از اون روزی که پرشین‌تون نوشت بزودی برمیگردیم و برنگشت اعتمادمو به همه از دست دادم.

اگه بخوای یه شمالی رو هورنی کنی باید به‌جای نود واسش عکس کیسه برنج‌تون رو بفرستی.

حرفاش قشنگه ولی حس شیشمم اجازه نمیده باورش کنم.

+ یه چیزی بگم ناراحت نمی‌شی؟
- چرا عزیزم ناراحت می‌شم. هیچ‌‌وقت نگو.

‏نه عزیزم نمیشه آشنا شیم. من همون آشناهای قبلی‌ رو هم آن‌آشنا کردم. ولم کن.

کاش یکی دل منو ببره ولی با خنجر.

وقت‌هایی که زیادی در مورد زندگیم و مشکلاتم با ادم‌ها حرف می‌زنم و کمک می‌خوام، از یه جایی به بعد نمی‌دونم چرا حس بدی می‌گیرم. انگار از overshare کردن بیزارم.

خودتو گول نزن، اونا می‌دونستن اون حرفا و کارا ناراحتت میکنه اما به روی خودشونم نیاوردن، نذار بیشتر از این زخمی بشی.

یه وقتایی باید با یه "باشه" بحثو تموم کنید و از آرامش روانتون لذت ببرید.

قبلا که گول آدمارو میخوردم خیلی بیشتر خوش می‌گذشت الان انگار همه چیز اسپویل شده.

دخلم به سمت صفر میل می‌کنه و خرجم به سمت بی‌نهایت.

ترجیح می‌دهم بر مرگ باشم تا دوباره بر خط.

من دیگه کاملا رها کردم. دارم راجع به زندگی بعدیم خیال پردازی می‌کنم.

عقلمو دادم رفت با پولش بخرم واست قبر.

چقدر که، دارد خوش نمی‌گذرد.

والا من که از دستت راحت شدم، بیچاره تو که مجبوری تا اخر عمر خودتو تحمل کنی.