Ayol - sakiynat🕊
Arab tilidagi maskan va sakiynat soʻzlari - " سكن" - ya'ni hotirjamlik, tinchlanish manosini beruvchi oʻzakdan olingan.
وَجَعَلَ لَكُم مِّن بُيُوتِكُمْ سَكَنًا
“Va U sizlarga uyingizni oromgoh (dam olish joyi) qilib berdi...” (Nahl surasi, 80-oyat)

Mening fikrimcha maskandagi ana shu sakiynat - fitrati latif qilib yaratilgan ayollar orqali oilada qaror topadi. Tashqari dunyo shovqilanlaridan kishi ana shu sakiynat sabab uyga shoshiladi. Ostonadan qadam bosarkan, qarshisidagi nurli tabassumni koʻrib yelkalaridagi ogʻir yuklar agʻdariladi.
Daxshatli dunyodan bazan gʻamnok, bazan shod qaytgan bolalar ana shu issiq onalari bagʻriga yugararkan hotirjamlik topadi.
Oilada ayol baxtli, hotirjam emas ekan maskanning ham iliq tafti boʻlmaydi. Juftlar bir biriga shu qadar bogʻliqki, birining baxtisiz, ikkinchisi sakiynatga erisha olmaydi.

I do not know if humans supposed to miss the places they have not visited yet. But I am missing deeply. Of all the beautiful possibilities.

Sometimes, I find people from the depths of my heart. Then I sit quietly, close my eyes, hold them in my hands like a bird — and let them go to the places where they belong

"Because the dua I make for this jouney is different, and it is what i truly want to achieve"

I have one big and beautiful intention, and was constantly working on it for a while. But recently, I just couldn't really see my heart in it, and was constantly failing at it. I paused and looked back, and now what I see is that I was slowly drifting away from the intial intention I had before starting this journey all togther.
That was all I needed I gueess, this failings to remind me my bigger picture.
#reflection

Avvalgi yil ko'p vaqtimni kitob o'qib o'tkazar edim, o'tirib kitob o'qirdim, ish qilib audio kitob eshitardim. Bir kitobni tugatib, darhol boshqasiga shoshar, hatto darsda zeriksam ham kitob ochardim.
Shu yerda menga yetishmagan narsa, yozish, hulosalar qilish, ozroq vaqt turib tafakkur qilish bo'lgandi.

Bu yil avvalgisi kabi ko'p kitob o'qimadim, rosti hatto juda juda kam o'qidim. Bir tomondan bu safar ko'proq o'zimni taftish qilishga, o'zimni anglash intildim. Yangi joylar, do'stlar kashf qildim, yangi darslarga yozildim. Faqat bir bo'shliq - ba'zi kunlar bo'm-bo'sh yashadim. Sababi kitoblarsiz nima qilmasam ham oʻzim sevgan yangi ma'lumotlarni kashf qilish yoʻlidan, yangi tushunchalardan quruq qolgandim. Ba'zan tushkunlikka tushardim, chunki hayollarni yangi narsalar bilan band qilmasangiz, u sizni keraksizlari bilan band qiladi.

Eng ideal ikkilik bu o'qish, va tafakkur, ustozlar nasihati, shu bilan birga izlanish, sayohat va so'glom turmush tarzi bo'larkan.

Taqiqlamoqchi boʻlsang tanlov ham ber

Kichkina yoshli ukalarim bor, ularni kuzatib, "katta opalik" qilib erishgan katta kashfiyotim shu.
Kattalardek: "men aytdimmi qilmaysan, qum oʻynama, shokolod yema" emas. Oʻrniga:
- Qum oʻynashing mumkin emas, lekin bu yerga oʻtib argʻimchoq uchishing, yoki ukang bilan quvlashmachoq oʻynashing mumkin.
Nega bu usul ishlaydi?
- tanlov berish bu bolaga ham ovoz berish va uni shaxs sifatida qarorlarini hurmat qilishdir.
- har narsani taqiq ostiga qoʻyaversangiz bolalar baribir yoʻl topadi. Sizga koʻrsatmay ham qiladi.

Muhabbat eng yaxshi tarbiya

3 yildan buyon bolalar psixologiyasi- farzand tarbiyasi haqida kitoblar, maqolalar oʻqiyman, podkastlar eshitaman. Bolalar miyyasi qanday ishlashini, ularni tushunishni òrgandim, intizom haqida ham kitoblar oʻqidim. Eng soʻngida kelgan hulosam shu boʻldiki: tarbiyada eng samarali usul sevgi va mehr ekan.
Bolaga u qadar mehr beringki, unga sevishingizni shunday his qildiringki, ilingan har qanday yaxshiligingiz asli shafqatdan kelayotganini his qilsin. Shunday bogʻlaningki, eng yaqin doʻsti boʻlib oling, sizga koʻzi qiymasin. Qarshi chiqsa ham, sizni yoʻqotishdan qoʻrqsin.

Eng qizigʻi bu hozirgina erishilgan kashfiyot emas, tarbiyadagi mehr usuli nabaviy tarbiyaning oʻzagidir.

Hech yosh Anas roziyallohu anhuning muhim ish bilan yuborilib, yoʻlda chalgʻib qolib ketganlari hikoyasini eshitganmisiz? Soatlar oʻtib ular qarshilaridan gʻazabnok va tergashga tayyor odamni emas, ularga mehr va tabassum bilan boqib turgan Rosulullohni topdilar.
“Men o‘sha xizmatda o‘n yil bo‘ldim. U zot mendan biror marta ‘nega bunday qilding’ yoki ‘nega unday qilmading’ degan gapni eshitmadim.”

Sevdiğin, özlediğin kişilerin kapına gelmesi… ama senin evde olmadığın bir zamana denk gelmeside, nasip işidir.

Oshiq boʻldik deb hayol qilib yuramiz-u, hatto oshiqlik ham ogʻma (bias) tushunchalar ustiga qurilganini sezmay qolamiz.
Oshiqman deymizu aslida biz qarshimizdagi insonga emas, uning oʻzimiz hayolan yaratib olgan koʻrinishiga, "ehtimoliga", yoki sal xudbinroq - sevgisiga, bizni e'zozlashiga bas ketishimizni anglamay qolamiz. Alaloqibat hammadan ham koʻproq oʻzimizni sevamiz. Bu huddi: "men seni koʻzlaringni emas, ana shu koʻzlardagi oʻzimni sevaman" degandek gap.
Shularning orasidan eng yomoni insongamas, hayolimizdagi mukammal talqiniga koʻngil qoʻymoq boʻlsa kerak. Chunki yoʻllaringiz birlashgach, eng katta ehtimol haqiqiy uni kashf qilarkan, hafalangiz pir boʻlishidir.

Albatta inson oʻzini sevimli his qildiradigan insonni sevishga haqli. Muloyimroq qilib aytadigan boʻlsam, sevgini bir qismi oʻz-oʻzini sevishga ham bogʻliq ekan.

Balki bir duolik masofa qolgandir?

Keyin anglaysan shovqin aslida atrofdan emas, ichkaridan kelayotganini. Fikringda shamollar g‘uvillab, aqlingni bo‘ronlar savalab turganni.

Ruhingiz hotirjam boʻlsagina shovqinlar tinadi doʻstlar:)

Nasil bir güzel yaz bu yaa?
Sabahları serin bir rüzgarla uyanıyorsun,
Ve gün boyu yavaş akan vakitlere teşekkür ediyorsun.
Kitap kokulu,
Çocuk kahkahalı,
Sevdiklerine doya doya “iyi ki” dediğin,
Geçmişin yükünü yere bıraktığın,
Uzun zamandır duymadığın kuş sesleri gibi konuşan içindeki huzur.

Oʻzgartirib olaman demang. Qayerdan bilasiz balki u sizni oʻzgartirib yuborar.
Tuba Qilich

Turmush juda katta tanlov. U va'dalar yoki "balki"lar ustiga qurilmaydi. Siz uchun ahamiyatli narsalarda uygʻunlik koʻrmadingizmi, voz keching.

Bilasizmi, ayollar moslashuvchan, ular zakiyligi bilan yillar oʻtib erkakni tarbiyalab oladi deyishadi. Boʻlmagan gap. Yigirma besh yil onasi, soʻng oʻzini oʻzi tarbiyalagan inson, endi bizning tarbiyamizga muhtoj emas.

Oʻzgarmaydigan, va oʻzgaradigan narsalar bor. Oʻzgarmaydigani insonning fe'li, siz fe'liga mos harakat qilishingiz mumkin, lekin oʻzgartira olmaysiz.

Qarshingizdagi insonda qadriyatlaringizga biroz boʻlsada uygʻunlik, oʻzida holislik va samimiylik, asosiysi eplay olishni koʻrsangiz. Bunga koʻzingiz yetsa marhamat.

Lekin ishoning oʻzgarish bu uzoq mehnat va vaqt talab etadigan ish. Shaxsni oʻzidan kelmas ekan befoyda.

Inson va dengizning uchrashishi. Ikki shovqin. Ikki tubsizlik. Ikki to'fon uchrashuvi. Dengizning yoqimli shovqiniga mahliyo bo'larkan, inson o'z shovqinlaridan asta suzib o'tishi.

Bolalar huddi goʻzal libos kiygan koʻr inson kabidirlar. Sizdan koʻrinishi haqida soʻraydi va nima desangiz ishonadi.
Yani bolalar olamni oila ichidi turib payqagani kabi, oʻzini ham ota onasi koʻzi, soʻzlari hatto qarashlari bilan taniydi, va shu bilan qiymatlanadi.

If it really tired you, and you can't carry it anymore take it to sujud, and leave it there with all those tears.

One of the strangest feeling is when you already know how much you are going to miss this moment when you are still living it.

Each of us carries small battles we fight every day. The thing is, we never truly know who is wounded in theirs. But at the very least, we can ease each other’s burdens — by being a little more gentle, by not adding weight where there’s already heaviness, by not making what’s already hard even harder.

Ulysses contract "tie me to the mast of ship, and don't untie however I cry"

Long ago in the history there lived sirenes who had beautifully voices, and harmingly luring tactics to get you killed. The people who passed there was never heard coming back.
Knowing the danger, Ulysses, a captin of a ship still wanted to hear they sing. So he came up with a plan: "Plug your ears with wax, and tie me to the mast of ship, and never untie me even when i cry, or command". In the end he got to hear sirens sing, returning safely.

What this translates into our life?
Know your weaknesess, and tie yourself, before entering into the "Sirens".
Say, you get distracted with your phone while working. Put it into another room.

This has neuroscience, brain fact in it as well, you make ready made decisions, easier for your prefrontal cortex, area that helps with self-control, decision making. When we are in the moments of emotional intestity, there goes battle between teptetion, and higher thinking, but making decision earlier with stronger Prefrontal cortex is a win for our willpower.

The person with storm in his eyes is not your shore. You are.

Oh, I am never silent becuase I have nothing to tell. I am collecting stories in the solitude. I would tell you a thousand, if you sat and listened.