فرم ایجاد می‌کند قطع می‌کنیم، خودمان را از زیر فشار بیرون می‌آوریم.

مثلاً شما می‌گویید که من در کار دیگران دخالت نمی‌کنم، این را می‌فهمید از مولانا. درست است؟ حواسم به خودم هست، حواسم به فضاگشایی است، حواسم به درست کردن خودم است، حواسم به دیگران نیست. این همین یک کار می‌بینید تعداد زیادی از مسائلی که به‌وجود می‌آمد برای شما به‌وسیلۀ دخالت در امور دیگران، حل می‌کند، یک مقدار فشار رفت.

شما می‌گویید من توقع ندارم کسی برای من کاری انجام بدهد، خودم انجام می‌دهم. بنابراین آن توقعاتتان شد صفر، یک مقدار از فشار برداشته شد. شما می‌گویید من در کسی ایراد نمی‌بینم، نمی‌خواهم ایرادهای مردم را ببینم و قضاوت کنم. و مولانا به ما یاد داده در هر کسی ایراد می‌گیرید، این در شما هست. حالا ما این را باور کردیم.

پس بنابراین وقت من باید صرف این بشود که اگر در کسی ایراد دیدم، بگویم، برگردم این ایراد را در خودم پیدا کنم. من‌ذهنی‌ام نمی‌گذارد پیدا کنم، نه، پس کارِ سخت من این است که این ایراد را در خودم ببینم. بنابراین این‌ها همه سبب می‌شود که شما فشارهایی که من‌ذهنی روی شما می‌گذارد، این‌ها را یکی‌یکی قطع کنید. می‌رسیم به آن بیتی که همیشه می‌خوانیم، می‌گوید:

لوله‌‌ها بربند و پُر دارش ز خُم
گفت: غُضُّوا عَنْ هَوا أبصارکُمْ‌‌
📚(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۲۷۱۴)

غُضُّوا عَنْ هَوا أبصارکُمْ‌‌: دیدگانتان را از هویٰ و هوس فروبندید.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖

یعنی این لوله‌هایی که انرژی شما می‌رود بیرون تلف می‌شود، این‌ها را یکی‌یکی ببند تا این هشیاری جمع بشود، تا این فشارها از روی شما برداشته بشود، که در این بیت می‌بینید می‌گوید «ملالت بر برونِ تو». اگر شما این ملالت‌ها را، فشارها را کم کنید، این اَلَستِ شما یعنی منِ اصلی شما میل به باز شدن دارد.

پس شما سؤال می‌کنید چه‌جوری من می‌توانم فضا باز کنم، شما با من‌ذهنی نمی‌توانید. اگر با من‌ذهنی بخواهید فضا باز کنید، تایم ایجاد می‌شود، من‌ذهنی قوی‌تر می‌شود. اگر با من‌ذهنی که نمی‌تواند به خداوند وصل بشود برای این‌که جسم است و در زمان زندگی می‌کند، خداوند در زمان نیست، شما هم در زمان نیستید، اصلِ شما.

اگر بخواهید با چیزی که در زمان است، با زمان دارد تغییر می‌کند، خداوند را نمی‌شناسد، نمی‌تواند وصل بشود، به‌وسیلهٔ آن به خداوند وصل بشوید، نمی‌توانید؛ به‌وسیلهٔ آن اصلتان را بشناسید، نمی‌توانید. درست است؟ این ملالت ایجاد می‌کند، این پژمردگی ایجاد می‌کند، این غم و غصه ایجاد می‌کند.

پس بنابراین شما الآن هم که دارید یاد می‌گیرید، یک مقدار با کم کردن این فشارها دارید می‌گویید که من لوله‌ها را دارم می‌بندم، زندگی به من زندگی می‌دهد و من تلف می‌کنم. بیشترش صرف همین کارهایی است که من‌ذهنی باید انجام بدهد. من می‌آیم مثلاً نیازهای روان‌شناختی‌ام را می‌شناسم. همان ضرورت‌سنجی، آیا ضرورت دارد من این‌ها که پول ندارم بخرم، بعد زیر بار قرض بروم، برای این‌که بخواهم دیده بشوم؟ اصلاً ضرورت دارد من به‌عنوان من‌ذهنی بلند شوم دیده بشوم؟ اگر شما خوب درک کنید که نباید دیده بشوید، مقدار زیادی از اذیت‌های مردم و فشارهایی که من‌ذهنی می‌آورد کم می‌شود.

پس شما با آموزش‌های مولانا، با تکرار ابیات این فشارها را که از هر طرف به شما وارد می‌شود دارید کم می‌کنید و اگر کم کنید همین هشیاری جمع می‌شود. شما به‌عنوان هشیاری جمع می‌شوید و این باز می‌شود، فضا باز می‌شود.

داریم می‌گوییم، پس ببینید چه چیزهایی گفتیم، اتفاقات مهم نیستند برای منِ اصلی شما، اتفاقات مهم هستند برای منِ فرعی شما. مرتب خودتان می‌گویید که اتفاقات مهم نیستند. همین‌که اتفاق مهم می‌شود، یعنی دارید مقاومت می‌کنید و دارید تایم ایجاد می‌کنید، من‌ذهنی‌تان را قوی می‌کنید.

🔟6️⃣4️⃣ ۷ 🔟6️⃣4️⃣

اگر با من‌ذهنی خداوند را جست‌وجو کنید، تایم ایجاد می‌کنید، فرمتان قوی‌تر می‌شود، نه‌تنها به خداوند نمی‌رسید بلکه دورتر می‌شوید، همین اتفاق می‌افتد. اگر گله و شکایت و غم و غصه بکنید، دراین‌صورت می‌دانید که از خداوند دارید دور می‌شوید. درست است؟ به او نزدیک نمی‌شوید، دارید تایم ایجاد می‌کنید. تایم ایجاد کردن یعنی زمان ایجاد کردن، یعنی فرم ایجاد کردن. و ما به‌راحتی با مقاومت در مقابل یک اتفاق که ذهن نشان می‌دهد، تایم ایجاد می‌کنیم.

اما برای منِ اصلی اتفاق مهم نیست. اتفاق مهم نباشد، من اصلی باز می‌شود، خودش را به شما نشان می‌دهد. درست است؟ منِ اصلی شما سبب‌سازی نمی‌کند. منِ فرعی شما سبب‌سازی می‌کند؛ اتفاق مهم است، اتفاق را می‌گیرد مبنای سبب‌سازی می‌کند. این سبب‌سازی‌هایش از جنس ژاژ است، درست نیست. توجه می‌کنید؟

سبب‌سازی‌ها، آن‌هایی که، سبب‌سازی‌هایی که ما در این جهان می‌کنیم، اگر مبنای علمی داشته باشد درست است. مثلاً ما می‌گوییم دو دوتا چهارتا، این درست است، سبب‌سازی است دیگر. ما می‌گوییم مثلاً سرعت نور از سرعت صوت بیشتر است، اگر باور نمی‌کنی نگاه کن؛ وقتی رعد و برق می‌زند، اول نور را می‌بینی، بعد صدا را می‌شنوی. توی این «من» نیست. درست است؟ این سبب‌سازی است.

پس سبب‌سازی‌هایی که مبنایش علمی باشد درست است. ولی سبب‌سازی‌های ذهنی ما با توجه به این‌که ما ناموس داریم و می‌خواهیم من‌ذهنی را حفظ کنیم، می‌خواهیم بگوییم که من می‌دانم و پندار کمالمان را حفظ کنیم، این سبب‌سازی‌ها که به‌وسیلهٔ این موجود موهومی ایجاد می‌شود، همه غلط است. سبب‌سازی‌هایی که شما می‌کنید برای رسیدن به خداوند، برای مقصودتان، کلاً با من‌ذهنی غلط است، که امروز داریم صحبت می‌کنیم. آن بیت‌ها را هم که مولانا گفته راجع‌به سبب‌سازی بخوانید.

جمله قرآن هست در قطعِ سبب
عِزِّ درویش و هلاکِ بولهب
📚(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۵۲۰)

عِزّ: ارجمندی و گرامی داشتن
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖

یعنی همهٔ قرآن برای این آمده که ما بگوییم اتفاق مهم نیست و سبب‌سازی نکنیم، بلکه برویم فضا را باز کنیم به صنع زندگی، به این‌که او الآن در این لحظه چه‌جوری از ما خودش را بیان می‌کند. اصلاً ما آمدیم که زندگی خودش را از ما بیان کند، «بَهرِ اِظهارَست این خلقِ جهان». یعنی ما فقط برای این هستیم که او خودش را از ما اظهار کند، یعنی خداوند خودش را از ما اظهار کند، هیچ‌چیز دیگر نه. ولی این کار را گذاشتیم کنار، داریم من‌ذهنی را بالا می‌آوریم و من‌ذهنی هم هر کاری که می‌کند به ضرر ما است. به‌اندازهٔ کافی توضیح دادم این‌ها را [شکل ۱ (دایره همانیدگی‎ها)]، می‌بینید؟

پس این سه بیت را تا حدود زیادی فهمیدیم ما. ببینید این تایمِ ایجاد‌شده یا من‌ذهنیِ ایجاد‌شده فضول است، منقبض است، برای این‌که مقاومت می‌کند، بر مختار مطلق که خداوند است اعتراض دارد هر لحظه، می‌دانید این را.

و داخل این من‌ذهنی فضای اَنساب [شکل۲۱ (فضای انساب)] وجود دارد. یعنی این همانیدگی‌ها یک‌جوری به همدیگر مربوط هستند و در این فضایی که ایجاد شده، دراثر مقاومت گفتیم تایم ایجاد شد و تایم فرم ایجاد کرد. این فرم به‌وسیلهٔ همانش با چیزهایی صورت گرفته که این‌ها با هم خویشی دارند. و کل این مجموعه که اسمش من‌ذهنی است، یک آهنگی دارد برای خودش و می‌خواهد این آهنگ را حفظ کند، برای همین تغییرش خیلی سخت است، اسمش فضای اَنساب است.

گفتیم این فضای اَنساب فقط فضای اَنساب خودت نیست، مثل این‌که یک مستطیلی باشد داخل یک صفحهٔ بزرگ که هزاران‌تا مستطیل هست توی آن و همه اثر می‌گذارند که ما می‌گوییم اثرِ قرین. و شما اثر قرین را اصلاً نباید دست‌کم بگیرید. اثر قرین به‌هیچ‌وجه دست‌کم‌گرفتنی نیست. یعنی در این فضای اَنساب، اَنساب یعنی نسبت‌ها، ما مربوط هستیم به، اولاً این چیزهایی که در درون من هستند به هم مربوط هستند، من با این فضای اَنساب به همهٔ آدم‌ها تقریباً مربوط هستم و آن‌ها روی من اثر می‌گذارند.

حالا قرار است من از این فضای اَنساب به‌عنوان آب، هشیاری، امتداد خدا خارج بشوم. هم من‌ذهنی شما نمی‌خواهد بگذارد، هم دید شما غلط است، هم دیگران نمی‌خواهند بگذارند. درست است؟ این فضای اَنساب است [شکل۲۱ (فضای انساب)].

[شکل ۲ (دایره عدم)] آدم‌هایی مثل مولانا به ما می‌گویند که، و شعرهایش را هم خواندیم، شما اگر فشار را از روی خودتان بردارید و زمان روان‌شناختی ایجاد نکنید و مقاومت نکنید و بگویید اتفاق این لحظه مهم نیست، اتفاق است، من باید از جنس اَلَست باشم، وفا به اَلَست بکنم، فضا باز می‌شود، درست است؟ فضا باز می‌شود مرکزت عدم می‌شود. مرکز عدم یعنی خداوند دوباره آمده مرکزت.

🔟6️⃣4️⃣ ۸ 🔟6️⃣4️⃣